Κραυγές και ψίθυροι

Οι ποινικές καταδίκες των μελών της Χρυσής Αυγής δημιούργησαν την εντύπωση ότι στην Ελλάδα τελειώσαμε με την Ακροδεξιά και δεν υπάρχει πιθανότητα να ξαναδούμε ανάλογα πολιτικά μορφώματα. Και μετά αποφυλακίστηκε ο Ηλίας Κασιδιάρης. Και από την ώρα που συνέβη αυτό ένας υπόγειος φόβος φούντωσε. Οχι μόνο για την υποδοχή που έτυχε από ένα κοινό

που τον βλέπει ως ήρωα. Αλλά και γιατί όλοι ξαφνικά θυμήθηκαν ότι αυτό το κοινό είναι μεγάλο. Κι ότι αποτελείται και από πολλούς νέους ανθρώπους που δεν μοιάζει να έχουν πρόβλημα με τη δολοφονία του Φύσσα, τις επιθέσεις σε μετανάστες και την ακραία ρητορική του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου, η εκλογική δύναμη του οποίου μεγαλώνει σε όλη την Ευρώπη, υποκινούμενη και από την «τραμπική» Αμερική και από την «πουτινική» Ρωσία.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Αλλοι το αποδίδουν στα οικονομικά ζητήματα, άλλοι στα προβλήματα ασφάλειας των μοντέρνων μεγαλουπόλεων, άλλοι στο περίφημο «μεταναστευτικό» κι άλλοι στη woke ατζέντα, στον «δικαιωματισμό» κ.τ.λ. Νομίζω ότι ο πραγματικός λόγος είναι, ωστόσο, άλλος: είναι η απόλυτη αδυναμία της Κεντροδεξιάς και της Κεντροαριστεράς να αποδομήσει την ακροδεξιά ρητορική. Που είναι γεμάτη από επικίνδυνες υπεραπλουστεύσεις. Και γι’ αυτό είναι διεισδυτική.

Η Ακροδεξιά δεν συζητά, κραυγάζει – και το κάνει παντού. Κραυγάζει εναντίον των μεταναστών. Κραυγάζει εναντίον των ελίτ. Κραυγάζει εναντίον της παγκοσμιοποίησης. Κραυγάζει υπέρ του λευκού άνδρα, του «κυνηγημένου παραδοσιακού αρσενικού». Κραυγάζει υπέρ της βαλλόμενης παραδοσιακής οικογένειας. Στην Ελλάδα οικειοποιείται παραδοσιακές αξίες. Λέει στους πιτσιρικάδες πως πρέπει να είναι υπερήφανοι που είναι Ελληνες, πως δεν υπάρχει πατριαρχία, πως επιβάλλεται το να δείχνεις πόσο άντρας είσαι ουρλιάζοντας – ακόμα και χειροδικώντας.

Μιλάει για την υπεροχή της φυλής, τους κακούς Ευρωπαίους που μας μισούν, τους γείτονες που είναι όλοι μα όλοι έτοιμοι να μας επιτεθούν. Προβάλλει το μεγαλείο και τη διαφορετικότητα της πατρίδας μας και παρουσιάζει ως ανάγκη την καθημερινή τους υπεράσπιση. Και φυσικά επιτίθεται σε όσους ενδιαφέρονται για τα δικαιώματα των μειονοτήτων βάζοντάς τους ταμπέλες: όσοι, σε όσα η Ακροδεξιά υποστηρίζει, έχουν ενστάσεις, είναι «ανθέλληνες», είναι «ξεπουλημένοι», είναι «ανήθικοι», είναι «καταστροφείς των παραδοσιακών αξιών της χώρας μας» που είναι η ορθοδοξία μας, η αγία ελληνική μας οικογένεια, ο Ελληνισμός και οι ήρωές του. Κραυγάζει (και διαδικτυακά) αναπαράγοντας θεωρίες συνωμοσίας. Τερατολογεί.

Τι απαντούν σε αυτές τις κραυγές οι πολιτικοί αντίπαλοι της Ακροδεξιάς; Τίποτα. Η Κεντροδεξιά φοβάται την αντιπαράθεση γιατί ένα μέρος των παραδοσιακών της ψηφοφόρων συμφωνεί με αρκετά από αυτά που η Ακροδεξιά κραυγάζει κι έτσι απλά απαντάει με ψίθυρους. Και η Κεντροαριστερά; Χαμένη στο πλήθος των διαιρέσεών της φτάνει στο άλλο άκρο: συχνά «δαιμονοποιεί» ή υιοθετεί ακραίους ακτιβισμούς και ρητορική μίσους. Αλλά με ψίθυρους και κραυγές δεν αντιμετωπίζεται η Ακροδεξιά. Οι ψίθυροι την κάνουν να φαίνεται δυνατή στα μάτια των πιτσιρικάδων. Και η δαιμονοποίησή της, της δίνει την κεντρική θέση στο αντισυστημικό κομμάτι της κοινωνίας που ολοένα και μεγαλώνει.

Στην Ελλάδα νομίζουμε πως η Ακροδεξιά είναι ένα περιθώριο. Κάνουμε ότι δεν βλέπουμε πως πολλοί υιοθετώντας την ατζέντα της συντήρησαν τις ιδέες της όλο αυτό τον καιρό που τα πρωτοπαλίκαρα της Χρυσής Αυγής ήταν φυλακή. Τίποτα δεν έγινε τυχαία: όσοι αναπαράγουν την ακροδεξιά ρητορική, το κάνουν γιατί ξέρουν πως υπάρχει κόσμος που με αυτή συντάσσεται. Σύντομα θα καταλάβουν ότι ο κόσμος αυτός από το imitation προτιμά το πρωτότυπο και πως από ηλικιωμένους πατριδολάτρες και κοπέλες που μαζεύουν like στο Ιnstagram προτιμά την πραγματική κραυγάζουσα φασιστική ρητορική. Αλλά όπως και στην Ευρώπη γενικότερα, όταν το καταλάβουν θα είναι αργά…