Κυβέρνηση διπλής κατεύθυνσης

Δύο διαφορετικά ακροατήρια τα οποία δημοσκοπικά «σταθμεύουν» στην γκρίζα ζώνη των αναποφάσιστων και άρα στέκουν με καχυποψία στις κυβερνητικές επιλογές βρίσκονται στο επίκεντρο της κυβερνητικής στρατηγικής.

Σύμφωνα με ενδοκυβερνητικές συζητήσεις, από τη μία πλευρά, είναι το συντηρητικό κοινό που συνειδητά δεν επέλεξε τον Κυριάκο Μητσοτάκη στην ευρωκάλπη, ωστόσο δεν φαίνεται να έκοψε οριστικά τους δεσμούς με τη ΝΔ μετακινούμενο στη «σκληρή Δεξιά» και από την άλλη ένα τμήμα του εκλογικού σώματος που κινείται ενδιάμεσα στην κυβερνητική παράταξη και στο ΠΑΣΟΚ.

Οσο κι αν οι πρώτες μετρήσεις του έτους δείχνουν γαλάζια ανθεκτικότητα, υπό την έννοια ότι η ΝΔ, έστω και με αρνητικές αξιολογήσεις, δεν απειλείται από τους αντιπάλους, στο Μαξίμου διαπιστώνουν ότι καθ’ οδόν προς τη συμπλήρωση έξι χρόνων διακυβέρνησης δυσκολεύουν οι όροι στο (γνωστό) παιχνίδι ισορροπίας με επιλογές που δεν θα ανοίγουν περιθώρια για εκλογικές διεκδικήσεις στα δεξιότερα από τη ΝΔ σχήματα, αλλά και δεν θα επιτρέπουν στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης τη διείσδυσή του στους κεντρώους.

Τα πρώτα δείγματα γραφής υπάρχουν: η εμφανής στροφή του Μητσοτάκη στο κόμμα του μαζί με διαχωριστικές γραμμές από την Υπερδεξιά υπηρετεί την ανάγκη του να περιχαρακώσει την παραδοσιακή κομματική βάση, ενώ η όξυνση των τόνων αντιπαράθεσης με τον Νίκο Ανδρουλάκη επιβεβαιώνει την ανησυχία για τυχόν απώλεια επαφής με τους κεντρώους ψηφοφόρους. Εξού και η συνέχεια θα δοθεί με στοχευμένες ενέργειες σε διπλό ταμπλό. Ενδεικτικό της σημασίας που αποδίδεται στη μέγιστη επανασυσπείρωση της γαλάζιας εκλογικής βάσης, σε συνέχεια όσων έχουν προηγηθεί τους τελευταίους μήνες, είναι το γεγονός ότι επανενεργοποιούνται άμεσα οι δίαυλοι υπουργών – βουλευτών και μάλιστα σήμερα αναμένονται οι τελικές συνεννοήσεις για το πλάνο των γαλάζιων συναντήσεων.

Επίσης ο Βορράς, όπου η κυβερνητική παράταξη νιώθει τις ισχυρότερες εκ δεξιών πιέσεις (και διαρροές), έρχεται στην πρώτη γραμμή της πρωθυπουργικής δραστηριότητας στο πλαίσιο της εν εξελίξει επιχείρησης «επιστροφή στις ρίζες». Πληροφορίες άλλωστε λένε ότι προσωπικά ο Μητσοτάκης θα είχε ήδη «εγκαινιάσει» από τη Θράκη, αν δεν ανατρεπόταν το πρόγραμμα από γεγονότα του προηγούμενου διαστήματος, τον κύκλο των διήμερων περιοδειών του, ο οποίος απλώς έχει μετατεθεί στις επόμενες εβδομάδες.

Και ενώ το πρωθυπουργικό περιβάλλον ξορκίζει τα περί «δεξιάς» ή «ακροδεξιάς» στροφής, που καταλογίζουν οι πολιτικοί αντίπαλοι, παρότι δεν μπορεί να αρνηθεί τη στροφή του Μαξίμου στο κόμμα, ο Μητσοτάκης επιλέγει την «κοινωνική» ατζέντα ως «όχημα» για τη βελτίωση της κυβερνητικής εικόνας. Οι επισκέψεις του Μητσοτάκη εκτός του Μαξίμου και οι κλειστές συσκέψεις εντός της κυβερνητικής έδρας (για τις εφημερίες των νοσοκομείων, τους αγρότες, τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια κ.λπ.) δείχνουν την ειλημμένη πρόθεση να αναδεικνύονται όσα αφορούν τους «πολλούς» και, κυρίως, όσα μπορούν να τους επηρεάσουν άμεσα.