Μέσα ή έξω;

Ας δούμε την επιστροφή του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου στη φυλακή ως αφορμή. Διότι, στην ουσία, σε έναν χρόνο που θα έχει συμπληρώσει 25 χρόνια κάθειρξης δικαιούται, σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία, να κάνει αίτηση αποφυλάκισης υπό όρους. Και για να μην πέσουν κάποιοι από τα σύννεφα, το ότι ως πολυϊσοβίτης δικαιούται να κάνει αίτηση δεν σημαίνει ότι θα γίνει δεκτή οπωσδήποτε.

Ο ελληνικός νόμος δεν λέει ότι τα 25 χρόνια είναι το ανώτατο όριο κράτησης (διότι το είδα να γράφεται αυτό ακόμη και από ελληνίδα βουλευτή

που θα έπρεπε να παίζει τους νόμους στα δάχτυλα ή, τουλάχιστον, να ρωτήσει πριν κάνει δημόσιες δηλώσεις). Είναι το όριο μετά το οποίο ένας πολυϊσοβίτης μπορεί να κάνει αίτηση. Τώρα, αν είναι πολλά ή λίγα, αν «όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια» ή ό,τι άλλο, δεν μπορεί να υπάρχει οριζόντια απάντηση. Εξαρτάται από τα εγκλήματα, από την ηλικία αυτού που αποφυλακίζεται κι από άλλους παράγοντες που δεν είναι της παρούσης.

Ως αφορμή, λοιπόν, η επιστροφή του αρχηγού της 17 Νοέμβρη στη φυλακή έφερε στην επιφάνεια τις στρεβλώσεις που επικρατούν ως προς τις αντιλήψεις περί του τι εστί δημοκρατία, δικαιοσύνη, έγκλημα και τιμωρία. Και, κυρίως, πώς οι ιδεοληπτικές εμμονές και σκοπιμότητες ερμηνεύουν τα φαινόμενα. Ο Γιωτόπουλος λοιπόν περιγράφεται ως ένας 82χρονος, σκυφτός, ασπρομάλλης. Δεν είναι όμως αυτό, και όποιος βλέπει μόνο αυτό, γιατί να μη βλέπει και την Πισπιρίγκου ως μια ταλαιπωρημένη γυναίκα; Ή τη Μουρτζούκου ως ένα αποπροσανατολισμένο, μεγαλωμένο σε ακραίες συνθήκες ή στριμωγμένο «παιδί»; Ο Γιωτόπουλος είναι ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας 17 ανθρώπων από τους 23 που σκότωσε η τρομοκρατική οργάνωση. Κάποιους από αυτούς τους «δίκασε», τους καταδίκασε και διέταξε την «εκτέλεσή» τους, στο σπίτι του βρέθηκαν χειρόγραφες λεπτομερείς οδηγίες για τη δολοφονία του Κωστή Περατικού. Κάποιοι, όπως ο Μάτης και ο Αξαρλιάν, ήταν παράπλευρες απώλειες. Και αυτό είναι πολύ μεγάλο, πολύ καθοριστικό, πολύ καταλυτικό, ώστε να μπορέσει να σταθεί δίπλα του οτιδήποτε άλλο.

Η επιστροφή του στη φυλακή, αφού είναι κατά το γράμμα του νόμου, δεν γίνεται να κριθεί ως ρεβανσιστική· διότι, σε αυτή την περίπτωση, θα ήταν ρεβανσιστικό όλο το ποινικό μας σύστημα. Αν κάποιοι το πιστεύουν αυτό, θα έπρεπε να καταδικάσουν και άλλες αποφάσεις κάθειρξης για τις οποίες πανηγυρίζουν. Το ποινικό μας σύστημα είναι σωφρονιστικό και, απ’ ό,τι φαίνεται, ο Γιωτόπουλος, που ούτε την ενοχή του έχει παραδεχθεί ούτε συγγνώμη έχει ζητήσει, δεν έχει σωφρονιστεί. Εντάξει, να μην πεθάνει στη φυλακή επειδή είναι αμετανόητος, αλλά οι απολογητές του πώς ζητάνε να τον σεβαστεί ο ποινικός μας πολιτισμός, αφού δεν τον σέβεται ο ίδιος; Μην τα μπερδεύουμε. Δεν είναι πολιτικός κρατούμενος. Είναι δολοφόνος.

Ακρότητες

Γράφτηκαν πολλά αυτές τις ημέρες σχετικά με την αποφυλάκιση του Γιωτόπουλου. Κατά τη γνώμη μου, ούτε πανηγυρίζεις ούτε διαμαρτύρεσαι επειδή εφαρμόζεται ο νόμος· το αυτονόητο είναι. Πέραν τούτου, στην προκειμένη περίπτωση, την ποινή του Γιωτόπουλου δεν την επέβαλαν οι συγγενείς των θυμάτων. Από δικαστήριο καταδικάστηκε. Τα δε θύματά του δεν ανήκουν αποκλειστικά στην οικογένεια Μπακογιάννη. Οι 23 δολοφονίες της 17 Νοέμβρη άφησαν μισερές 23 οικογένειες.

Γράφτηκαν όμως και άλλα απαράδεκτα αναφορικά με τον Γιωτόπουλο και δυστυχώς από εγγράμματους ανθρώπους. Αίολα επιχειρήματα που είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα, διότι είναι κάτι σαν το αβγό του φιδιού, η ρίζα του ολοκληρωτισμού. Ας πούμε, αυτό το «Εμένα δεν μου έχει κάνει τίποτα ο Γιωτόπουλος» είναι η επιτομή της αποστασιοποίησης, της απουσίας κοινωνικής αντίληψης. Ή ότι όσοι είναι υπέρ της επιστροφής του Γιωτόπουλου στη φυλακή είναι ακροδεξιοί, μια απλουστευτική – γι’ αυτό και άκρως φασιστική – συλλογιστική.