Κρίση του ενδιάμεσου χώρου

Οσο πλησιάζουμε προς τον εκλογικό χρόνο και τις εθνικές κάλπες, τα διλήμματα θα μπαίνουν πιο επιτακτικά. Οι πολιτικοί χώροι δε, θα αναγκάζονται εκ των πραγμάτων να παίρνουν πιο συγκεκριμένες θέσεις πάνω στα ζητήματα κυβερνησιμότητας της χώρας – που πάντα είναι το ζητούμενο της εθνικής κάλπης. Αυτό που ονομάζουμε ως κρίση του πολιτικού και βασικά κομματικού φαινομένου εκ των πραγμάτων εντείνεται όταν και οι πολιτικοί χώροι δεν έχουν προλάβει να διαμορφώσουν μία προγραμματική και πειστική απάντηση

για τα πράγματα, αλλά και ταυτόχρονα όταν στριμώχνονται στο να πάρουν θέση με ποιον θα πάνε και ποιον θα αφήσουν. Σε αυτές τις συγκυρίες το πάνω χέρι έχει πάντα όχι μόνον η υπάρχουσα κυβερνητική δύναμη αλλά εκείνη βασικά που έχει πρόταση εξουσίας καθαρή και διακριτή για τους πολίτες.

Μπορεί σήμερα καμία πολιτική δύναμη να μην έχει εικόνα ή παράσταση αυτοδυναμίας, έχει όμως την πρωτοβουλία χειρισμών και στρατηγικής η δύναμη εκείνη που δημοσκοπικά και σταθερά έρχεται πρώτη. Είναι η ΝΔ. Αυτό της δίνει τη δυνατότητα και επί της ουσίας να βάλει δίλημμα στους πολίτες και στις άλλες πολιτικές δυνάμεις αλλά και περαιτέρω να ξεδιπλώσει το επιχείρημα της αστάθειας, το οποίο προφανώς θα είναι πιο πειστικό ως ερώτημα, αν όχι στην πρώτη, σίγουρα στη δεύτερη κάλπη.

Σε μια τέτοια αργόσυρτη διάρκεια και στον βαθμό που οι διεργασίες δεν είναι θεαματικές, απότομες ή και αιφνίδιες στους πολιτικούς χώρους, ο χρόνος αποτελεί την πιο φθοροποιό δύναμη για τις ενδιάμεσες δυνάμεις.

Για εκείνες δηλαδή που και πειστικό επιχείρημα κυβερνητικό δεν έχουν, αλλά και από την άλλη που δεν συγκροτούν έναν μεγάλο ριζοσπαστισμό που να τις καθιστά πόλους τουλάχιστον ανυπακοής ή διαμαρτυρίας.

Μια τέτοια πολιτική δύναμη είναι προφανώς το Κίνημα Δημοκρατίας του Στέφανου Κασσελάκη που προέκυψε κατ’ αρχάς ως δομική αντιπαράθεση με τον υπάρχοντα ΣΥΡΙΖΑ στο συνέδριο του κόμματος εκείνου. Προσπάθησε επίσης στην πορεία να διαμορφώσει αυτοτελείς όρους ενός ενδιάμεσου φιλελεύθερου αριστερού χώρου που μάλιστα εντάχθηκε στο RENEW της Ευρώπης και επέλεξε μια νέα ατζέντα συγκερασμού φιλελευθερισμού και καταστατικών δημοκρατικών αρχών με μια νέα κουλτούρα οργανωτικής δομής. Καθόλου τυχαίο και σε σύνδεση με όσα προαναφέραμε ήδη, η κρίση του εν λόγω σχηματισμού πυροδοτήθηκε κατά την υπόνοια κυβερνητικής δυνητικής συνεργασίας. Από μόνο του αυτό δεν θα ήταν πρόβλημα αν είχε προηγηθεί επεξεργασμένη και αποφασισμένη στρατηγική. Αυτή τώρα θα είναι μαζί με άλλα το επίδικο ενός έκτακτου συνεδρίου. Μια προωθητική δηλαδή επιλογή γίνεται από μέρος της λύσης μέρος του προβλήματος. Είναι προφανές πως αυτό το θέμα θα προκύψει και σε άλλα κόμματα. Και θα περάσουν κρας τεστ εν πολλοίς υπαρξιακό. Η κρίση της σημερινής αντιπολίτευσης έχει να κάνει και με αυτό.

Αυτός, Αυτή, Αυτό: Μηνύματα

Η αιφνίδια παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη – και δη μαζί με τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη – στο σαββατιάτικο μπλόκο της Τροχαίας στη Σταδίου για αλκοτέστ έχει βαθύτερο μήνυμα από το προφανές. Είναι ένα σήμα αυστηρότητας – μεταξύ μας είναι σωστό αφού αφορά τη ζωή οδηγών και πεζών – και ορίων της Πολιτείας. Ενα σήμα που θέλει να αποστείλει ο Πρωθυπουργός, ακριβώς και προς τα μεσαία κοινά και όσους απαιτούν κανόνες και τιμωρίες. Η δε εικόνα του σε μια στιγμή καθημερινότητας και μάλιστα νυχτερινής εξόδου για τους περισσότερους είναι κι ένα μήνυμα «αδιάκοπης δουλειάς». Η πολιτική είναι και παραγωγή μηνυμάτων.

#Hashtag: Εκταμιεύσεις

Καθώς τα αγροτικά μπλόκα επιμένουν, το θέμα είναι αν η όλη δυσαρέσκεια θα παροχετευθεί σε μια πολιτική δύναμη και δη με σταθερά χαρακτηριστικά και όχι με προσωρινούς όρους. Παραδοσιακά η ΝΔ σε αγρότες και κτηνοτρόφους διατηρούσε δυνάμεις. Παράλληλα και κυρίως με επίκεντρο τη Θεσσαλία ήταν πάντα δυναμικό και το ΚΚΕ. Σήμερα όλες οι πληροφορίες λένε πως το πιο θυμωμένο μέρος των αγροτών είναι ακριβώς εκείνο που στήριξε την κυβέρνηση, οι πολιτικές μετατοπίσεις είναι ζωηρές ενώ η ανυποχώρητη στάση αποτελεί κοινό κτήμα, παρά τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό τους. Αν για μέρος των δημοσιολόγων η κουβέντα περιορίζεται στην «ταλαιπωρία» των πολιτών από τα μπλόκα, η βαθύτερη συζήτηση είναι σχεδόν υπαρξιακή για τους αγρότες.