Κάτι σίγουρα χωρίς προηγούμενο…

Υπάρχει φαβορί για την κατάκτηση του Μουντιάλ; Σαφώς υπάρχει και είναι η Γαλλία. Το 2018 το κέρδισε στη Ρωσία και στο Κατάρ αγωνίστηκε στον τελικό κόντρα στην Αργεντινή όπου και ηττήθηκε στις λεπτομέρειες. Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι τώρα είναι πιο δυνατή! Δεν κατάφερε βέβαια να κερδίσει το Euro δυο χρόνια πριν. Αλλά για τους Γάλλους αυτό δεν είναι πρόβλημα. Το 2016 είχαν χάσει το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που

Οι Γάλλοι πήγαν πριν από δύο χρόνια στο Κατάρ χωρίς τους τότε βασικούς Μπενζεμά, Πογκμπά και Καντέ – αφήνω στην άκρη τον Ενκοκού που κι αυτός ήταν απώλεια και δεν αναφέρομαι στον Λούκας Ερνάντεζ που τραυματίστηκε στο πρώτο ματς και δεν μπόρεσε να βοηθήσει την ομάδα του Ντεσάμπ.

Αλλά στην αποστολή υπήρχαν δέκα παίκτες που είχαν ήδη κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο κι αυτό μέτρησε. Σήμερα κοντά στους παλιούς ήρωες (Ντεμπελέ, Μενιάν, Τουράμ, Καντέ, Οπαμαεκανό κ.λπ.) υπάρχουν μερικοί που τα δυο τελευταία χρόνια κάνουν σπουδαία πράγματα. Πιο εμβληματικός; Ο Ολίσε που γοήτευσε φέτος την Ευρώπη με τη φανέλα της Μπάγερν Μονάχου.

Αλλά δεν είναι λιγότερο άξιοι προσοχής και ο Ντουέ που είναι ο καλύτερος γάλλος ποδοσφαιριστής κάτω των 21 ετών κι αυτό είναι τίτλος τιμής για κάποιον που έρχεται από μια χώρα με ασταμάτητη παραγωγή παικτών κι ο Τσερκί που έκανε ωραία πράγματα στη Μάντσεστερ Σίτι αγωνίζεται πάντα στην Εθνική και ο Σαλιμπά νέος ηγέτης της άμυνας και φρέσκος πρωταθλητής Αγγλίας με την Αρσεναλ.

Λείπουν πια ο Αντονί Γκριεζμάν και ο μεγάλος τερματοφύλακας Λιορίς αλλά το ρόστερ της Εθνικής Γαλλίας είναι τόσο πλούσιο που δεν βρέθηκε θέση σε αυτό για τον Εστεμπάν Λεπόλ, πρώτο σκόρερ του γαλλικού πρωταθλήματος!

Φυσικά πάλι τα βλέμματα θα είναι στον Κιλιάν Εμπαπέ που θα θελήσει να δείξει ότι τα παθήματα της Ρεάλ Μαδρίτης δεν οφείλονται στην παρουσία του, αλλά και στον πολυνίκη προπονητή Ντιντιέ Ντεσάμπ που κυνηγά το δεύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο για να μπει στην ίδια κατηγορία με τον Ιταλό Πότσο και τον Βραζιλιάνο Ζάγκαλο. Ο Ντεσάμπ δεν είναι πολύ αγαπητός στους γάλλους δημοσιογράφους αλλά έχει ήδη ανακοινώσει ότι θα φύγει από την Εθνική με το τέλος της διοργάνωσης. Η κριτική θα είναι για αυτό περισσότερο ήπια.

Για το γεγονός ότι οι Γάλλοι είναι φαβορί ωστόσο θα έχουν αντιρρήσεις πολλοί και διάφοροι. Διότι ναι μεν η Γαλλία μοιάζει αρκετά δυνατή, αλλά υπάρχουν πολλοί άλλοι δελφίνοι που ονειρεύονται  μεγαλεία. Υπάρχουν πρώτοι από όλους οι ισπανοί πρωταθλητές Ευρώπης που δεν υποφέρουν τα παιχνίδια με την ομάδα του Ντεσάμπ – και το έχουν αποδείξει.

Υπάρχουν οι Αγγλοι που στα τελευταία τουρνουά έχουν κάνει πορείες που δεν μας είχαν συνηθίσει παλιότερα: έφτασαν στα ημιτελικά του Μουντιάλ του 2018 και σε δύο συνεχόμενους τελικούς Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων 2021 και 2024 χάνοντας την πρώτη φορά απ’ τους Ιταλούς και τη δεύτερη από τους Ισπανούς, αλλά δείχνοντας έτοιμοι για κάτι μεγάλο.

Υπάρχουν οι παγκόσμιοι πρωταθλητές Αργεντινοί που κάνουν ό,τι μπορούν καιρό τώρα για να έχουν τον Λίο Μέσι πάλι στην καλύτερη δυνατή κατάσταση όπως στο Κατάρ: ας μην ξεχνάμε ότι ο αργεντινός θαυματοποιός αγωνίζεται τα τελευταία χρόνια στο ΜLS και γιατί το Παγκόσμιο Κύπελλο που ξεκινά θα διεξαχθεί κυρίως στις ΗΠΑ.

Και υπάρχουν και οι Βραζιλιάνοι που με προπονητή τον Κάρλο Αντσελότι θέλουν να επαναλάβουν ό,τι είχαν πετύχει το 1994 όταν το Μουντιάλ είχε και πάλι διεξαχθεί εκεί. Και τότε ήταν η τακτική μεταμόρφωση που είχε επιβάλει στην Εθνική Βραζιλίας ένας προπονητής το μυστικό της επιτυχίας τους: να δούμε αν ο Ιταλός μπορεί να μιμηθεί τα αποτελέσματα του Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα.

Δεν λείπουν φυσικά και τα μεγάλα αουτσάιντερ. Οι Γερμανοί θέλουν να δείξουν ότι έχουν συνέλθει. Οι Ολλανδοί ότι μπορούν να κάνουν πάλι μια μεγάλη πορεία – πράγμα που συμβαίνει όταν το Μουντιάλ φιλοξενείται στο δυτικό ημισφαίριο: τα κατάφεραν και το 1978 όταν αυτό είχε διοργανωθεί στην Αργεντινή και το 1994 στις Ηνωμένες Πολιτείες και βέβαια το 2018 στη Βραζιλία.

Και υπάρχουν και οι Πορτογάλοι που θα ήθελαν να ζήσουν ό,τι η Αργεντινή στο Κατάρ έχοντας ως πρωταγωνιστή τον δικό τους εθνικό ήρωα, δηλαδή τον Κριστιάνο Ρονάλντο, για χάρη του οποίου είναι δεδομένο πως όλοι θα δώσουν κάτι παραπάνω.

Κυρίως όμως αν υπάρχει κάτι δεδομένο σ’ αυτό το Μουντιάλ είναι η πιθανότητα μιας μεγάλης έκπληξης.

Όχι μόνο γιατί οι διαφορές μεγάλων και μικρότερων εθνικών ομάδων δεν είναι όσο τεράστιες ήταν παλιότερα, αλλά και γιατί αυτό το χαοτικό Μουντιάλ των 48 ομάδων είναι δεδομένο ότι θα δημιουργήσει βολικά μονοπάτια: αν απλά κάποιο από τα μεγάλα φαβορί ξεκινήσει άσχημα μου μοιάζει δεδομένο ότι μπορεί μια ομάδα να φτάσει τουλάχιστον μέχρι τους ημιτελικούς χωρίς να βρει απέναντί της τη Γαλλία, την Ισπανία, την Αγγλία, την Αργεντινή και τη Βραζιλία που θέλουν να το κερδίσουν. Θυμίζω ότι το 2018 έφτασε στον τελικό η Κροατία και ότι στο Κατάρ έφτασε στον ημιτελικό το Μαρόκο. Και τότε οι ομάδες ήταν λιγότερες.

Η FIFA είναι σαν να ήθελε αυτή τη φορά να μας παρουσιάσει ένα Μουντιάλ εντελώς διαφορετικό από το προηγούμενο. Στο Κατάρ τα ματς έγιναν χειμώνα, όλα στην ίδια πόλη, δεν υπήρχαν ταξίδια και δεν υπήρχαν θέματα ασφαλείας ή πιθανότητες να υπάρξουν διοργανωτικές περιπέτειες. Αυτή τη φορά τίποτα δεν έχει σχέση με όσα περιμέναμε τέσσερα χρόνια πριν. Τουλάχιστον ο χαοτικός χαρακτήρας της διοργάνωσης δεν επιτρέπει εύκολα προγνωστικά: θα δούμε πολλές εκπλήξεις – μοιάζει βέβαιο.

Εχουμε μπροστά μας για μια διοργάνωση με 104 παιχνίδια που θα γίνουν σε τρεις χώρες (ΗΠΑ, Μεξικό, Καναδάς) και σε 15 πόλεις και που θα διαρκέσει πάνω από σαράντα μέρες! Ενα τουρνουά με πολλά ταξίδια, πιθανότητες αναβολής αγώνων εξαιτίας προβλέψεων για καταιγίδες και με πανταχού παρόντα τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, πάντα έτοιμο να κάνει τα δικά του. Δεν έχουμε να κάνουμε με ένα ποδοσφαιρικό τουρνουά, αλλά με μια γιγάντια αληθινή άσκηση αντοχής. Κάτι σίγουρα χωρίς προηγούμενο…