Κράτος προεκλογικό

Το κράτος υπάρχει όπου και όποτε, και όπως επιθυμεί αυτό. Ενα ωραίο παράδειγμα είναι η Κυψέλη. Εδώ και πάνω από οκτώ μήνες, δεκάδες πολυκατοικίες της πιο πυκνοκατοικημένης συνοικίας της πρωτεύουσας γέρνουν εξαιτίας του μετροπόντικα. Οι αρμόδιοι έκαναν τις πάπιες, οι κάτοικοι χρειάστηκε να προσφύγουν στο Πρωτοδικείο, για να λάβουν πραγματική ενημέρωση, και ενώ το ΤΕΕ ζητά επειγόντως εκκενώσεις, το κράτος που κορόιδευε, τώρα σφυράει κλέφτικα.

Λίγα στενά πιο κάτω, όμως, μετά τη συνοριακή γραμμή της οδού Αριστοτέλους, το κράτος καιροφυλακτεί (εδώ γελάμε). Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ανήγγειλε ότι θα απαγορεύσει τις μισθώσεις σε διαμερίσματα όπου στοιβάζονται μετανάστες, αλλά κι ότι θα κάνει επιχειρήσεις «για να τους πετάξουμε έξω», αλλά τελικά, επανήλθε για να πει ότι αυτό το τελευταίο δεν το εννοούσε ακριβώς έτσι, αλλά με «βαθιά ανθρωπιστική διάσταση» για όσους εκμεταλλεύονται πρόσφυγες και μετανάστες με πανάκριβα παράνομα υπνωτήρια.

Είναι δύσκολο, ομολογουμένως, να αντιπαρατεθείς με τόση κρατική αποφασιστικότητα, ειδικά όταν χοροπηδά αβίαστα από το πραγματικό στο παράλογο, δεδομένου ότι η απαγόρευση μίσθωσης σε όσους δεν έχουν χαρτιά υπάρχει από το 2001, ψηφισμένη από κυβέρνηση στην οποία ήταν υπουργός και ο ίδιος, ενώ άλλα προσκόμματα φλερτάρουν με την αντισυνταγματικότητα. Παραβλέπεται δε, πως συνήθως εκεί κοιμούνται αναγνωρισμένοι πρόσφυγες και μετανάστες με χαρτιά, πως πίσω από διαμερίσματα στην περιοχή κρύβονται συχνά εταιρείες και δικηγορικά γραφεία που αγοράζουν ακίνητα για Airbnb και άλλες χρήσεις, αυτοί που η κυβέρνηση αποκαλεί «επενδυτές».

Η νομιμότητα κι «ιερότητα» της ιδιοκτησίας στην Κυψέλη είναι υπό αμφισβήτηση, βλέπετε, είτε τα σπίτια γέρνουν είτε τα εκμεταλλεύονται κάθε λογής κυκλώματα. Απλώς το κράτος διαλέγει πλευρά μεταξύ φτωχών ή μικροϊδιοκτητών, αλλοδαπών ή Ελλήνων από τη μια, εργολάβων και επαγγελματιών του «real estate» από την άλλη.

Εξάλλου ο προεκλογικός κύκλος έχει τις δικές του προτεραιότητες· όπως στην Κυψέλη μοιάζει να προέχει η τακτοποίηση μεγάλων λογαριασμών και, παράλληλα, η ενσωμάτωση ακροδεξιάς ατζέντας. Διόλου τυχαία, ξανασερβίρεται και η «θεωρία των δύο άκρων» που μας υπενθύμισε ο Κυρανάκης, συγκρίνοντας τον Κασιδιάρη με το ΚΚΕ, για να πει ότι η ΝΔ είναι το «κέντρο», όχι πολιτικά, αλλά με τον χάρακα. Ετσι, κάπου στα πλαϊνά ξεπλένονται τα άλλα κόμματα της Ακροδεξιάς, που μπορεί να φανούν χρήσιμα αν χαθεί η αυτοδυναμία. Τόσο ξεκάθαρα και νοικοκυρεμένα.

Keywords