Νέος γύρος εκλογικών σεναρίων

Πλημμύρισε πάλι ο (ο κυριακάτικος αυτή τη φορά) Τύπος, με σενάρια περί εκλογών στα τέλη Σεπτεμβρίου ή τις αρχές Οκτωβρίου τα οποία εξετάζει ο θεσμικός Κυριάκος Α’. Ο οποίος προγραμματίζει μεν εκλογές την άνοιξη του 2027, αλλά σκέφτεται σοβαρά και τις γρήγορες, «μια κι έξω», προκειμένου να εκμεταλλευτεί το μπάχαλο στην αντιπολίτευση. Βέβαια ο πρόεδρος Κυριάκος Α’ δεν βρίσκεται στα μέρη μας, επιστρέφει σήμερα – αύριο από τις ΗΠΑ, οπότε δεν υπάρχει και η δυνατότητα

να έχουμε μια πιο έγκυρη εικασία περί των προθέσεών του. Πάντως, κάποιο λάκκο έχει η φάβα, είναι σίγουρο. Η προηγούμενη εκδοχή του έργου, εκεί λίγο πριν, λίγο μετά το Πάσχα, απέφερε το ξεμπρόστιασμα Τσίπρα και Καρυστιανού. Νομίζω ότι ο νέος γύρος έχει να κάνει με τον πρόεδρο Αντώνη (Σαμαρά). Να εξαναγκαστεί να ανακοινώσει κι αυτός το κόμμα, να ζυγιστούν όλα μαζί να δούμε τι κάνουμε. Τι στρατηγικές θα ακολουθήσουμε. Μονομέτωπο κατά Τσίπρα ή διμέτωπο κατά Τσίπρα – Σαμαρά;

Αλλη εξήγηση δεν μπορώ να δώσω.

Ενα μεγάλο βήμα για το νέο κόμμα

Και προφανέστατα όλα αυτά δεν είναι άσχετα με όσα συνέβησαν την Παρασκευή στο Ηράκλειο. Οπου ο πρόεδρος Σαμαράς δεν απογοήτευσε ούτε τους φίλους του ούτε τους δημοσιογράφους. «Τσιγάρισε», κατά τα ειωθότα, σε σιγανή φωτιά τον πρόεδρο Κυριάκο Α’ και το υπόλοιπο «απαράτ» που κυβερνά τη χώρα και έκανε το αναμενόμενο: ένα μεγάλο βήμα για το νέο κόμμα. Είπε καταχειροκροτούμενος ότι είναι – που είναι! – 75 ετών και κανονικά θα έπρεπε να δηλώνει συνταξιούχος και αφού έκανε «φιτίλια» κυρίως την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης (αγαπάει, όπως είναι γνωστό, τρελά τον Γ. Γεραπετρίτη και τις επιλογές του στα ελληνοτουρκικά) πρόσθεσε με τρόπο που δεν αφήνει κανένα περιθώριο για παρερμηνείες ότι θα το κάνει, διότι το «μότο» του είναι πως «στους αγώνες για την πατρίδα δεν υπάρχει σύνταξη».

Αυτοί που τον άκουγαν επικρότησαν την αποφασιστικότητα του ανθρώπου και μετά που ανέλυσαν στο μυαλό τους όσα είπε κατέληξαν στο συμπέρασμα πως είναι πολύ τυχεροί: ο αρχηγός τους παρουσίασε σε πρώτη πανελλήνια εμφάνιση μια ολοκληρωμένη πλατφόρμα για τον νέο πολιτικό φορέα που ετοιμάζει και ο οποίος θα επιχειρήσει να καλύψει το κενό που υπάρχει στην Κεντροδεξιά. Για όσους δε, ακόμη και μετά από αυτό, είχαν κάποιες αμφιβολίες, ο πρόεδρος Αντώνης τούς το έκανε ξεκάθαρο, πιο ξεκάθαρο δεν γινόταν, λέγοντας «έχω πάρει τις αποφάσεις μου. Κι επιτρέψτε μου να τις ανακοινώσω όταν κι όπως πρέπει».

Από μας, ελεύθερα, πρόεδρε…

«Μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό…»

Αν τώρα πρέπει κάποιος σώνει και καλά να αναδείξει την ατάκα της ομιλίας που «έγραψε», ασφαλώς θα σταθεί σε αυτό που είπε ο πρόεδρος Αντώνης (έδειξε άλλωστε ότι δεν έχει χάσει καθόλου τα αντανακλαστικά του – το αντίθετο), προκειμένου να τσουβαλιάσει με τη μία και τον Κυριάκο Α’ και τον Τσίπρα:

«Θα το πω ευθέως: Δεν μοιάζουν μόνο στην εξωτερική πολιτική, μοιάζουν σε πολλά ακόμα. Και πολλές φορές μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό…»!!

Γεια σου, χρυσόστομε, με τα ωραία σου…

Οι «ικέτες» (στο κατώφλι) Τσίπρα

Στο κόμμα Τσίπρα τώρα, καγχάζουν με όσα συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Καγχάζουν, υστερικά. Το 75% των μελών της Κεντρικής Επιτροπής αποφάσισε το Σάββατο να μετακομίσει με όλα του τα υπάρχοντα σε ένα κόμμα, όπου κανείς δεν τους θέλει. Κι όπου ο αρχηγός και επικεφαλής του έχει ξεκαθαρίσει ότι θα εγκαταστήσει «πόρτα» σκληρή, για να μην περάσει όποιος κι όποιος στα ενδότερα του club. Παρ’ όλ’ αυτά, η συντριπτική πλειοψηφία της ΚΕ αποφάσισε να πάνε εκεί, να χτυπήσουν το κουδούνι κι ό,τι γίνει. Τους ανοίξει – δεν τους ανοίξει ο αρχηγός, αυτοί θα είναι εκεί. Μήπως και…

… και οι οσιομάρτυρες

Υπάρχουν οι «ικέτες» (στο κατώφλι) Τσίπρα και υπάρχουν και οι άλλοι, οι αξιοπρεπείς, οι οποίοι, ίσως και ιδιοτελώς, γνωρίζοντας ότι αυτούς δεν τους θέλει στο κόμμα έτσι κι αλλιώς ο αρχηγός, τα έχουν στυλώσει. Δεν φεύγουν. Η τριάδα των οσιομαρτύρων, Δούρου, Πολάκης, Παππάς, έδωσε μάχη το Σάββατο, για να μη συμβεί το αναπόφευκτο, κι έχασε πανηγυρικά. Τι θα κάνουν τώρα; Νομίζω θα περιμένουν να δουν πώς θα οργανωθεί η μετακόμιση, πώς θα εξελιχθεί, τι ξεσκαρτάρισμα θα κάνει ο Τσίπρας, και αναλόγως θα πράξουν. Από όσα συνέβησαν το Σάββατο, επιθυμώ να αναδείξω την κραυγή αγωνίας, της φίλης Ρένας Δούρου, η οποία τα λέει όλα:

«Είναι η τελευταία ευκαιρία να προχωρήσουμε όλοι μαζί. Διαφορετικά, μας πετάτε όλους στα σκυλιά. Και δεν μας αξίζει»…

Το ΠΑΣΟΚ μετά το Πολιτικό Συμβούλιο

Στο μεταξύ ό,τι διαβάσατε το Σαββατοκύριακο σε sites περί του ΠΑΣΟΚ το οποίο «βρίσκεται σε νευρική κρίση» με αφορμή τη συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου της περασμένης Παρασκευής (λόγω της δημοκοπικής εκτίναξης του κόμματος Τσίπρα και της ταυτόχρονης καταβύθισης του κόμματος), να ξέρετε ότι ανήκουν στην κατηγορία το τραβάω από τα μαλλιά και όσο το φτάσω. Οντως ο Ανδρουλάκης άφησε αιχμές για τον δήμαρχο Δούκα, πράγματι η Αννα (Διαμαντοπούλου) την είπε κανονικά στον δήμαρχο, όντως και ορισμένοι άλλοι υπογράμμισαν την ανάγκη να αφήσει ο δήμαρχος τα αλληθωρίσματα, να κοιτάξει τη δουλειά του (και έχει και πολλή) και να μη φυτρώνει εκεί που δεν τον σπέρνουν, αλλά ο (αναμενόμενος) σκοτωμός δεν έγινε. Λειτούργησε το αίσθημα αυτοσυντήρησης του ΠΑΣΟΚ, που το έχει σώσει από πολλά τα τελευταία χρόνια; Επεσαν στη μέση κάποιοι και κράτησαν την μπάλα χαμηλά, για να μη ρίξουν κι άλλο λάδι στη φωτιά; Συνέβησαν και τα δύο μαζί και ταυτοχρόνως; Ο,τι και να μεσολάβησε, η ουσία είναι ότι το ΠΑΣΟΚ δεν βγήκε τραυματισμένο από αυτή τη συνεδρίαση. Ομως…

Ξεκάθαρο μήνυμα

…Ομως η δημαρχάρα Δούκας κατάλαβε ότι την Παρασκευή ήταν η τελευταία φορά που μπόρεσε να διατυπώσει, έστω και με μισόλογα, αυτά τα άκυρα περί (μετωπικής) συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων, μετεκλογικά. Οτι το έργο αυτό δεν πρόκειται να το ξαναπαίξει και μάλιστα δημόσια. Ητοι να το περιφέρει από κανάλι σε κανάλι. Επόμενη φορά δεν θα υπάρξει. Αν υπάρξει, το κατάλαβε την Παρασκευή, διότι αυτή την ελάχιστη συναισθηματική ευφυΐα που απαιτείται τη διαθέτει, ότι θα βρεθεί με τη μία εκτός ΠΑΣΟΚ. Να μπορεί με την ησυχία του ο άνθρωπος να πίνει καφέδες με τον Κώστα Ζαχαριάδη και να εκθειάζουν από κοινού την… τεράστια προσωπικότητα που ακούει στο όνομα Αλέξης Τσίπρας, και η οποία θα σώσει τη χώρα, όπου να ‘ναι.

Ξεκαθαρισμένα πράγματα.

Απώλεια

Θλίψη αληθινή μου προκάλεσε η εκδημία του Γιώργου Σουφλιά, ο οποίος με τιμούσε με τη φιλία του, επί πολλά χρόνια. Δεν ήταν λίγες οι φορές που μου τηλεφωνούσε για να με «διορθώσει» για θέματα που τον ακούμπησαν άμεσα – το έργο του, ως υπουργού ΠΕΧΩΔΕ. Εγραφα ή έλεγα, ας πούμε, κάτι για την «Εγνατία – έργο Λαλιώτη»; Ο Σουφλιάς θα με καλούσε για να μου τονίσει τη δική του συμβολή στην ολοκλήρωση της μεγαλύτερης οδικής αρτηρίας της χώρας, διότι εκείνο το κομμάτι έγινε με δική του παρέμβαση, το άλλο δεν θα ολοκληρωνόταν ποτέ αν δεν διόρθωνε αυτό ή εκείνο κ.ο.κ. Και φυσικά, θα με έπαιρνε, συνήθως Δευτέρα πρωί, έπειτα από κανένα αποτυχημένο ντέρμπι του Παναθηναϊκού, να αναλύσουμε, προπονητές της εξέδρας, τι έφταιξε για την αποτυχία της ομάδας.

Τα τελευταία χρόνια, όσο εντείνονταν τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε, αραίωσαν τα τηλεφωνήματα. Την τελευταία φορά που μου τηλεφώνησε ήταν πριν από περίπου 3 χρόνια, για να με επαινέσει για όσα έγραφα σχετικά με τις τραγικές καθυστερήσεις στο μετρό Θεσσαλονίκης – άλλο δικό του «παιδί».

Πηγαίο χιούμορ, τρανταχτό γέλιο, έξω καρδιά, αλλά και σκληρός όταν έπρεπε, ο καλοκάγαθος «Σαρακατσάνος» την καταγωγή Γιώργος Σουφλιάς θα παραμείνει στην πολιτική ιστορία ως μια από τις πιο χαρακτηριστικές φιγούρες που πέρασαν από τη χώρα.

Καλό κατευόδιο, Γιώργο. Κι άμα βρεις τον «στρατηγό» Δομάζο, πες του χαιρετίσματα…