Λιονέλ Μέσι: Τελικά είναι γήινος

Η επόμενη διοργάνωση θα φιλοξενηθεί ουσιαστικά από Ισπανία, Πορτογαλία και Μαρόκο. Ομως ένας από τους πρώτους τρεις αγώνες του επόμενου Παγκοσμίου Κυπέλλου θα διεξαχθεί στην Αργεντινή (ένας ακόμα στην Ουρουγουάη και ένας στην Παραγουάη) ως μια τιμητική ανάθεση για τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την πρώτη διοργάνωση του 1930, όπου στο περίφημο Σεντενάριο του Μοντεβιδέο η Ουρουγουάη είχε επικρατήσει με 4-2 της Αργεντινής στον πρώτο τελικό.

Θα ήταν το ιδανικό σενάριο να κλείσει εκεί την καριέρα του ο Λιονέλ Μέσι, σε ένα τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο με αγώνα στην πατρίδα του που θα αποτελούσε

Και όμως το πιθανότερο είναι ο τρίτος τελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου της καριέρας του (μόλις ο δεύτερος παίκτης στην ιστορία που καταφέρνει κάτι ανάλογο μετά τον Βραζιλιάνο Καφού) να είναι και ο τελευταίος παρά την πίκρα που του άφησε το φινάλε με την Ισπανία να κατακτά το τρόπαιο για δεύτερη φορά στην ιστορία της.

Μόλις ολοκληρώθηκε η απονομή των μεταλλίων στην Αργεντινή, ο Λιονέλ Μέσι, που απέφυγε να μιλήσει στον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, κοντοστάθηκε και όλο το γήπεδο τον αποθέωνε: «Μέσι, Μέσι, Μέσι».

Ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής του 21ου αιώνα, λύγισε και θύμισε ότι πάνω απ’ όλα είναι… ανθρώπινος από σάρκα και οστά και όχι ένας θεός της μπάλας που τη γητεύει μαγεύοντας και τα εκατομμύρια πλήθη ανά την υφήλιο ανεξάρτητα εάν κάποιος υποστηρίζει ή όχι την Αργεντινή.

Ακριβώς αυτή η αναγνώριση του κόσμου (στην πλειονότητά τους ήταν Αργεντίνοι αλλά και από πολλές ακόμα χώρες) στις εξέδρες του Metlife Stadium του Νιού Τζέρσεϊ ήταν που έκανε τον Μέσι να «σπάσει» και να δακρύσει και να αρχίσει να ξεσπά.

Συνειδητοποιούσε και αυτός λογικά το φινάλε μιας μαγικής διαδρομής σε Παγκόσμια Κύπελλα (6 τον αριθμό) με τα επιτεύγματά του να ξεπερνούν και την πιο καλπάζουσα φαντασία και με τους αριθμούς του στα 39 να είναι καλύτεροι από αυτούς στα 20 ή στα 24 του.

Το πρώτο του ξέσπασμα είχε γίνει με την Αίγυπτο στην απόλυτη ανατροπή από 0-2 στο 79′ σε νίκη στην κανονική διάρκεια στις καθυστερησεις με τον Μέσι – που είχε χάσει πέναλτι – να ισοφαρίζει σε 2-2 και να δίνει την ασίστ για το νικητήριο γκολ.

Οι συγκινήσεις διαδέχονταν η μία την άλλη καθώς και με την Ελβετία στα προημιτελικά μπορεί να μη σκόραρε αλλά έδωσε ασίστ και πάλι ενώ με την Αγγλία στον ημιτελικό έδωσε και τις δύο ασίστ για την ανατροπή νίκης με 2-1.

Τα γκολ που έπεφταν βροχή από τον ίδιο στον όμιλο (σκόραρε και με Αυστρία και με Ιορδανία και με Αλγερία) αλλά και στα πρώτα νοκάουτ (με Πράσινο Ακρωτήρι και Αίγυπτο) στέρεψαν στη συνέχεια, αλλά αυτό που δεν στέρεψε ήταν η ακόρεστη δίψα του για διάκριση και το πάθος που βγάζει όταν παίζει για αυτή τη φανέλα.

Κάπου ο ίδιος – πρώτος και καλύτερος – διέγνωσε την ανωτερότητα της Ισπανίας και το έβλεπε και μέσα στο παιχνίδι.

Εκανε κάποιες προσπάθειες να δώσει το κάτι παραπάνω, γύρναγε πρώτος και καλύτερος στην άμυνα, ήταν συγκινητικός αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό.

Ο Μέσι λύγισε, «έσπασε». Δάκρυσε για το άδοξο φινάλε, αλλά κυρίως το έκανε για την άδολη αγάπη του κόσμου που τον έχει «σκλαβώσει» ιδιαίτερα στην Αργεντινή.

Το τρομερό σουτ που έπιασε και ζάλισε τον Μερίνο (τον βρήκε στο πρόσωπο) θα είχε ενδιαφέρον να μην κοντράρει και να πάει προς την εστία των Ισπανών. Ισως να είχε αλλάξει η ιστορία, μπορεί και όχι. Ναι, η Ισπανία ήταν ξεκάθαρα καλύτερη, αλλά μήπως δεν ήταν και η Ουγγαρία το 1954, ή η Ολλανδία το 1974; Στο φινάλε το αποτέλεσμα μετράει.

Δίπλα του σε αυτό το ξεχωριστό απόγευμα, όλοι οι συμπαίκτες του επίσης βουρκωμένοι. Ιδιαίτερα στις δύο τελευταίες διοργανώσεις έπεφταν και στη φωτιά για αυτόν και συσπειρώνονταν γύρω από αυτόν.

Ο ίδιος ο Μέσι μπορεί να έκλαψε, μπορεί το βλέμμα του να κοίταγε κάποιες φορές στο άπειρο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήταν αυτό το αχανές βλέμμα που είχε μετά τον αντίστοιχο τελικό του 2014 όπου η Αργεντινή είχε σταθεί πολύ καλύτερα απέναντι στη Γερμανία απ’ ό,τι την Κυριακή κόντρα στην Ισπανία αλλά είχε χάσει και πάλι με 1-0 στην παράταση. Λιονέλ, σε ευχαριστούμε για όλα.

Ο Λιονέλ Μέσι, με ανάρτησή του στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram, εξέφρασε τα συναισθήματά του μετά τον χαμένο τελικό της Αργεντινής.

«Ο πόνος είναι τεράστιος και θα χρειαστεί χρόνος για να επουλωθεί αυτή η πληγή.

Ωστόσο, επιλέγω να κρατήσω όλα τα όμορφα πράγματα: όλους τους αγώνες που καταφέραμε να γυρίσουμε δίνοντας τα πάντα, καθώς και τις στιγμές που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στη μνήμη μας.

Θα θυμάμαι πάντα τη στήριξη ολόκληρης της χώρας, η οποία, μαζί με τη δουλειά και την προσπάθεια αυτής της ομάδας, μας έφερε ξανά ανάμεσα στις κορυφαίες εθνικές ομάδες του κόσμου.

Σήμερα είναι δύσκολο να εκτιμήσουμε πραγματικά αυτό που πετύχαμε… όμως αυτή η ομάδα κατάφερε να φτάσει σε δύο συνεχόμενους τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για κάθε ευχή και κάθε μήνυμα.

Για ακόμη μία φορά, καταφέραμε να ενωθούμε ως χώρα και να σταθούμε όλοι μαζί, μοιραζόμενοι την τεράστια υπερηφάνεια που νιώθουμε ως Αργεντινοί.

Θέλω επίσης να συγχαρώ την Ισπανία για την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου».