Μανώλης Χριστοδουλάκης

Στο ιστορικό συνέδριο του 1996 ήταν πέντε χρονών. Σε αυτό που ξεκίνησε τις εργασίες του χθες διεκδικεί τη θέση του δεύτερου ισχυρότερου άνδρα μέσα στο Κίνημα –  διεκδικεί να εκλέξει τα περισσότερα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής μετά τον πρόεδρο, δηλαδή. Αφού έκλεισαν οι κάλπες για την ανάδειξη συνέδρων, φίλοι προσκείμενοι στον Μανώλη Χριστοδουλάκη εκτιμούσαν ότι περίπου 25% των εκλεγμένων είναι υποστηρικτές του. Το νούμερο δικαιολογείται.

Το βιογραφικό του νεαρού βουλευτή Ανατολικής Αττικής περιλαμβάνει μια τετραετία ως γραμματέας του κόμματος. Επομένως, μπορεί να έχει διείσδυση στον πράσινο

μηχανισμό. Μια και δεν έχει μετρηθεί ποτέ μόνος του σε εσωκομματική διαδικασία, όμως, η αυριανή ψηφοφορία θα αποκαλύψει αν το κομματικό του μπόι είναι τόσο όσο ο ίσκιος του αυτές τις μέρες, που αναλυτές και μίντια τον έχρισαν δελφίνο.

Για γνώστες του πασοκικού μικρόκοσμου, πάλι, παρότι ανήκει στην τελευταία φουρνιά των μιλένιαλ, έχει ήδη στο ενεργητικό του δύο «χαραμισμένες» ευκαιρίες να κατέβει για αρχηγός, το 2021 και το 2024. Προτού τον ανακαλύψει η Γεννηματά, διετέλεσε γραμματέας της ΠΑΣΠ Πολυτεχνείου (όταν η κυβέρνηση ΓΑΠ περνούσε τον περίφημο νόμο Διαμαντοπούλου), έκανε ένα μεταπτυχιακό στο LSE κι εργάστηκε στην οικογενειακή επιχείρηση (μέχρι να βρεθεί στην εθνική αντιπροσωπεία).

Εξ ου κι οι φαν του θεωρούν ότι έχει και κομματικά ένσημα κι επαφή με την πραγματική ζωή, αυτή που ζει κανείς έξω από τα δίκτυα των τοπικών οργανώσεων και των συνδικαλιστικών φορέων. Ο ίδιος λέει σε συνομιλητές του «εγώ, αν σταματήσω να ασχολούμαι με την πολιτική, έχω δουλειά». Και βλέπει ταινίες, παίζει μπάλα ή κάνει διακοπές στα νησιά, όπως οι συνομήλικοί του.

Σύμφωνα με άνθρωπο που παρακολουθεί στενά την πορεία του στο ΠΑΣΟΚ, «έχει μαθηματική λογική. Κοιτάει προσεκτικά τους αριθμούς. Λαμβάνει υπόψη την πιθανότητα λάθους σε κάθε κίνηση που σχεδιάζει». Αν, φέρ’ ειπείν, οι άλλοι λογαριάζουν με τεφτέρι πόσους συνέδρους επηρεάζουν, εκείνος υπολογίζει και το περιθώριο σφάλματος στην ταξινόμηση ενός σώματος στο οποίο – κατά την ανάλυση όποιων επιχειρούν να το ψυχογραφήσουν – «παρατηρούνται πολλές επικαλύψεις» των σφαιρών επιρροής. «Επίσης, φροντίζει να μιλάει από μνήμης. Προετοιμάζεται πριν εμφανιστεί κάπου για να τοποθετηθεί» συμπληρώνει η παραπάνω πηγή.

… Και από την ανάποδη

Εκεί που κανονικοί πολιτικοί του φίλοι διακρίνουν ικανότητα επιλογής του σωστού τάιμινγκ έπειτα από μελέτη των δεδομένων, βέβαια, οι άσπονδοι βλέπουν κάποιον με «μεγάλο εγώ». Για παράδειγμα, οι μεν πιστεύουν ότι είπε το «πάμε, Χάρη» επειδή έκρινε πως το μομέντουμ ήταν θετικό για τον δήμαρχο Αθηναίων, οι δε φρονούν ότι δεν έθεσε υποψηφιότητα γιατί ο εγωισμός του δεν θα άντεχε μια ήττα.

Τώρα, πάντως, συμφωνούν πως επιχειρεί να σβήσει από το αρχείο την παραπάνω σύμπραξη προκειμένου να διορθώσει τις ζημιές στο δικό του προφίλ. Ο αριστερισμός του Δούκα διαβάζεται από αρκετούς στο ΠΑΣΟΚ σαν επιθυμία συμπόρευσης με τον Τσίπρα κι εκείνος – που λανσάρεται ως στέλεχος το οποίο ανδρώθηκε στα πέτρινα χρόνια του κόμματος – κατανοεί ότι στη βάση δεν αρέσει ο συγγραφέας της «Ιθάκης».

Ετσι, προέκυψε η σύγκρουσή τους και τάχθηκε υπέρ της διεύρυνσης αλλά με αξιακό κώδικα (γράφοντας μπηχτές για όσους «νομιμοποίησαν την Ακροδεξιά του Πάνου Καμμένου»). Δουκικοί τον κατηγορούν πως τα βρήκε με τον Ανδρουλάκη.

Τρίτοι παρατηρητές επιμένουν ότι η απόσταση ανάμεσα στο στρατόπεδό του και το προεδρικό δεν έχει μικρύνει καθόλου.

Για ορισμένους επικριτές του «δεν έχει πολιτική ουσία». Οι βιτριολικοί σημειώνουν ότι βάζοντας στο μανιφέστο του τον τίτλο «Αλλαγή+» φανέρωσε τη δυσκολία του να σκεφτεί έξω από τα πασοκικά κουτάκια.

Παράλληλα, υπάρχουν και μερικοί που εντοπίζουν στην απόπειρά του να καταγράψει την εσωκομματική του δύναμη ομοιότητες με το μοντέλο πολιτεύεσθαι του νυν επικεφαλής. Ωστόσο, παρά την επιδεξιότητά του στην ενδοπασοκική δικτύωση, αντιμετωπίζει πρόβλημα εντός της κομματικής δομής. Τον βρίσκουν πολύ μικρό. «Πρέπει να ψηθεί κι άλλο» είναι η μόνιμη επωδός που ψιθυρίζεται – κι εξηγεί γιατί δεν φτιάχνει εύκολα τις απαραίτητες συμμαχίες.

Τα 35 του προσφέρουν άνεση χρόνου – που δεν έχουν άλλοι επίδοξοι «μνηστήρες» της ηγεσίας. Αλλά, σε αντίθεση με αυτούς, είναι άγνωστος στο ευρύ, εκτός ΠΑΣΟΚ, κοινό. Το δίλημμα που καλείται να απαντήσει ο Χριστοδουλάκης, άρα, είναι πώς θέλει να του συστηθεί: σαν παιδί του κομματικού σωλήνα που σκίζει την επετηρίδα ή ως εκπρόσωπος μιας γενιάς πολιτικών που έχει απομυθοποιήσει τα συντεχνιακά ταλέντα των προηγούμενων; Κάθε δελφίνος έχει την ηλικία που του αξίζει, άλλωστε