Μηδενισμός και διάλυση

Κάποτε, ο Αντώνης Σαμαράς χρειάστηκε να αφήσει πίσω τον κακό εαυτό του, την αντιμνημονιακή υστεροβουλία των Ζαππείων. Επέλεξε δηλαδή να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ και τη Δημοκρατική Αριστερά για να κυβερνήσει μια χώρα υπό κατάρρευση.

Η συνεργασία απαιτούσε συμβιβασμούς, αποφάσεις με κόστος και εγκατάλειψη βεβαιοτήτων. Εκείνη η θητεία παραμένει το σοβαρότερο κεφάλαιο της πολιτικής του διαδρομής. Θα περίμενε κανείς ότι θα αποτελούσε και το μέτρο των μετέπειτα

Στην επέτειο των 52 χρόνων της ΝΔ, όμως, επέλεξε ένα σκετσάκι – ένα φτηνό επικοινωνιακό τέχνασμα. Ο συνεργάτης του τού δίνει τις πάσες, εκείνος εκφωνεί τις ατάκες. Συζητούν για ένα κόμμα που ενδέχεται να ιδρύσει, συζητούν για την καρέκλα του Μητσοτάκη, συζητούν για την ακρίβεια.

Ο πρώην πρωθυπουργός ισχυρίζεται ότι το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να μη χάσει η Ελλάδα. Για να μη χάσει η Ελλάδα, αν φοβάται, θα περίμενε κανείς σαφή αξιολόγηση της οικονομίας και εναλλακτική πρόταση, συνεκτίμηση της πολιτικής σταθερότητας, προτάσεις για την εκπαίδευση, την προσέλκυση επενδύσεων, τη διεθνή θέση της χώρας. Επειδή όμως αυτά προϋποθέτουν κόπο, του αρκεί που με μιντιακά κόλπα συντάσσεται με τον συρμό της νέας Αγανάκτησης, σαν εθνικόφρων Τσίπρας, Βαρουφάκης, Κωνσταντοπούλου…

Οι δυνάμεις της διάλυσης και του μηδενισμού, δεξιές κι αριστερές, εργάζονται για το ξεχαρβάλωμα της χώρας, ούτε δέκα χρόνια μετά την απαλλαγή της από τη λαϊκιστική διακυβέρνηση Τσίπρα, της στασιμοχρεοκοπίας και της απόπειρας ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής και του δημόσιου λόγου.

Η κυβέρνηση προφανώς προσφέρεται για κριτική. Η διάρκειά της και οι καθεστωτικές συμπεριφορές ευλόγως δημιουργούν δυσαρέσκειες· οι άστοχες δηλώσεις στελεχών της, επίσης. Από έναν πρώην πρωθυπουργό όμως δικαιούμαστε να περιμένουμε κάτι περισσότερο από τη συρραφή των συνθημάτων του μηδενισμού και της διάλυσης σε ένα βίντεο και έναν υπαινιγμό για τα Τέμπη και τα «μπαζώματα», επιστρατευμένο ως τελική ατάκα.

Θα πείτε, βέβαια, ότι ο πρώην πρωθυπουργός είναι ο Αντώνης Σαμαράς, ένα πρόσωπο που παραδοσιακά προωθούσε μια ριζοσπαστική δεξιά εθνικόφρονα ατζέντα, στο όνομα της Ελλάδας. Η πολιτική του στο Μακεδονικό και η ανατροπή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη οδήγησαν ξανά τη χώρα στον Ανδρέα Παπανδρέου – και βέβαια δεν έλυσε το Μακεδονικό, που το «καθάρισε» όπως το «καθάρισε» ο Τσίπρας. Πιστεύει ότι οι έλληνες πολίτες έχουν διαγράψει τους παλιούς λογαριασμούς με τις πολιτικές του;

Το δήθεν σημερινό ενδιαφέρον του «να μη χάσει η Ελλάδα» δεν είναι παρά η ανάσυρση ενός εθνικόφρονος στερεοτύπου στη σημερινή πολύπλοκη πραγματικότητα. Ακόμα μία φορά, η Ελλάδα στο στόμα του Σαμαρά γίνεται η μεγάλη λέξη που καλύπτει μια πολιτική επιδίωξη με προσωπικά κίνητρα (την εκδίκηση στον Μητσοτάκη) και ολέθριο στόχο: την αποσταθεροποίηση, την παράδοση της χώρας στην αβεβαιότητα και στους φανατισμούς που γεννά όταν επικρατεί.

Ο Σαμαράς δεν είναι χτεσινός. Αποχώρησε το 2015 από την προεδρία του κόμματος, έχοντας ηττηθεί από τον Τσίπρα, λόγω της έκδηλης αδυναμίας του να επηρεάσει το δημοψήφισμα εκείνης της χρονιάς. Στη συνέχεια, επειδή η δοσολογία της κυβερνητικής πολιτικής δεν τον συμπεριελάμβανε, μετέτρεψε την προσωπική του δυσαρέσκεια σε εθνική αγωνία. Εκτοτε, προσπαθεί η προσωπική σύγκρουσή του με τον Πρωθυπουργό να ντυθεί το κύρος της φιλοπατρίας. Με τη βοήθεια ειδώλων της πολιτικής, όπως ο Νίκος ο Νικολόπουλος, ο Κώστας Τζαβάρας, ο Αργύρης Ντινόπουλος και μερικοί σοφολογιότατοι.

Η σημερινή εικόνα του Σαμαρά είναι απογοητευτική. Ενας δραστήριος πολιτικός στα δύσκολα, σήμερα περιορίζει την παρέμβασή του σε ατάκες επαγγελματιών της Αγανάκτησης.

Τι κρίμα, κατ’ αρχάς για τον ίδιο.

Από σήμερα, η ΟΛΜΕ προκηρύσσει 3ωρες στάσεις εργασίας για την πρώτη ή τη δεύτερη βάρδια, που θα διαρκέσουν ολόκληρο τον μήνα, ως την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου. Για ποιο λόγο; Οπως λέει η ανακοίνωσή της, «στο πλαίσιο της αποτροπής της υλοποίησης του ν. 4823/21 (παρακολούθηση μαθημάτων από αξιολογητές κ.λπ.)». Ακόμα μια φορά δηλαδή, το συνδικαλιστικό όργανο των εκπαιδευτικών διαλύει το δημόσιο σχολείο που διατείνεται ότι υπερασπίζει, επιδιώκοντας να μην αλλάξει τίποτα στο πεδίο της λογοδοσίας των εκπαιδευτικών: μη μου τους κύκλους τάραττε.

Το σχολείο υπάρχει για τους μαθητές. Αυτοί όμως θα πληρώσουν με χαμένες ώρες τη συντεχνιακή διεκδίκηση των εκπαιδευτικών στην ανευθυνότητα. Η κοινωνία πληρώνει, οι οικογένειες αγωνιούν, αλλά η ΟΛΜΕ παρουσιάζει την αποχή από τη λογοδοσία ως υπεράσπιση της δημόσιας εκπαίδευσης. Ποιας εκπαίδευσης; Εκείνης που δεν επιτρέπεται να εξετάσει κανείς μέσα στην τάξη;

Μια αξιολόγηση μπορεί να είναι άδικη, ανεπαρκής, διορθώσιμη. Η εκ των προτέρων απαγόρευσή της, προστατεύει την απουσία κριτηρίων· και αδικεί πρώτα τους καλούς εκπαιδευτικούς, ισοπεδώνοντας τον μόχθο τους κάτω από την ίδια βολική ομπρέλα της συνδικαλιστικής ασυλίας. Αδικεί, βέβαια, και τους μαθητές: για τις απογοητευτικές μετρήσεις των επιδόσεών τους από την Pisa, ο εκπαιδευτικός συνδικαλισμός δεν έχει να προτείνει παρά ένα περαιτέρω απεργιακό ξεχαρβάλωμα;