Μαργαρίτης Σχοινάς

Είναι δύσκολοι καιροί για εξωκοινοβουλευτικούς της τεχνοκρατίας – τα γαλάζια βόλια που δέχεται ο υπουργός Επικρατείας κάνουν πολύ θόρυβο πια. Είναι χαλεποί και για δεδηλωμένους ευρωπαϊστές – αφού η μισή ΝΔ έχει πάθει Αδωνη και δεν κρύβει την ενόχλησή της για την Κοβέσι. Παρ’ όλ’ αυτά, ο Μαργαρίτης Σχοινάς, αν και δεν έχει κλείσει μήνας από τότε που ορκίστηκε υπουργός, αποφάνθηκε πως «όσοι διαμαρτύρονται για την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι σαν να διαμαρτύρονται για τον καιρό».

Θα έλεγε κανείς ότι ένας ευρωκράτης όπως αυτός έχει μάθει χάρη στα 35 χρόνια προϋπηρεσίας

σε κάθε βαθμίδα της Κομισιόν (αλλά και στα δύο που πέρασε ως ευρωβουλευτής της ΝΔ τη δεκαετία του 2000) πως η πολιτική είναι κλάδος της μετεωρολογίας, της επιστήμης τού από πού φυσάει ο άνεμος. Οπότε, δεν γίνεται να μην καταλαβαίνει για ποιους λόγους οι κομματικοί του συνοδοιπόροι βγάζουν αντιευρωπαϊκές κορόνες αυτή την περίοδο. Παράλληλα, βέβαια, ξέρει ότι εστάλη στην οδό Αχαρνών επειδή το βιογραφικό του είναι γεμάτο ευρωπαϊκά πόστα.

Ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην προηγούμενη θητεία της φον ντερ Λάιεν επιστρατεύτηκε ως επικεφαλής σε ένα δευτεροκλασάτο για τα ελληνικά δεδομένα υπουργείο προκειμένου να σταλούν μηνύματα από το Μαξίμου προς δύο κατευθύνσεις. Γιατί η μεν κυβέρνηση πρέπει να πείσει τις Βρυξέλλες πως παίρνει στα σοβαρά τον εξευρωπαϊσμό του οργανισμού ο οποίος μοιράζει χρήματα της ΕΕ στους αγρότες της Ελλάδας και η δε ΝΔ τους κεντρώους ψηφοφόρους ότι δεν έχει απαρνηθεί την Ευρώπη ή την υπόσχεση για σύγκλιση με τον μέσο όρο της.

Η προσήλωσή του στην ιδέα της Ενωσης δεν αμφισβητείται ούτε εκεί, ούτε εδώ. Επίσης, στην εγχώρια Κεντροδεξιά δεν αμφιβάλλουν για τον κομματικό του πατριωτισμό. Πώς θα μπορούσαν; Αποδέχθηκε το πρωθυπουργικό κάλεσμα να πρωτοστατήσει στην επιχείρηση μεταρρύθμισης του Αγροτικής Ανάπτυξης αδιαφορώντας για το πώς οι συμβολισμοί της υφυπουργοποίησης Λαζαρίδη ακύρωναν εκείνους της δικής του υπουργοποίησης.

Φιλικά διακείμενοι απέναντί του θεωρούν ότι έχει τα φόντα να ενσαρκώσει τη χρυσή τομή ανάμεσα στους εκλεγμένους και τους τεχνοκράτες (να πείσει, δηλαδή, πως ένα από τα αφηγήματα με τα οποία ήρθε στην εξουσία η μητσοτακική ΝΔ δεν είναι μια χίμαιρα).

Και από την ανάποδη

Το πιστεύουν επειδή διακρίνουν ότι – σε αντίθεση με άλλους φέροντες επιτελική εμπειρία – αντιλαμβάνεται καλύτερα τις ανάγκες του ρόλου των αιρετών. Αλλωστε, ελάχιστα 24ωρα αφότου ανέλαβε υπουργικά καθήκοντα πήγε αχάραγα για επιτόπια αυτοψία στην Κεντρική Λαχαναγορά της συμπρωτεύουσας, μιας εκλογικής περιφέρειας όπου το ρεπορτάζ τον θέλει να κυνηγάει τον σταυρό στις επόμενες εθνικές εκλογές. Για την ιστορία, αμέσως μετά επισκέφθηκε τη Χαλκιδική, την έτερη περιοχή στην οποία ακούγεται πως ενδέχεται να κατέβει. Γνώστες των νεοδημοκρατικών πραγμάτων, παρότι δεν έχουν ληφθεί οι σχετικές αποφάσεις ακόμη, στοιχηματίζουν ότι θα συμπεριληφθεί στο ψηφοδέλτιο της Α’ Θεσσαλονίκης. Γιατί, κατά τα λεγόμενά τους, εκεί το κόμμα σχεδιάζει να ρίξει όσο το δυνατόν περισσότερες δυνάμεις. Οπως και να ‘χει, εκείνος συνδύασε το τεχνοκρατικώς τερπνόν με το πολιτικώς ωφέλιμο. Φόρεσε το αμάνικο τζάκετ του, τσέκαρε καφάσια με ζαρζαβατικά και φρούτα, επιθεώρησε το δημοτικό σφαγείο και το υπό κατασκευή φράγμα της Νέας Τρίγλιας και, ταυτόχρονα, άδραξε την ευκαιρία για λουτρό στον λαό. Η διάθεση για δουλειά που δείχνει διαβάζεται κι ανάποδα: σαν πολιτική φιλοδοξία. Ετσι την ερμηνεύουν ορισμένοι απ’ όσους είχαν παρακολουθήσει τις παρασκηνιακές συζητήσεις ενόψει της κάλπης του 2023, στις οποίες είχε πέσει το όνομά του ως υποψηφίου «προσώπου κοινής αποδοχής». Κακές γλώσσες, μάλιστα, ισχυρίζονται ότι η συγκεκριμένη αναφορά τού κόστισε την ανανέωση της συμμετοχής του στο Σώμα των Επιτρόπων.

Η ετυμηγορία του Politico για την τελευταία ενισχύει κάπως το παραπάνω σενάριο, αφού γράφει ότι αντεπεξήλθε στη βασική απαίτηση του χαρτοφυλακίου του: παρέδωσε το Σύμφωνο για τη Μετανάστευση, το οποίο ήταν αντικείμενο διαπραγματεύσεων μία δεκαετία σχεδόν. Πάντως, η παρατήρηση του ξένου Μέσου πως 15 πρωτεύουσες ζήτησαν τελικά αλλαγές, υπονοώντας ότι οι κανόνες της μεταναστευτικής πολιτικής δεν ήταν όπως τους περιέγραφε, αφήνει μερικά ερωτηματικά σχετικά με τις επιδόσεις του στην τέχνη του εφικτού. Η περίπτωση του Σχοινά ίσως εξελιχθεί σε case-study για το πώς παντρεύει κάποιος την ειδημοσύνη σε τεχνικά θέματα της Διοίκησης με την επιβίωση στο κατά Βορίδη ρινγκ του κοινοβουλευτισμού. Θα χρειαστεί να προσπαθήσει διπλά, ωστόσο. Η αιώνια κόντρα πολιτικών και τεχνοκρατών έχει αναζωπυρωθεί, αποκαλύπτοντας πόσο εύκολα η μικροπολιτική παρασύρει και τους μεν και τους δε.