Κώστας Ζαχαριάδης

Πολύ καιρό πριν η Πολιτική Γραμματεία αποφασίσει ότι «ακόμη και αν υπάρχουν διαφορετικές οπτικές, η σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με τον Αλέξη Τσίπρα δεν μπορεί να είναι αντιπαραθετική» – δηλαδή, πολύ καιρό πριν το κόμμα ζητήσει από τον «ιδρυτή» του να ταξιδέψουν μαζί στις «πιο όμορφες θάλασσες» παρότι εκείνος το εγκατέλειψε την ώρα που βουλιάζει – ο Κώστας Ζαχαριάδης μιλούσε ον δε ρέκορντ για συμπόρευση με τον παραιτηθέντα. Στις 7 Οκτωβρίου

εκτιμούσε πως οι πορείες τους θα γίνουν παράλληλες. Στις 12 διατυμπάνισε τον ευσεβή του πόθο ξανά. Ο 40άρης πορτ-παρόλ της Κουμουνδούρου είναι η πιο ειλικρινής κομματική φωνή. Αυτή που παραδέχεται μπροστά σε όλους το αναπόδραστο της συριζαϊκής μοίρας χωρίς φόβο και πάθος – και κυρίως χωρίς ντροπή.

Ακριβώς γι΄αυτό δεν ξένισε κανέναν όταν μια μέρα μετά τη συνεδρίαση του καθοδηγητικού οργάνου, στις 24, αποφάνθηκε πάλι ότι «δεν θα υπάρχουν ζητήματα που στο ορατό μέλλον θα μας χωρίσουν». Ούτε στις αρχές της εβδομάδας εξέπληξε τους ακροατές του στα ερτζιανά, όταν αναρωτήθηκε «είναι δυνατόν να λέω να κάτσω στο ίδιο τραπέζι με τον Ανδρουλάκη και να μην πω ότι προφανώς θέλουμε να κάτσουμε στο τραπέζι με τον Αλέξη Τσίπρα, να συζητάμε, να έχουμε αλληλεπίδραση;». Αλλωστε, εκπροσωπεί επάξια όχι μόνο τη νέα του ηγεσία, που προσπαθεί να γεμίσει τις σωστικές λέμβους του κομματικού καραβιού αλλά και τα στελέχη κάθε βαθμίδας, που δεν βλέπουν κοινοβουλευτικό μέλλον για το κόμμα τους σήμερα επειδή η βάση του παραμένει τσιπρική. Είναι, για να το πούμε διαφορετικά, ο μέσος συριζαίος.

Οι – μάλλον υπερβολικά – αισιόδοξοι αριστεροί προσδοκούν πως με την τακτική που εκείνος ενσαρκώνει ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει μια τελευταία απόπειρα να διασωθεί. Αν κάποιοι από τους συντρόφους έχουν μια ελπίδα να διατηρήσουν τις έδρες τους, αυτή βρίσκεται στις δηλώσεις διαθεσιμότητας που υποβάλλουν στην Αμαλίας, υποστηρίζουν. Προνοούν, επομένως, εμφανιζόμενοι πρόθυμοι να συνεργαστούν με ένα δυνητικό κόμμα του πρώην αρχηγού τους – έστω κι αν αυτό θα κόψει τα ήδη κομμένα ποσοστά τους άμα τη ιδρύσει του.

…και από την ανάποδη

Η ρεαλιστική ανάλυση της συγκεκριμένης πολιτικής συμπεριφοράς, βέβαια, συμφωνεί με τις ενστάσεις που διατυπώνουν όποιοι δεν στηρίζουν το επιχείρημα ότι η «πλατιά ενωτική πρωτοβουλία του προοδευτικού χώρου και του προοδευτικού ψηφοδελτίου» είναι αδύνατον να μην περιλάβει τον πρώτο αριστερό πρωθυπουργό. Κατά την άποψη των διαφωνούντων, η απόφαση που έλαβε η πλειοψηφία της Πολιτικής Γραμματείας ισοδυναμεί με λουκέτο στον ΣΥΡΙΖΑ (παρεμπιπτόντως, δεν λείπουν κι εκείνοι που επισημαίνουν ότι βάσει καταστατικού τα μέλη της δεν έχουν δικαίωμα να δεσμεύουν το κόμμα).

Πάντως, το πραγματικό πρόβλημα με τη φιλοτσιπρική διάθεση που εκφράζει ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ποιος θα κλείσει την κομματική έδρα που στεγάζεται στην κόκκινη πολυκατοικία. Είναι πως οι τσιπρόφιλοι παραβλέπουν – ηθελημένα ή αθέλητα – τους υπολογισμούς που φέρεται να κάνει ο υποψήφιος εταίρος τους. Γνώστες των βουλών του επαναλαμβάνουν σχεδόν μονότονα ότι κρίσιμο στοιχείο του περιλάλητου rebranding είναι το λανσάρισμα ενός Τσίπρα χωρίς συριζαϊκά βαρίδια. Ο κάποτε καπετάνιος τους δεν προγραμματίζει να σαλπάρει με όλους τους αλλά με ορισμένους απ’ αυτούς.

Τακτικιστές της Αριστεράς, από την άλλη, διατείνονται πως υπάρχει σχέδιο πίσω από την κίνηση που πολιτικοί τους αντίπαλοι παρομοιάζουν με το γραμματόσημο του γνωστού αποφθέγματος. Ετσι, ισχυρίζονται, του φορτώνουν το φταίξιμο για τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Τον βάζουν σε δίλημμα: είτε να πορευθεί μαζί τους και να δώσει την εντύπωση ότι ηγείται ξανά του ΣΥΡΙΖΑ αντί να φτιάξει το νέο που υποσχέθηκε, είτε να αναλάβει την ευθύνη να τους μετατρέψει σε συνιστώσα μιας συμμαχίας η οποία θα απευθύνεται στα ίδια εκλογικά ακροατήρια.

Ο Ζαχαριάδης δεν έκρυψε ποτέ τον θαυμασμό του για τον άνθρωπο που γνώρισε το 2003 στη Νεολαία του Συνασπισμού.

Ακόμη και μετά την ήττα με νταμπλ-σκορ, δεν έγραψε στα σόσιαλ μίντια μόνο ότι «είναι ένας μεγάλος ηγέτης με εθνική, ευρωπαϊκή και διεθνή εμβέλεια». Ομολόγησε και πως του χρωστάνε την καριέρα τους, δηλώνοντας «μας έμαθε να περπατάμε στην πολιτική, να σκεφτόμαστε, να αναθεωρούμε, να ελισσόμαστε». Δυστυχώς για τους συριζαίους όμως, τέτοια χρέη είναι η χειρότερη φτώχεια.