Κληρονομιά

Τριάντα χρόνια από τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, η κληρονομιά του, η σφραγίδα του, το στίγμα του αποτελούν μια περίπλοκη, μα και γόνιμη και προκλητική υπόθεση αποκωδικοποίησης. Μια παρακαταθήκη και πορεία του πολιτικού ηγέτη που δεν πρέπει να υπόκειται σε απλοϊκές ερμηνείες ή μονομερώς να της αποδίδονται οι στρεβλές όψεις της Μεταπολίτευσης, αλλά αντίθετα δυναμικά να αναλύεται υπό το φάσμα και το πρίσμα μιας κοινωνίας που έβγαινε από τη δικτατορία και έψαχνε το νέο της κοινωνικό συμβόλαιο.

Σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο, ο Παπανδρέου ορθά διάβασε τις νέες κοινωνικές ανάγκες, τον χώρο και το κενό για ένα κόμμα – κίνημα που να υπερβαίνει το προδικτατορικό τοπίο και σωστά ενέταξε τις νέες κοινωνικές δυνάμεις στο πολιτικό του σχέδιο.

Εδώ έχει σημασία να εξηγείται, όχι μεταφυσικά αλλά πάντα ιστορικά, και το ιδιαίτερο χάρισμά του, ως πολιτικού ηγέτη με φόντο την προσωπική του καλλιέργεια και τα βιώματα που τον κατέστησαν γρήγορα δημοφιλή και ριζοσπαστικό για τις λαϊκές τάξεις. Πίσω από την ανάγνωση του Ανδρέα προφανώς χωρούν και όλες εκείνες οι ετεροχρονισμένες κριτικές που μπορούν να γίνουν πάνω σε επιλογές του ή στον τρόπο που μετασχηματίστηκε ο πολιτικός χώρος του και καθόρισε το ίδιο το κοινωνικοοικονομικό μοντέλο της Ελλάδας. Να διαβαστεί όμως ο άνδρας και το κόμμα του ως μέρος ενός συνολικού πολιτικού συστήματος που σταδιακά δόμησε την Γ’ Ελληνική Δημοκρατία και αποκατέστησε βαθείς δυϊσμούς· έτσι θα έχει αξία.

Keywords
Τυχαία Θέματα