Μεγάλη Εβδομάδα

Να προσδιορίσουμε, κατ’ αρχάς, τους όρους της συζήτησης, ώστε να ξέρουμε για τι μιλάμε. Η παρέμβαση ενός βουλευτή, π.χ., για να προστεθούν εκπροθέσμως κάποια πιστοποιητικά σε μία αίτηση, είναι μεν μια παρατυπία, όμως δεν τη λες παρανομία – δεν είναι λόγος δηλαδή για να του πάρεις το κεφάλι, μεταφορικά μιλώντας. Δεν είναι το ίδιο όπως όταν ζητάς ρητώς να προτιμηθούν οι όποιοι «δικοί μας» κι ας στερηθούν τους πόρους που δικαιούνται κάποιοι άλλοι, που δεν είναι «δικοί μας». Αλλο πράγμα είναι η διευκόλυνση και άλλο η απάτη. Ρουσφέτια είναι και τα δύο· αλίμονο όμως αν πούμε ότι, επειδή είναι ρουσφέτια,

Είναι φυσικό ότι η αντιπολίτευση το δέχεται, έτσι όπως το σερβίρει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, διότι τους ευνοεί: τους επιτρέπει να μιλούν για κυβέρνηση και πλειοψηφία υποδίκων κ.λπ. Η κυβέρνηση, από την πλευρά της, το μόνο που έχει τη δυνατότητα να κάνει είναι να προσπαθήσει να διαμορφώσει την αφήγηση. Να ξεχωρίσει, δηλαδή, την ήρα από το στάρι και να δώσει στην αφήγηση ένα σχήμα που ανταποκρίνεται περισσότερο στην πραγματικότητα. Πέραν αυτού, όμως, δεν νομίζω να υπάρχουν δυνατότητες για άλλης μορφής αντίδραση.

Δεν υπάρχει τρόπος να αποδοθεί το σκάνδαλο σε μια χρόνια παθογένεια, που τη χρεώνεται συλλογικά το σύστημα, επειδή κανείς ποτέ δεν τόλμησε να την αντιμετωπίσει. Η δικαστική έρευνα, από την οποία προέκυψαν οι δικογραφίες, αφορά την περίοδο 2020-21 και, επομένως, οι υποψίες που εγείρονται στην κοινή γνώμη εκτείνονται από τότε μέχρι σήμερα, αφού η κυβέρνηση παραμένει η ίδια. Ολοι υποψιαζόμαστε ότι η κομπίνα προϋπήρχε, όμως αυτό δεν έχει καμία αξία για τη συγκεκριμένη υπόθεση. Δεν αποτελεί ελαφρυντικό – είναι μάλλον το σουτ που στέλνει την μπάλα στην εξέδρα.

Επίσης, δεν υπάρχει τρόπος για να αποκατασταθεί η ζημία στην εικόνα της κυβέρνησης, που αποκατέστησε την αξιοπρέπεια της χώρας στην Ευρώπη. (Εννοώ σοβαρός τρόπος, γιατί γελοίοι υπάρχουν πολλοί…) Αυτή η εικόνα, δυστυχώς για τη χώρα, μουντζουρώνεται ανεξίτηλα. Αν όχι στην Ευρώπη, οπωσδήποτε στην κοινή γνώμη εδώ. Δύσκολα μπορείς να καμαρώνεις ότι «αποκαταστήσαμε τη φήμη της χώρας στην Ευρώπη», χωρίς να προκαλείς καγχασμούς στο ακροατήριο.

Τέλος, το δυσκολότερο που έχει να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση είναι η απάντηση στο ερώτημα αν γνώριζε και κατά πόσο. Το γεγονός ότι διορίζονταν σε θέσεις κυβερνητικές πρόσωπα τα οποία εμπλέκονται δεν είναι απαραιτήτως απόδειξη άγνοιας. Μπορεί να είναι και απόδειξη επιπολαιότητας, επειδή όφειλε να γνωρίζει, αυτή είναι η δουλειά της. Μπορεί ακόμη να είναι απόδειξη αδεξιότητας στον χειρισμό της κομπίνας, που πήρε τέτοιες διαστάσεις ώστε να προξενήσει τις υποψίες των ευρωπαϊκών Αρχών.

Δύσκολα πράγματα, δηλαδή, και μάλιστα με δυσανάλογα μικρό όφελος εν σχέσει με την προσπάθεια, δεδομένου ότι δεν υπάρχει τρόπος για την κυβέρνηση να αποσείσει το σκάνδαλο από πάνω της. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να το φέρει στα πραγματικά μέτρα του. Μόνη παρηγοριά της, ίσως, ότι η δοκιμασία της συμπίπτει με τη Μεγάλη Εβδομάδα. Πάντως, το χειρότερο που θα μπορούσε να κάνει θα ήταν εκλογές. Αυτό θα ισοδυναμούσε με πλήρη αποδοχή του κατηγορητηρίου. Η κυβέρνηση θα αναλάμβανε το «ownership», κατά τη μνημονιακή ορολογία…

Η μανία του προέδρου Τραμπ να δίνει το όνομά του σε κτίρια, οργανισμούς, τύπους πολεμικών πλοίων, γεωγραφικά τοπωνύμια κ.λπ. είναι δεδομένη. Γνωστό είναι επίσης ότι, μεταξύ σοβαρού και αστείου, δοκίμασε να δώσει το όνομά του στα Στενά του Ορμούζ. «The Trump Straits», έτσι τα είπε, δήθεν εκ παραδρομής, σε πρόσφατη συνομιλία με δημοσιογράφους. Νομίζω ότι το καλύτερο όνομα, στο οποίο θα συμφωνήσουμε όλοι, προκύπτει από μία φράση (ιστορική, κατά τη γνώμη μου) στο τελευταίο μήνυμα του προέδρου προς το Ιράν: «open the Fuckin’ Strait you crazy bastards». Θα το λέμε «Fuckin’ Strait»! Αν αναλογιστούμε τα δεινά για την παγκόσμια οικονομία από το κλείσιμο των στενών, αξίζει την ονομασία απολύτως…