Μέχρι τέλους

Πώς γίνεται οι διάδικοι σε μια δίκη για 104 θύματα να χώρεσαν σε μια αίθουσα πολύ μικρότερη από αυτή που δημιουργήθηκε για μια δίκη για 57 θύματα; Πώς γίνεται το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης να έχει χωρητικότητα 150 θέσεων και στον δημόσιο λόγο να αντηχούν οργισμένες κραυγές ότι ήταν μικρή μια δικαστική αίθουσα στην οποία είχαν προβλεφθεί 450 θέσεις; Γίνεται. Οταν πολιτικοί τυμβωρύχοι είναι αποφασισμένοι να το πάνε… μέχρι τέλους.

Οταν η κομματική ιδιοτέλεια επισκιάζει την επιθυμία για δικαιοσύνη και η επιδίωξη πολιτικού οφέλους υπερισχύει της αναζήτησης του δικαίου. Οταν

Οταν το πολιτικό μεροκάματο παύει να βγαίνει από ξυλόλια και χαμένα βαγόνια και πρέπει να επινοηθεί νέο τέχνασμα καθυστέρησης. Επί τρία χρόνια κατάφεραν να αποπροσανατολίσουν τη συζήτηση με φανταστικά σενάρια, συνωμοσιολογικές θεωρίες, μέχρι και χυδαία υπονοούμενα ότι, ας πούμε, ο Πρωθυπουργός της χώρας διέταξε τη δολοφονία του γιου εισαγγελέως της Λάρισας για να την απειλήσει.

Δεν δίστασαν να βγάλουν λαθρεμπόρους νεκρούς ανθρώπους για να εξυπηρετήσουν το κομματικό τους αφήγημα και δεν ζήτησαν συγγνώμη ούτε όταν άκουσαν την μητέρα του 35χρονου μηχανοδηγού της εμπορικής αμαξοστοιχίας που δήλωσε σπαρακτικά «το παιδί μου λοιδορήθηκε όσο τίποτε άλλο. Είναι ο Σπύρος ο Βούλγαρης, ο μηχανοδηγός, ένας από τους δύο μηχανοδηγούς της εμπορικής αμαξοστοιχίας.

Δεν μίλησα ποτέ, ακούστηκαν πολλά λόγια μέσα στη Βουλή. Ελπίζω αυτό το παιδί να είναι ήσυχο εκεί που είναι. Εμείς σαν γονείς στην αρχή ντρεπόμασταν να βγούμε έξω». Κάποιοι μάλιστα προσποιούνται ότι ξέχασαν πως στην πρώτη συγκέντρωση των συγγενών που είχε γίνει στη Λάρισα τους είχε ζητηθεί να απομακρυνθούν λόγω «αντικρουόμενων συμφερόντων».

Η διαχείριση της τραγωδίας υπογράμμισε τη μικρότητα του πολιτικού συστήματος, αλλά και την επιπολαιότητα των δημοσιογράφων που δώσαμε λόγο σε δήθεν τεχνικούς συμβούλους, αναπαραγάγαμε άκριτα θεωρίες συνωμοσίας για ξυλόλια και χαμένα φορτία και επιτρέψαμε να διατυπώνονται ασχολίαστα σε εθνικά δίκτυα τερατώδεις ύβρεις εναντίον λειτουργών της Δικαιοσύνης.

Καθόλου τυχαία δεν ήταν η αναφορά του Νίκου Πλακιά «το μεγάλο ερωτηματικό είναι η απουσία του Κοκοτσάκη. Ολοι αυτοί που 3 χρόνια τώρα πήγαιναν με τον Κοκοτσάκη σε ομιλίες σε θέατρα, σε συναυλίες, σε κατάμεστες αίθουσες και λέγανε για 20 τόνους ξυλόλιο και μετά για 15 τόνους αρωματικούς υδρογονάνθρακες και τον αποθέωναν σε κάθε ανάρτηση και συνέντευξη τι έγιναν; Τι φοβήθηκαν και δεν τον προτείναν σαν μάρτυρα; Ελεγε μήπως ψέματα και φοβήθηκαν μην καταρρεύσουν στο δικαστήριο και μαζί καταρρεύσει και η εικόνα τους όπως και το αφήγημα που με τόσο κόπο στήριξαν 3 χρόνια;».

Και ενώ επί 3 χρόνια συνέβαιναν ακριβώς όλα αυτά, δεν δίστασαν ακόμα και την κορυφαία στιγμή έναρξης της δίκης να την αμαυρώσουν, επιδιώκοντας να μετατρέψουν σε ρινγκ την αίθουσα του δικαστηρίου, κουβαλώντας ανθρώπους παντελώς άσχετους με την υπόθεση στην αίθουσα ώστε να δημιουργήσουν εξέδρα και να καθυστερήσει κι άλλο η διαδικασία. Είναι σαφές πως όσο η ώρα της αλήθειας πλησιάζει τόσο θα κλιμακώνουν την οξύτητα και θα επιχειρούν να μετατρέψουν τη δημόσια σφαίρα σε αρένα.

«Οι κρίσεις πουλάνε καλά» όπως άλλωστε είχε πει ο Ουμπέρτο Εκο, «η κανονικότητα δεν είναι ευκαιρία για την Αριστερά» όπως είχε αναφέρει η βουλευτής της υπό διάλυση Νέας Αριστεράς. Αυτό που δεν θα πρέπει να λησμονούν όμως οι θιασώτες αυτής της θεωρίας είναι ότι ίσως αυτός είναι ο λόγος που αυτά τα κόμματα βρίσκονται ακριβώς υπό διάλυση.