Κόστος

Η επίσκεψη και οι δηλώσεις του Κυρ. Μητσοτάκη στο Καστελλόριζο, μια απαντητική δήλωση του Γ. Παπανδρέου κι αρκετά σχόλια ξανάφεραν τη συζήτηση στη χρεοκοπία 2009-2010.

Κανονικά δεν υπάρχει κάτι να προσθέσουμε. Για τη χρεοκοπία έχουν ειπωθεί τα πάντα και το αντίθετό τους. Η ίδια η πραγματικότητα είναι αμείλικτη και δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.

Ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός του 2009 ήταν βασικά δημιούργημα των κυβερνήσεων Καραμανλή.

Η αδυναμία αντιμετώπισης του εκτροχιασμού και των συνεπειών του οφείλεται στην κυβέρνηση Παπανδρέου που ακολούθησε τον Οκτώβριο 2009.

Αυτά τα έχουμε πει και δεν νομίζω να τα αμφισβητεί κανείς. Ο καβγάς ΝΔ – ΠΑΣΟΚ είναι συνεπώς ξεπερασμένος και σχεδόν περιττός.

Αν έχω να προσθέσω κάτι είναι πως λείπει μια ουσιώδης παραδοχή.

Οτι δηλαδή πέρα από τα λάθη και τις ευθύνες του καθενός, ήταν κοινή η αδυναμία της πολιτικής τάξης στο σύνολό της να συνειδητοποιήσει το πρόβλημα και να διαμορφώσει μια γραμμή αντιμετώπισης.

Και οι μεν και οι δε άγονταν και φέρονταν χωρίς σαφή αντίληψη γι’ αυτό που συμβαίνει και χωρίς να ξέρουν τι πρέπει να κάνουν.

Ισως γι’ αυτό η χρεοκοπία παραμένει ακόμη ανοιχτή πληγή.

Διέλυσε την κυβέρνηση Παπανδρέου (2011), κατακρήμνισε το ΠΑΣΟΚ, υποθήκευσε την κυβέρνηση ΣαμαράΒενιζέλου (2014) και έφερε μια κυβέρνηση απερίγραπτων ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην εξουσία για τα περαιτέρω (2015).

Αλλά ακόμη και σήμερα ο καθένας φορτώνει τις ευθύνες στον διπλανό.

Δεν έχει νόημα λοιπόν να ξανανοίξουμε μια παλιά και εξαντλημένη συζήτηση. Αλλωστε έχουν μεσολαβήσει 16-17 χρόνια, οκτώ βουλευτικές εκλογές κι οι πάντες έκριναν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Μένει απλώς το ερώτημα αν κατάλαβαν. Αν δηλαδή έχουν συνειδητοποιήσει ότι η διαχείριση των κοινών επιβάλλει μια ηθική της ευθύνης που στηρίζεται στην υποχρέωση της γνώσης.

Αυτά τα δύο έλειψαν τραγικά το διάστημα 2009-2010. Από όλους. Και η απορία μου είναι αν έχουν σήμερα επανορθώσει τις ελλείψεις.

Αν δηλαδή ξέρουν τι συμβαίνει. Κι αν συνειδητοποιούν τι πρέπει να κάνουν.

Δεν είμαι καθόλου βέβαιος. Η πικρή αλήθεια είναι πως το «ξέρω» και το «κάνω» δεν είναι απαραιτήτως δημοφιλή. Εχουν κόστος.

Και θα ήμουν παράφρων αν υποστήριζα ότι οι κομματικές δυνάμεις, παλαιότερες και νεότερες, έχουν ενσωματώσει τις έννοιες της ευθύνης και της γνώσης στο ρεπερτόριό τους.

Διότι και τότε και τώρα κρύβονται από το κόστος.

Αν δεν κρύβονταν, ίσως να μην είχαμε ζήσει τη χρεοκοπία. Κι αν στη συνέχεια είχαν συνειδητοποιήσει το λάθος τους, θα ζούσαμε σήμερα σε καλύτερη Ελλάδα.

Keywords
Τυχαία Θέματα