Να μην ξεχάσουμε τη σφαγή

Ξέρω. Χθες όλη μέρα στην Αθήνα ήταν ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο που, όπως λίγα χρόνια πριν ο Εμανουέλ Μακρόν, έβγαλε λόγο στην Πνύκα. Το πολιτικό Χόλιγουντ της Αμερικής, όπως αναμενόταν, εκθείασε την αρχαία Ελλάδα (από τα έτοιμα της οποίας συντηρούμε, όχι μόνο τη μυθολογία, αλλά και την ύπαρξη της σύγχρονης Ελλάδας), δεν έχασε όμως και την ευκαιρία, με νιτσεϊκή πίστη, να μιλήσει για την πολιτική όπως την αντιλαμβάνεται σήμερα η Αμερική του Τραμπ: να εκθειάσει δηλαδή την ισχύ, τη δύναμη. Και άλλα πολλά που θα συζητήσουμε αύριο.

Λόγω αυτής της κεντρικής παράστασης, που μονοπώλησε το πολιτικό προσκήνιο, λόγω του κουτσομπολιού μέσω του οποίου επικοινωνούν ΜΜΕ και κοινό, αλλά και λόγω της μελαγχολικής επανεμφάνισης του Άρη Σπηλιωτόπουλου, που τροφοδότησε με καβαφική αύρα τη μικρή μας καθημερινότητα («Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα. / Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια…»), ίσως και λόγω των αγαπημένων στερεοτύπων του οικείου δημόσιου λόγου, πέρασε χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό η τρίτη επέτειος του μεγάλου γεγονότος, της σφαγής των αμάχων του Ισραήλ από τους εξτρεμιστές της Χαμάς.

Μιας πράξης με όντως γενοκτονικά χαρακτηριστικά – επειδή η έμπνευσή της είναι βασισμένη, κακά τα ψέματα, στην ιδέα της εξαφάνισης του Ισραήλ, των πολιτών που ζουν σ’ αυτό και των δημοκρατικών ιδεών που το συγκροτούν. Η υποτίμηση από το κράτος του Ισραήλ της δυναμικής των ιδεών αυτών στη Λωρίδα της Γάζας, όπου η Χαμάς κυριαρχούσε, και μαζί των πληροφοριών που έφταναν στις υπηρεσίες – αλλά, ως φαίνεται, δεν αξιολογήθηκαν όπως έπρεπε – έδωσε τη δυνατότητα στους φονιάδες της να διαπράξουν ό,τι διέπραξαν μέσα σε μία μέρα, το αδιανόητο.

Η επόμενη ημέρα προφανώς δεν μπορούσε να είναι ήσυχη. Το έγκλημα ήταν τρομακτικό· δεν υπάρχει κράτος, και μάλιστα τόσο ισχυρό κράτος όπως το Ισραήλ, που να μην το απαντούσε. Δεν ήταν μόνο ότι είχαν σκοτωθεί 1.200 άνθρωποι, κυρίως άμαχοι· είχαν απαχθεί και 252 πολίτες. Θυμάμαι ότι τότε γίνονταν εκκλήσεις στο Ισραήλ να μη χρησιμοποιήσει ασύμμετρη βία. Δεν ξέρω τι είναι ασύμμετρη βία, αλλά δεν ξέρω πώς απαντάς σε μια δύναμη που κινείται σε τεράστιο δίκτυο υπόγειων στοών, χρησιμοποιεί σχολεία και νοσοκομεία ως χώρους κάλυψης και έχει μοιράσει τους ομήρους ακόμα και σε κατοικίες.

Κι άλλωστε την επόμενη ημέρα ήδη άρχισαν να εκδηλώνονται κατά του Ισραήλ πολλές ασύμμετρες δυνάμεις του ριζοσπαστικού και αντισημιτικού ισλαμοφασισμού, οι εντολοδόχοι του Ιράν: η Χεζμπολάχ του Λιβάνου, ομάδες από τη Συρία και το Ιράκ, οι Χούθι της Υεμένης – και το ίδιο το Ιράν.

Ενώ λοιπόν το Ισραήλ αντιμετώπιζε όλες τις δυνάμεις που απειλούν την ύπαρξή του, φτιαχνόταν στη Δύση το κίνημα του αντισημιτικού προοδευτισμού, που με σύνθημα «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» και κατηγορίες κατά του Ισραήλ για γενοκτονία επιχειρεί την αντιστροφή της πραγματικότητας: η χώρα που έχει υποστεί τη γενοκτονία του Ολοκαυτώματος και ζούσε το μεγαλύτερο τραύμα της νεότερης ιστορίας της, μια γενοκτονικής έμπνευσης βάρβαρη σφαγή αμάχων, κατηγορήθηκε για γενοκτονία των σφαγέων της!

Ενας πόλεμος ποτέ δεν είναι ακριβοδίκαιος – το αντίθετο: είναι άδικος. Εν προκειμένω, όμως, είναι σαφείς οι αιτίες του. Αφενός, μια χώρα κι ένα έθνος αγωνίζονται να υπάρξουν. Αφετέρου, δυνάμεις φτάνουν στις εσχατιές της βαρβαρότητας για να εξοντώσουν ένα έθνος το οποίο αντιμετωπίζεται ως a priori εχθρικό. Και, στη μέση, κλείνουν τα μάτια στη βαρβαρότητα οι ευρωπαίοι θαυμαστές της Χαμάς, που τους τρέφει το μίσος κατά της δημοκρατίας και κατά του δυτικού κόσμου.

Ο ένας τρόπος είναι να κλαίμε τη μοίρα μας, «δεν λειτούργησε η πανεπιστημιακή αστυνομία», «η κυβέρνηση απέτυχε να ελέγξει την ανομία στα πανεπιστήμια» και να περιμένουμε κάποια από τις δυνάμεις του προοδευτισμού και της ανομίας να ξανακυβερνήσουν για να επιστρέψει η Εκπαίδευση εκεί όπου βρισκόταν, να παραδοθεί δηλαδή στα παραμάγαζα του προοδευτισμού, αριστερούς, αναρχικούς και μπάχαλους.

Ο άλλος τρόπος είναι να προφυλαχτεί αυτό που υπάρχει, να κεφαλαιοποιηθούν τα επιτεύγματα στο πανεπιστήμιο και, στις περιπτώσεις της ανομίας, να κάνουν τη δουλειά τους οι πανεπιστημιακές Αρχές. Στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, τις προάλλες, βάφτηκαν τα ανακαινισμένα αμφιθέατρα, προκειμένου «το κίνημα» να αφήσει το άσχημο αποτύπωμά του. Διαμαρτυρήθηκαν ελάχιστοι καθηγητές – πιο πολύ δημοσιεύοντας το χάλι στο Διαδίκτυο – και το πανεπιστήμιο επέστρεψε στη ρουτίνα του.

Χθες στην Πάτρα, κουκουλοφόροι με σπρωξίματα και ύβρεις απέκλεισαν τον πρύτανη Χρήστο Μπούρα στο γραφείο του, μαζί με τέσσερις γυναίκες υπαλλήλους του Πανεπιστημίου, έκαναν αφισοκόλληση και βανδαλισμούς και χάθηκαν στη σιωπή. Ο πρύτανης τούς καλεί να αποκαλύψουν τα ονόματά τους. Μπορεί, για όλα αυτά, τα πανεπιστήμια να φαίνονται απροστάτευτα. Εχουν όμως όπλα. Μπορούν να επιβάλουν πειθαρχικές ποινές σε όσους παραβιάζουν τους κοινούς ακαδημαϊκούς κανόνες. Αναρωτιέμαι: τι εμποδίζει τις πανεπιστημιακές αρχές να το πράξουν;