Μας τα ’παν (Γ)άλλοι

Αντε, καλέ, που μας κάνουν εντύπωση τα γεγονότα στη Γαλλία. Οτι τι δηλαδή; Δεν τα ξέρουμε; Δεν τα έχουμε ξαναδεί; Επειδή τα βλέπουν κάποιοι πιτσιρικάδες που παριστάνουν τα πολιτικά στελέχη και το 2008 πήγαιναν ακόμη στο νηπιαγωγείο ή κάποιες θεσσαλονικιές νοικοκυρές που δύσκολα αφομοιώνουν ό,τι συμβαίνει εκτός ενός μικρόκοσμου που εκτείνεται όλος κι όλος μεταξύ Αριστοτέλους και Παλαιών Πατρών Γερμανού ή κάποιες μεγαλοκοπέλες που αγκομαχάνε να γοητεύσουν, μέσω Διαδικτύου, κανένα νεαρό επαναστάτη ή και το αντίθετο, μεγαλοαγόρια

Εμείς αυτά τα ξέρουμε εδώ και 18 χρόνια. Από εκείνον τον Δεκέμβρη του 2008 που με αφορμή και απαρχή τις απόλυτα δικαιολογημένες μαθητικές διαμαρτυρίες για τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου καταλήξαμε σε εκείνο το μεγάλο πλιάτσικο. Τότε που οι διαδηλωτές μετακινήθηκαν από τα στέκια τους, δηλαδή το Σύνταγμα και τα Εξάρχεια, και έκαναν ντου στο Κολωνάκι διότι εκεί υπήρχαν τα καλά τα μαγαζιά. Οχι ότι δεν καταδέχτηκαν και τα καταστήματα της Ερμού, να τα λέμε κι αυτά. Τα «τίμησαν» δεόντως. Ούτε τα οπτικάδικα της Πατησίων σνόμπαραν, θυμάμαι τα πλάνα με τους διαμαρτυρόμενους 25χρονους «μαθητές», ο καθένας με πέντε – έξι ζευγάρια γυαλιά στο κεφάλι.

Τι αποτέλεσμα είχαν εκείνες οι κινητοποιήσεις; Πρώτα απ’ όλα εξόντωσαν και έβαλαν στο περιθώριο πάρα πολλούς μικροκαταστηματάρχες του κέντρου. Ενέτειναν την οικονομική κρίση. Πυροδότησαν την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και της Χρυσής Αυγής. Και μετά ήρθε το Μνημόνιο. Α, και ο τότε υπουργός Εσωτερικών Προκόπης Παυλόπουλος, που του χρεώθηκε το ότι η Αθήνα ζούσε αυτό το μπάχαλο και αυτός το αντιμετώπιζε σαν να έβλεπε ντοκιμαντέρ με ιαγουάρους, έγινε πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αλλού πονάει η γριά κι αλλού την τρίβει ο γέρος, το λέει ο λαός μας. Ε, και μετά άρχισε ο αντιμνημονιακός αγώνας με τον εμπρησμό της Μαρφίν και τους νεκρούς υπαλλήλους της, μετά έκαψαν Αττικόν και Απόλλωνα, μετά ήθελαν να κάνουν ντου στη Βουλή, όλα καλά πήγαν, τα παλικάρια της δρακογενιάς υπέγραψαν και τρίτο Μνημόνιο. Μη μας περνάνε και για τίποτα ντερνιεδούρες. Εμείς δώσαμε, όπως ανέκαθεν άλλωστε, τα φώτα μας και για το ντου στο Καπιτώλιο, όταν έχασε τις εκλογές ο Τραμπ, και για όσα συμβαίνουν αυτές τις μέρες στη Γαλλία.

Κοντεύω να τελειώσω το κείμενο και δεν έχω μιλήσει ακόμη σοβαρά επί του θέματος. Εδώ όμως δεν έχω διαβάσει ακόμη, πέρα από τα ρεπορτάζ, κάτι ουσιαστικό επί του θέματος. Τα περισσότερα σχετικά κείμενα είτε πάλλονται από τον ρομαντισμό της επανάστασης, βλέπουν φλεγόμενα νιάτα πίσω από τις καταστροφές και το πλιάτσικο, θεωρούν ότι εδώ θα γεννηθεί ένας καινούργιος κόσμος διότι «μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση», είτε διακρίνουν, πίσω από το καμένο δημαρχείο της Λιμόζ και τις παλαιστινιακές σημαίες σε ιστορικά μνημεία της Γαλλίας, τον κίνδυνο της ισλαμοποίησης της Ευρώπης.

Ναι, υπάρχουν κι αυτοί που δικαιολογούν τις κινητοποιήσεις των μαθητών, χειροκροτούν τις ειρηνικές συγκεντρώσεις τους, υποστηρίζουν τα αιτήματά τους για καλύτερες συνθήκες στην παιδεία, δεν θεωρούν όμως αναπόφευκτο κακό τα πλιάτσικα και τους βανδαλισμούς. Αντίθετα, πιστεύουν ότι αυτές οι εκτροπές είναι υποκινούμενες και δεν ακολουθούν κοινωνιολογικές αναγκαιότητες. Αυτοί όμως – κι εγώ μαζί τους – είναι αδιάφοροι. Σήμερα, εντός και εκτός Διαδικτύου, πουλάνε μόνο τα άκρα και η πόλωση.

Πόλωση που καλλιεργείται με την αλλοίωση της πραγματικότητας. Ποιας πραγματικότητας; Της κανονικής ή αυτής που δημιουργεί η ΑΙ; Διότι σου λέει fake η φωτογραφία με το ζευγάρι που υποτίθεται ότι έγδυσαν εν μέση οδώ οι διαδηλωτές, fake και ο ροζ πάνθηρας που υποτίθεται ότι περιφέρει την αθωότητά του ανάμεσα στους διαδηλωτές. Πώς το λέει ο Μάνος Ελευθερίου στο «Η γυναίκα που πέθανε δύο φορές»; «Και με το μίσος περνούσε ο καιρός».

Να ρωτήσω εγώ η αφελής κάτι; Στα Τίρανα, όπου επίσης γίνονται βίαιες συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας, γιατί οι Αλβανοί – που δεν πέρασαν και Διαφωτισμό – δεν έκαναν ντου σε καταστήματα;