Κινήματα με συναισθήματα

«Γιατί να είμαστε λοιπόν αισθηματίες, γιατί να μπλέκουμε σε παλιοϊστορίες», τραγουδούσε ο Στέλιος Καζαντζίδης. Κι ήταν σαν να προανήγγελλε την προσπάθεια αντικατάστασης των ιδεών από τα συναισθήματα, που η χώρα τα πλήρωσε ακριβά όχι μόνο μια φορά. Η πιο πρόσφατη, τη δεκαετία του 2010, όταν μετά τη χρεοκοπία της χώρας και τα μνημόνια σωτηρίας της, διάφοροι αισθηματίες της πολιτικής, από τον Τσίπρα μέχρι τους Χρυσαυγίτες, παρέκαμψαν τη λογική

Και οι μεν Χρυσαυγίτες, λόγω της απεχθούς ιδεολογίας τους αλλά και επειδή πίστεψαν ότι η εκλογική δύναμη που απέκτησαν από το 2012 και μετά τους επέτρεπε να ξεσαλώνουν εγκληματώντας εναντίον όποιων δεν γούσταραν. Βρέθηκαν έτσι στη φυλακή, καταδικασμένοι για σύσταση και συμμετοχή σε εγκληματική συμμορία, και ησυχάσαμε απ’ αυτούς.

Αντίθετα, οι αριστεροί αισθηματίες εκμεταλλεύτηκαν την οργή του κόσμου, το βιοτικό επίπεδο του οποίου έπεφτε. Πούλησαν διάφορα παραμύθια, ώσπου, στο χείλος της εθνικής καταστροφής, υπέγραψαν το δικό τους μνημόνιο και επέβαλαν όλα τα μνημονιακά μέτρα που δεν μπορούσε να λάβει η χώρα, επειδή όταν ήταν στην αντιπολίτευση δεν τα αποδέχονταν. Η πελατειακή δομή της οικονομίας, πρόσφορη στην πολιτική και αποδεκτή από την κοινωνία, χρεοκόπησε τη χώρα.

Η άρνηση της πραγματικότητας από τους αισθηματίες παραλίγο να οδηγήσει στην καταστροφή. Το αποτέλεσμα ήταν το 2019 η ήττα του Τσίπρα, ηγέτη του κύματος του συναισθήματος. Η ήττα αυτή βάθυνε τα επόμενα χρόνια. Παρ’ όλα αυτά, ένα νέο κίνημα συναισθήματος αναδύθηκε εκ νέου με αφορμή το τρομερό δυστύχημα των Τεμπών. Το κίνημα αυτό ανέδειξε τη Μαρία Καρυστιανού, γύρω από την οποία συνωστίστηκε πολύς κόσμος και από την Αριστερά και από το ΠΑΣΟΚ. Ωσπου, προχθές, ανακοίνωσε την εκλογική της κάθοδο – και από χθες άρχισε η κατεδάφισή της. Από τον Βελόπουλο αλλά, κυρίως, από την Αριστερά, που όχι μόνο ανακάλυψε δεξιές αποχρώσεις στην παρουσία της αλλά ήδη έχασε ακόμα έναν ευρωβουλευτή της, τον περίφημο Φαραντούρη.

Από την πρώτη στιγμή, από το πρώτο συλλαλητήριο με σύνθημα «Οξυγόνο», είχα προβλέψει τι θα συμβεί – και δεν έχω το κληρονομικό χάρισμα ούτε είμαι μάντης. Φτάσαμε λοιπόν στο σήμερα και στις αστείες αντιδράσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Ο οποίος, χθες, διέγραψε τον Φαραντούρη. Γιατί; Επειδή πήγε με την ηγέτιδα του Κινήματος των Τεμπών, του Κινήματος που η ίδια η Αριστερά ακολουθεί κατά πόδας τα τελευταία χρόνια. Πώς είναι δυνατόν, όμως, ως ΣΥΡΙΖΑ, να είσαι με το κίνημα των Τεμπών, με τα συναισθήματα, με τη συγκίνηση, και να διαγράφεις έναν ευρωβουλευτή σου επειδή συνομιλεί με την κατεξοχήν εκφραστή αυτού του κινήματος;

Ετσι όπως το πάει ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι βέβαιο ότι σε λίγο όλο το κίνημα των Τεμπών θα στραφεί εναντίον του. Ισως και εναντίον της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Και των υπόλοιπων συνιστωσών. Ακούω ότι με το νέο κίνημα θα στρατευθεί ο παλιός πασόκος Στάθης Γιώτας. Αν βρεθεί ένα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ εν ενεργεία να ακολουθήσει τη Μαρία Καρυστιανού, προβλέπω ανάλογες αντιδράσεις και από το ΠΑΣΟΚ – το οποίο επίσης δεν πρέπει να αισθάνεται καλά με τις εξελίξεις.

Μετά τις ογκώδεις περσινές κινητοποιήσεις για τα Τέμπη, πολλοί αριστεροί και όχι μόνο έθεταν το ερώτημα: Μετά τα Τέμπη, τι; Ιδού η αρχή της απάντησης. Αν και άργησε λίγο, μόλις δόθηκε. Παλιοϊστορίες; Ελάτε τώρα.

ΥΓ.: Μήνυμα αναγνώστη μου: «Μένω άναυδος από την ευκολία εύρεσης σοφών. Εχουν γίνει περισσότεροι και από τα φαρμακεία».

Μπορεί ο Μαδούρο και πριν ο Τσάβες να είχαν καταδικάσει τους πολίτες της άλλοτε κραταιάς Βενεζουέλας στην εσχάτη φτώχεια, αλλά προφανώς είχαν φροντίσει για το δικό τους κομπόδεμα. Οι καταθέσεις σε χρυσό στην Ελβετία, που πάγωσαν, είναι η ένδειξη του πώς δουλεύουν και πώς δρουν οι ηγέτες τέτοιων καθεστώτων, που εδώ τους λάτρευαν – και συνεχίζουν να τους λατρεύουν.

Στο μεταξύ, θυμήθηκα πως ένας ιδεολογικός συγγενής του Τσίπρα τα πρώτα χρόνια της περασμένης δεκαετίας, ο γάλλος αριστερός ριζοσπάστης Ζαν – Λικ Μελανσόν, όταν το 2013 πέθανε ο Τσάβες, είχε δηλώσει ότι «ο Τσάβες ποτέ δεν πεθαίνει, είναι το ανεξάντλητο ιδεώδες της ουμανιστικής ελπίδας, της επανάστασης. Ο Τσάβες δεν έκανε μόνον να προοδεύσει η ανθρώπινη συνθήκη των Βενεζουελανών, αλλά έκανε να προοδεύσει με θεαματικό τρόπο η δημοκρατία».

Το πώς προόδευσε η δημοκρατία στην ταλαίπωρη χώρα το βλέπουμε σήμερα πολύ καλά – δεν μπορούν να το πάρουν από το οπτικό πεδίο μας οι μεθοδεύσεις Τραμπ. Ακόμα καλύτερα, το ξέρουν όσοι διώχθηκαν και κατέληξαν στη φυλακή ή αναγκάστηκαν να δραπετεύσουν από τη χώρα (περίπου το 20% των κατοίκων). Μόνο οι «ιδεολόγοι» του αριστερού ριζοσπαστισμού δεν το βλέπουν. Επειδή η Αριστερά είναι το σύμπαν της παράνοιας – και της διαστρέβλωσης.