Κώστας Τασούλας

Η ιδέα του ήρθε το καλοκαίρι στο κιόσκι του Προεδρικού. Τότε, στη δεξίωση για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, η ατμόσφαιρα μύριζε πόλωση. Αυτό το τοξικό νέφος, που είχε «κάτσει» πάνω από το φερφορζέ σαλόνι κήπου, σχεδόν διακρινόταν στα πλάνα από το πηγαδάκι των πολιτικών αρχηγών. Παρατηρώντας πόσο δύσκολα μπορούν να συνυπάρξουν, ο Κώστας Τασούλας αποφάσισε ότι ο ρόλος του ρυθμιστή του πολιτεύματος χρειάζεται να προσεγγιστεί διαφορετικά. Χρειάζεται, όπως εκτίμησε, ο κατά το μεγαλύτερο μέρος

της Μεταπολίτευσης διακοσμητικός ΠτΔ να διώξει το δηλητηριώδες σύννεφο. Ετσι, ξεκίνησε τον κύκλο των συναντήσεων με τους πρώην πρωθυπουργούς – σαν μια άσκηση για τη «διαφύλαξη της εθνικής ομοψυχίας, της σταθερότητας κι ενότητας». Βέβαια, ορισμένα από τα non papers που κυκλοφόρησαν ύστερα από τέτοια ραντεβού του μάλλον σαμποτάρουν το αρκετά μεγαλεπήβολο σχέδιό του.

Πηγή που βρίσκεται κοντά του πιστεύει ότι ο ίδιος έχει συνειδητά επιλέξει να κάνει την καταλλαγή κεντρικό στόχο της προεδρίας του. «Του ταιριάζει να κατευνάζει τα πολιτικά πάθη. Ποτέ στην πολιτική του διαδρομή δεν υπήρξε πολωτικός», εξηγεί. «Εχει έναν τρόπο να κερδίζει τον συνομιλητή του», συμπληρώνει. Οσοι έχουν κουβεντιάσει μαζί του θα στοιχημάτιζαν πως το χιούμορ του (το οποίο δεν κουμπώνει με το «σκαρί του παλιομοδίτη δεξιού») είναι ένα από τα εργαλεία που χρησιμοποιεί για να φτιάχνει καλό κλίμα στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις. Γνωρίζει, άλλωστε, πότε πρέπει ένα αστείο να είναι βιτριολικό και πότε δουλεύει σαν μέθοδος αποφόρτισης.

Ενίοτε το συνδυάζει και με στίχους. Στη βιβλιογραφία του δεν υπάρχει μόνο νεοελληνική ποίηση (παρότι το ευρύ κοινό τον έχει κατατάξει στους θαυμαστές του Καβάφη, τσιτάρει και Καββαδία και Σεφέρη). Μελετά και αρχαία ελληνική γραμματεία. Επικαλείται και Οσκαρ Ουάιλντ.

Συνεργάτες του στο κτίριο του Τσίλλερ σημειώνουν ότι σε τέσσερις από τις κορυφαίες θέσεις της Προεδρίας έχουν παραμείνει άνθρωποι οι οποίοι προσελήφθησαν από την προκάτοχό του. «Οποιοι αποχώρησαν, έφυγαν οικειοθελώς». Το επισημαίνουν ως απόδειξη της συναινετικής του νοοτροπίας. Σε αυτούς που έμειναν θα πρέπει να προστεθούν και οι 26 στειρωμένες γάτες που άφησε η Σακελλαροπούλου στον κήπο – τις οποίες οι εργαζόμενοι του Μεγάρου φροντίζουν.

Και από την ανάποδη

Στο περιβάλλον του θεωρούν ότι τα τετ α τετ με τους άλλοτε επικεφαλής κυβερνήσεων πέτυχαν τον συμβολικό σκοπό τους. Εξω απ’ αυτό, αξιολογούνται και σαν πρωτοβουλία ενίσχυσης του δικού του branding. Φίλα προσκείμενοι σ’ εκείνον νομίζουν ότι αποδίδουν. Εφόσον στο προσεχές μέλλον κληθεί να ασκήσει τα πολιτειακά του καθήκοντα, λένε, δεν θα αμφισβητηθεί η τεχνογνωσία του στην ενθάρρυνση συγκλίσεων – αφού θα έχει εξασκηθεί με τη «ζώσα ιστορία». Αρνητικά διακείμενοι απέναντί του διαφωνούν. Η πιο λάιτ κριτική συνοψίζεται στην ερώτηση «πώς ακριβώς θα συμβάλουν στην καταπολέμηση της τοξικότητας και τη μείωση του κινδύνου πολιτικής αστάθειας οι πρώην, που έχουν αναγκαστικά ή οικειοθελώς συνταξιοδοτηθεί πολιτικά πλέον;».

Οι διαρροές του σαμαρικού στρατοπέδου για τα λεγόμενα Σαμαρά διαβάζονταν και σαν SOS από εγχειρίδιο μισαλλοδοξίας, πάντως. Κι αν γι’ αυτές δεν ευθύνεται η Προεδρία, η κατακλείδα της ανακοίνωσης που εξέδωσε αφού έφυγε ο συγγραφέας της «Ιθάκης» («συζήτησαν ακόμη για την τρέχουσα ανάμειξη του κ. Τσίπρα στα κοινά, που εκδηλώνεται κυρίως μέσα από την παρουσίαση σε διάφορες πόλεις του βιβλίου του») έκανε πολλούς να αναρωτηθούν γιατί ο ενσαρκωτής της ενότητας του έθνους θέλησε να εκμαιεύσει την ημερομηνία παρουσίασης του νέου τσιπρικού κόμματος.

Στους κόλπους της αντιπολίτευσης αντιμετωπίζεται σαν «άνθρωπος του Μητσοτάκη». Το σχόλιο ακούγεται επειδή είναι ο πρώτος από το 1980 εν ενεργεία συμπολιτευόμενος βουλευτής ο οποίος εξελέγη στο ύπατο πολιτειακό αξίωμα.

Επικριτές του δεν έχουν ξεχάσει ούτε την επιλογή του να μεταφέρει την ανησυχία του για την πολιτική σταθερότητα στον Τύπο. Τη βρήκαν αταίριαστη με το κοστούμι που έχει συνταγματικά ραφτεί για τον πρώτο πολίτη. Σε εκείνη τη φάση, είχε προκαλέσει επίσης κυβερνητική και νεοδημοκρατική μουρμούρα. Του προσήπταν πως είχε υπονομεύσει τη γαλάζια στρατηγική της αυτοδυναμίας.

Οταν ο ΠτΔ μιλάει πολύ, ρισκάρει να χαρακτηριστεί παρεμβατικός. Οταν δεν παρεμβαίνει καθόλου, του καταλογίζουν ότι δεν λειτουργεί σαν θεσμικό αντίβαρο. Ο Τασούλας το ξέρει. Γι’ αυτό, προσπαθεί να βρει την ισορροπία ανάμεσα στην πολιτική απολίθωση μιας θητείας στο Προεδρικό και την πολιτική κίνηση, η οποία φθείρει το κύρος του θεσμού. Ισως ψάχνει να περπατήσει σε ένα τεντωμένο σχοινί πάνω από την άβυσσο της μικροπολιτικής, όμως.