Μοτίβο

15:53 4/8/2026 - Πηγή: Τα Νεα

Ποιος έχει δίκιο; Ο αποχωρήσας από το πόστο της επίσημης φωνής της Ελπίδας για τη Δημοκρατία, που διαπίστωσε ότι υπάρχουν «ύποπτοι και φυτευτοί συμβουλάτορες των διαδρόμων», οι οποίοι δεν άφησαν το κίνημα «να παρέμβει δραστικά για να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες και τις εναλλακτικές λύσεις, ώστε να έρθουν επιτέλους οι πολίτες στην εξουσία»; Ή η πρώην πια αρχηγός του, όταν απλά διακήρυξε ον κάμερα πως «δεν ταιριάζει σε όλους μια ξεκάθαρη πορεία και πολύ αυστηρή σε ό,τι αφορά την ηθική και την καθαρότητα»;

Μήπως το κριτήριο της δεύτερης δικαιώθηκε μετά, όταν τον διέγραψε (παρότι

τον είχε αποχαιρετήσει ευχαριστημένη που δεν θα «κρατάει πίσω» το κόμμα) επειδή παρέβη τη θεμελιώδη αρχή «περί αποκλεισμού συνεργασίας του με κόμματα του πολιτικού συστήματος»; Η απάντηση στις παραπάνω απορίες έχει τόση σημασία όση κι η διαλεύκανση των αιτιών του πολιτικού διαζυγίου Τζάκρη – Κασσελάκη (η μεν διατυμπάνισε πως έφυγε από τους Δημοκράτες λόγω της «δεξιάς απόκλισής» τους, ο δε λέει ότι ο ίδιος της ζήτησε να παραιτηθεί). Ωστόσο, το μοτίβο που φαίνεται να επαναλαμβάνεται στο κόμμα Καρυστιανού, το οποίο – όπως τόσα προσωποπαγή πριν απ’ αυτό – ήρθε για να γκρεμίσει τον παλαιοκομματισμό, έχει μια αξία.

Παράδειγμα

Οι γοητευμένοι από το όραμα της επικεφαλής την προσεγγίζουν εναποθέτοντας στην προηγούμενη δημοφιλία της την προσδοκία της κάθαρσης. Εκείνη τους καλωσορίζει στον αγώνα ενάντια στο κατεστημένο και τη διαφθορά. Επειτα χάνονται από την πρώτη γραμμή της μιντιακής μάχης. Και στο τέλος, την εγκαταλείπουν, κατηγορώντας το κομματικό της εγχείρημα για έλλειψη εσωκομματικής δημοκρατίας και καταστατικού.

Τα δημοσκοπικά νούμερα της υποτίθεται φερέλπιδος προσπάθειας πάνε μόνο προς τα κάτω, ενώ η συνωμοσιολογία στους κόλπους της αυξάνεται. Η Ελπίδα είναι ένα παράδειγμα των ορίων που έχουν οι ηθικολογικές αντισυστημικές υποσχέσεις. Τα άφθαρτα πολιτικά πρόσωπα δεν κομίζουν πάντα την ανανέωση της πολιτικής. Οι αυτοσυστηνόμενοι ως πολέμιοι των συστημικών κομμάτων ναρκισσεύονται τόσο, ώστε τελικά αδυνατούν να δουν την πολιτική τους προσωπικότητα μέσα από τα μάτια των υπολοίπων.

Βλέπουν στον καθρέφτη τους τον ηγέτη ενός κινήματος. Αλλά, όσο περνάει ο καιρός δεν προσέχουν καν ότι από πίσω δεν τους ακολουθούν παρά ελάχιστοι. Η εφαρμογή της θεωρίας του λαϊκισμού στην πράξη είναι δύσκολο σπορ. Δεν αρκεί να ποστάρεις τα τσιτάτα της, να – sic – ζητάς να περιφρουρηθεί η ενότητα για να μεγαλουργήσει η κοινότητα των πολιτών. Χρειάζεται να χαλιναγωγείς και την αλαζονεία που προκύπτει απ’ την αναγνωρισιμότητα.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords