Μέρες του 2008

Στη Γαλλία ζουν μέρες του 2008. Τα μεγέθη διαφέρουν μόνο, όλα τα άλλα είναι λίγο ή πολύ παρόμοια. Ολες οι δυνάμεις που εκφράζονται μέσα από την καταστροφή και τη λεηλασία έχουν ενωθεί στους δρόμους. Με μια λέξη, μπάχαλο.

Βέβαια, οι Γάλλοι είναι μαθημένοι σε τέτοιου είδους έκτροπα. Είναι, κατά κάποιο τρόπο, μέρος της πολιτικής κουλτούρας τους, αν σκεφθείτε ποια είναι η εθνική εορτή τους. Οι Γάλλοι γιορτάζουν την τραγωδία που ξεκινά το 1789 με μια επανάσταση, η οποία εξελίσσεται σε δικτατορία

Από εκεί και πέρα, τι να περιμένεις; Φαίνεται ότι το έχουν ανάγκη κατά καιρούς να ξεσπάνε με τέτοιο τρόπο, για να εκτονώνεται ατμός από το σύστημα. Τον 18ο αιώνα το έκαναν με την επανάσταση του 1789, τον 19ο με την Κομμούνα στο Παρίσι, τον 20ό με τον Μάη του 1968. Ισως τώρα να βιάζονται λιγάκι, γιατί ο κανόνας θέλει το ξέσπασμα να συμβαίνει στο δεύτερο μισό του αιώνα.

Ας μην ξεχνάμε ότι αυτές οι λεωφόροι, τις οποίες θαυμάζουμε για το εύρος τους, όποτε βρεθούμε στο Παρίσι, σχεδιάστηκαν από τον βαρόνο Οσμάν (Haussmann, ήταν Γερμανός αλλά δεν το ήξερε ο καημένος και νόμιζε ότι είναι Γάλλος…), κατά τις ρητές επιθυμίες του αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ’,  ώστε να μπορεί να αναπτυχθεί ιππικό ή και πυροβολικό, για την καταστολή μαζικών διαδηλώσεων.

Υποθέτω ότι σε αυτή την παράδοση οφείλεται και η περιβόητη σκληρότητα των αστυνομικών δυνάμεων στη Γαλλία, ιδίως των δυνάμεων εκείνων που προορίζονται για την αντιμετώπιση διαδηλώσεων. Σε αυτό το πεδίο, οι Γάλλοι είναι οπωσδήποτε σκληρότεροι από τους Βρετανούς, ενώ για τους Γερμανούς δεν συζητάμε.

Από ελληνικής πλευράς, το αξιοσημείωτο είναι ότι ενώ οι άλλες πολιτικές δυνάμεις παρακολουθούν με αυτοσυγκράτηση, ίσως και με αγωνία, το ΚΚΕ πανηγυρίζει. «Μανία του αστικού κράτους ενάντια στο νεανικό ξέσπασμα στη Γαλλία – Στιγματίζουν ως “χάος” την ανάγκη ο λαός να σαρώσει ό,τι “καίει” τη ζωή», είναι ο τίτλος στην κομματική ιστοσελίδα. Ο δε επικεφαλής της αντιπροσωπείας του ΚΚΕ στη διαδήλωση στο Παρίσι, ονόματι Θ. Κωτσαντής, δηλώνει το εξής έμμετρο: «Οταν στον δρόμο μιλάει ο λαός, γεννιούνται παντού πόλεις του φωτός». Είμαι βέβαιος ότι θα το ακούσουμε ως σύνθημα και στους δρόμους της Αθήνας, με τη χαρακτηριστική αργόσυρτη εκφορά του μαστουρωμένου, κατά τον ισχύοντα αισθητικό κανόνα στον κόσμο του ΚΚΕ.

Αντιθέτως, ο Γραμματέας της ΝΔ, Κώστας Κυρανάκης, επιχείρησε να κόψει την όρεξη όσων ονειρεύονται «Οχτώβρηδες». «Δεν υπάρχει περίπτωση να το αφήσουμε να συμβεί εδώ», είπε σε συνέντευξή του στην ΕΡΤ, «δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσουμε την πατρίδα μας να γίνει όπως οι δρόμοι των Παρισίων». Φοβάμαι όμως ότι αυτό ίσως να πλήγωσε τον Προκόπιο Παυλόπουλο, ο οποίος το 2008, ως υπερυπουργός-αντιβασιλεύς, είχε επιτρέψει την καταστροφή της Αθήνας και ίσως τώρα να αισθάνεται δικαιωμένος, επειδή αυτός έκανε Παρίσι την Αθήνα και μάλιστα δεκαοκτώ χρόνια πριν από το Παρίσι. Φαντάζομαι θα παρακολουθεί και αυτός τα γεγονότα στη Γαλλία, μπορεί μάλιστα μέσα του να σταλάζουν τώρα οι ποιητικοί σταλακτίτες του μέλλοντος. Προσωπικά, όμως, θα τον ήθελα να βρίσκεται εκεί, στα οδοφράγματα των Παρισίων, σαν ένας σύγχρονος Σαρτρ, πενήντα οκτώ χρόνια μετά τον ιστορικό Μάη.

Δεν πρόλαβε να κοπάσει ο θόρυβος για τη δημόσια εκτέλεση τρομοκράτη που ήθελε να στήσει ο Πιτ Χέγκσεθ, ο απρόβλεπτος υπουργός Αμυνας των ΗΠΑ, και ο Λευκός Οίκος προχώρησε στη ζωντανή μετάδοση από τα ΜΜΕ μιας άλλης εκτέλεσης, αψηφώντας τη φρίκη που σκόρπισε το γεγονός.

Μόλις πέντε ημέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, ο Τραμπ απέλυσε την ανεκδιήγητη εκπρόσωπο Τύπου, που όμως εκείνος είχε διαλέξει, με όλη τη διαδικασία της απόλυσης να μεταδίδεται σε απευθείας σύνδεση. Την ώρα που η Κέιτι Ζακαράια έδινε συνέντευξη τηλεφωνικά στη «Wall Street Journal», ο πρόεδρος ανακοίνωνε την απόλυσή της. Η πόρτα του γραφείου της χτύπησε, της είπαν να πάει επειγόντως στο γραφείο του αντιπροέδρου, δεν ξαναγύρισε ποτέ ούτε στο γραφείο της, ούτε στη συνέντευξη…