Μετέωρη Αριστερά

Η πολιτική απόφαση του διαρκούς συνεδρίου της Νέας Αριστεράς είναι από εκείνα τα κείμενα που ο καθένας μετά μπορεί να κάνει τη δική του ερμηνεία και να δηλώσει αυτοεπιβεβαιωμένος. Αυτό ίσχυε και για τις δύο βασικές γραμμές του εν λόγω κόμματος, η μία που ήθελε ένα πιο μαζικό άνοιγμα και προφανώς μία συμπόρευση στρατηγικού τύπου με άλλες δυνάμεις και εκείνο που καταλάβαινε ότι θα χρειαστεί μία πιο αριστερή μετατόπιση και ένας διάλογος με δυνάμεις που δεν αυτοπροσδιορίζονται κεντροαριστερές. Βέβαια η πολιτική

απόφαση αυτή οριοθετεί πιο σκληρά τη στρατηγική του εν λόγω χώρου με το εν αναμονή εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα. Φαίνεται πως βάρυνε στα στελέχη της Νέας Αριστεράς – ακόμα και στα πιο διαλλακτικά – η στάση του πρώην πρωθυπουργού. Τα όσα είπε καταρχάς στο Παλλάς ή όσα λέει στις παρουσιάσεις του βιβλίου του. Κάτι το οποίο φαίνεται πως αποτυπώθηκε και στην πολιτική απόφαση του συνεδρίου τους αφού φωτογραφίζεται πια κριτικά το εγχείρημα του Τσίπρα.

Ο δημοσιογραφικός λόγος βέβαια κατάλαβε από το συνέδριο της ΝΕΑΡ ότι απλώς τσακώθηκαν δύο γραμμές και με έναν τρόπο υπήρξε ενός τύπου σύνθεση ή συμβιβασμός. Και αυτό είναι μία απαξία της πολιτικής γιατί στο εν λόγω συνέδριο διαπιστεύθηκαν περίπου χίλιοι άνθρωποι, τοποθετήθηκαν πάρα πολλοί, κατατέθηκαν τροπολογίες και υπήρξε μία ζωηρή αντιπαράθεση. Θα πει κάποιος ότι πιθανώς όλα αυτά είναι μια πολυτέλεια εν μέσω ενός γυμνού πολιτικού τοπίου το οποίο βιώνουμε και στο οποίο αναζητάμε πολιτικές απαντήσεις.

Μόλις χθες εργάτριες σκοτώθηκαν κατά την ώρα της βάρδιάς τους, μόλις προχθές στην Αμερική ένα είδος πρελούδιου εμφυλίου έχει αρχίσει να διαφαίνεται, μόλις τώρα η Ευρώπη μοιάζει μετέωρη ανάμεσα στις νέες συμπληγάδες και την ενδο-ρήξη της Δύσης. Μα ακριβώς αυτό είναι η απαξία της Πολιτικής. Οι εύκολες απαντήσεις σε δύσκολα ερωτήματα που θα ήταν όντως ένα είδος λαϊκισμού. Οχι όπως ακριβώς το περιγράφουν οι λεγόμενοι φιλελεύθεροι αλλά ένας επικίνδυνος λαϊκισμός που θα κατέληγε σε μανιχαϊσμούς που σε αυτή τη φάση τουλάχιστον μόνο ζημιά θα έκανε.

Η Νέα Αριστερά έκανε ένα πολιτικό συνέδριο που από μόνο του δεν είναι πρόβλημα, ούτε ύλη για χλευασμό. Το πρόβλημα και αυτού του χώρου είναι ότι έχει απομακρυνθεί από αυτό που λέγεται λαϊκός μέσος νους. Περισσότερο στα μάτια των πολλών ο εν λόγω χώρος είναι μια δύναμη διευθέτησης εν μέσω αριστερής ή κεντροαριστερής ανακατάταξης. Δεν είναι σήμερα μια τολμηρή πολιτική δύναμη που με τις θέσεις της μπορεί να διεμβολίσει και ευρύτερα κοινωνικά στρώματα και να τα πάρει μαζί της. Το πρόβλημα δεν είναι τα στελέχη της, αν αυτά κυβέρνησαν εν μέσω μνημονίου, αν ενεπλάκησαν με την περιπέτεια του ΣΥΡΙΖΑ. Το μεγάλο και μετέωρο ερώτημα είναι τι τομές εντοπίζουν σήμερα στην ελληνική κοινωνία, πάνω στις οποίες να μπορούν να παραγάγουν μαζική πολιτική.

Αυτός, Αυτή, Αυτό: Τεό το μεγαλείο σου

Δεκατέσσερα χρόνια από τον αδόκητο χαμό του διεθνούς σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου (24 Ιανουαρίου 2012), το έργο και η διαδρομή του παραμένουν και προς αναστοχασμό και προς μια νέα αξιολόγηση. Μια λογική νεότερων μεταπολιτευτικών διανοουμένων που τον ακύρωσε εγγράφοντάς τον απλώς σε ένα «κουλτουρέ» ρεύμα ή ασκώντας κριτική σε τεχνικές του μάλλον σήμερα δεν έχει καμία σοβαρή βάση. Ξαναβλέποντας την εργογραφία του, παρατηρώντας πόσο τέμνεται με θαμμένα ή μη μυστικά της χώρας, πόσο ενσωματώνει το δράμα και τις αντιφάσεις μας, πόσο εντάσσει την Μεγάλη Ιστορία στον ανώνυμο άνθρωπο, καταλαβαίνεις ένα μέρος του μεγαλείου του Αγγελόπουλου.

#Hashtag: Θλίψη

Το εργατικό δυστύχημα στο εργοστάσιο Βιολάντα των Τρικάλων με τις νεκρές εργάτριες και τους τραυματίες ανακινεί ένα μείζον θέμα που είναι η ασφάλεια των εργαζομένων.

Το ΚΚΕ ανέδειξε το θέμα αφού σημείωσε πως μόνο το 2025 τουλάχιστον 201 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στους χώρους δουλειάς εξαιτίας – ανάμεσα σε άλλα – της έλλειψης των αναγκαίων μέτρων ασφάλειας και υγιεινής. Η όλη πραγματικότητα ούτε μια πολυτελής συζήτηση είναι ούτε αναχρονιστική όπως φαίνεται. Συνδέεται με το τι είδους εργασιακές σχέσεις έχουμε και πόσο ευάλωτος είναι ένας μέσος πολίτης που ξεκινάει το πρωί για να πάει στη δουλειά του και δεν ξέρει αν θα γυρίσει σώος.