Μουσικός ή συγγραφέας;

Ούτε καινούργιο είναι, αλλά ούτε και ξεπερασμένο καλλιτέχνες της μουσικής να δοκιμάζονται στον κόσμο των βιβλίων. Είναι μία άλλη, ενδιαφέρουσα πλευρά των ανθρώπων που έχουμε συνηθίσει να ακούμε ή να βλέπουμε πάνω στη σκηνή ή ακόμα και μέσα στις οθόνες. Ο εκδοτικός χώρος μοιάζει να τους διευρύνει τη δυνατότητα έκφρασης και επικοινωνίας βάζοντάς μας σε παράλληλους με το τραγούδι κόσμους. Πραγματικά διαμάντια μπορεί να διαβάσει κανείς ως απότοκα της λογοτεχνικής διάθεσης εκείνων που κρύβονται πίσω από γνωστά τραγούδια. Μέλη συγκροτημάτων, διάσημοι τραγουδοποιοί και στιχουργοί ή και ερμηνευτές γράφουν

Δεν μιλάμε μόνο για περιπτώσεις που έχουν μια σταθερή εκδοτική παρουσία, όπως ο πολυτάλαντος Θοδωρής Γκόνης – σκηνοθέτης και στιχουργός – με την τελευταία του έκδοση «Ove vai Conte Nano? Ove vai? – Το λεμονοπεριβόλι του Δαμαλά» (Μικρή Αρκτος), στο οποίο ο Ιωάννης Καποδίστριας επιστρέφει στη μοιραία πόλη μέσα από μια «μουσικοθεατρική Βαβυλωνία», με τα κείμενά του να στηρίζονται σε αυθεντικά γραπτά και διαλόγους της εποχής.

Η πιο πρόσφατη κυκλοφορία έχει την υπογραφή της ερμηνεύτριας Αλίκης Καγιαλόγλου και τιτλοφορείται «Μια φορά κι έναν καιρό η Αλεξάνδρα, η Ευανθία και η Αλίκη» (Μεταίχμιο). Η αυτοβιογραφία που παρουσιάζει είναι γραμμένη με τρόπο λογοτεχνικό και όχι τυπικής βιογραφικής αφήγησης: «Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η Αλεξάνδρα, η Ευανθία και η Αλίκη. Η Ευανθία ήθελε να γίνει ηθοποιός. Η Αλεξάνδρα χορεύτρια ή τραγουδίστρια, δεν ήταν σίγουρη. Η Αλίκη δεν ήξερε. Ηταν ένα κοριτσάκι ονειροπαρμένο, ντροπαλό, που έκλαιγε εύκολα και γελούσε ευκολότερα. “Αττικό ουρανό” τη φώναζε η μαμά της».

Στις τελευταίες κυκλοφορίες συμπεριλαμβάνεται αυτή του συνθέτη Γιώργου Ανδρέου με το συγκινητικό μυθιστόρημα «Η καρδιά του Εκτορα» (Μικρή Αρκτος), όπου ένας νέος χάνει ξαφνικά τη ζωή του, από μια αδέσποτη σφαίρα, μέσα στη μέθη ενός γαμήλιου γλεντιού. Ο Εκτορας, Νεοϋορκέζος, παιδί της ελληνικής διασποράς και δωρητής οργάνων, αφήνει πίσω του τη σύντροφό του Ελεν και μια καρδιά που συνεχίζει να χτυπά στο σώμα ενός άγνωστου ανθρώπου.

Υπάρχουν βέβαια και αρκετοί άνθρωποι της μουσικής που παραμένουν στη σύντομη φόρμα και σε ποιητικό περιβάλλον, όπως ο Γιάννης Αγγελάκας, με τα τελευταία του ποιητικά βιβλία να κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Καστανιώτη, όπως και η τελευταία ποιητική συλλογή του Παύλου Παυλίδη με τον τίτλο «Αυτή είναι η γειτονιά μου, σκύλε». Την ποιητική φόρμα επέλεξε και η ερμηνεύτρια Μαρία Παπαγεωργίου με το «Γάβγισμα» από τις εκδόσεις Πατάκη, απ’ όπου επανακυκλοφόρησε και το βιβλίο της «Μια χαραμάδα πανικού» με μια προσωπική εξομολόγηση για τις κρίσεις άγχους.

Δύο ακόμα λογοτεχνικές κυκλοφορίες που έχουν αφετηρία τη μουσική είναι η έκδοση του δημιουργού των Blues Wire και του Θωμά Αρβανίτη του συγκροτήματος Μαύρη Μαγιονέζα. Ο Ηλίας Ζάικος (Blues Wire), με το σχεδόν 400 σελίδων «Ντόμπρα Blues» (Oblik), είναι εντελώς προσωπικός και μιλάει με πυρήνα τα blues για μια σειρά από γεγονότα της ζωής του αλλά και όσα κοινωνικά παρατηρεί. Από την άλλη ο Θωμάς Αρβανίτης με το «Μια ροκεντρόλ ιστορία» (Μετρονόμος), που δεν είναι μία αλλά 63 ιστορίες – με ένα πολύ όμορφο εξώφυλλο –, πραγματεύεται την πορεία ενός μουσικού με την μπάντα του σε χώρους συναυλιών ανά την Ελλάδα, καταγράφοντας τα ευτράπελα και ό,τι άλλο συνέβη σ’ αυτές. Μιλάει για ηχογραφήσεις, videoclips, πνευματικά δικαιώματα, καταλήψεις, φαγητό… ακόμα και για τη στρατιωτική θητεία.

Σε παρεμφερές περιβάλλον κινείται και το τελευταίο βιβλίο του Δημήτρη Μητσοτάκη (πρώην Ενδελέχεια) «Γιατί, εσείς ποιοι είστε; – 60 χρόνια ελληνικό ροκ» (Ογδοο). Εκεί επιλέγει να καταγράψει ιστορίες που, όπως σημειώνει, «είναι όλες πέρα για πέρα αληθινές, όσο κι αν μοιάζουν απίστευτες». Ο ίδιος την προηγούμενη χρονιά κυκλοφόρησε και την «Μπουμπού» (Κέδρος), που έγινε και θεατρική παράσταση και αφορά τη ζωή μιας πρωτότοκης κόρης στην Κρήτη, η οποία με αφορμή το ράψιμο του νυφικού τής εγγονής της διηγείται την πολυτάραχη, κινηματογραφική ζωή της.

Στις πολύ πρόσφατες κυκλοφορίες βρίσκουμε επίσης το μυθιστόρημα της ερμηνεύτριας των Ντο Δίεση και παλαιότερα των Οναρ Πένυς Ραμαντάνη με τον τίτλο «Αδηλος χρόνος» (Ογδοο), βασισμένο σε πραγματικές αφηγήσεις ανθρώπων που έζησαν στον Αϊ-Στράτη την περίοδο που εκτοπίστηκαν εκεί χιλιάδες πολιτικοί εξόριστοι.

Λογοτεχνική παρουσία μέσα στα χρόνια έχει και ο Μίλτος Πασχαλίδης με το τελευταίο του μυθιστόρημα «Ξενοδοχεία» (Αλεξάνδρεια).

Τέλος, έχουμε δύο «αντισυμβατικές» συλλογές διηγημάτων. Το «Φτου ξελευτερία για όλους!» (Καστανιώτης) του τραγουδοποιού Δημήτρη Αποστολάκη των Χαΐνηδων, με δέκα διηγήματα για την ανθρώπινη φύση μέσα από παράδοξες και συχνά χιουμοριστικές καταστάσεις. Η πλοκή κινείται γύρω από χαρακτήρες που ζουν σε μια κοινωνία γεμάτη ασυνήθιστες συνθήκες: ένας καντηλανάφτης ερωτεύεται τον εφημέριο, ένας μετεωρολόγος χορεύει στον αύλειο χώρο της ΕΜΥ τον χορό της βροχής και μια πεθερά ιδρύει πολιτικό κόμμα… Η δεύτερη συλλογή διηγημάτων είναι του συνθέτη Σταμάτη Κραουνάκη. Στο «Μικρό Μοναστηράκι» (Ογδοο) ανθολογεί κείμενα σχεδόν μιας δεκαετίας με αναμνήσεις, παρατηρήσεις, βιώματα και τα παρουσιάζει με τον προσωπικό του τρόπο, που περιλαμβάνει χιούμορ, τρυφερότητα, συγκίνηση, σαρκασμό, όπως συχνά κάνει στις αναρτήσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.