Κάθε Πέρσης και καλύτερα

Ξαρμυρίζοντας τον μπακαλιάρο, τέχνη στην οποία δεν διαθέτω μπακαλορεά, μού ‘ρθε στον νου ο Λαφαζάνης στη γνωστή φωτό με τον Χαμενεΐ. Σκέφτηκα πως ήθελε να κρυφτεί ο άνθρωπος, αλλά δεν τον άφησε η χαρά του κατά του ιμπεριαλισμού. Και, με ετούτη την έννοια, ο Λαφαζάνης είναι τουλάχιστον ειλικρινής, αυτή τη φορά, εφόσον την προηγούμενη δεν πρόλαβε

να εκφράσει τον βαθύτερο εαυτό του κάνοντας το τελικό ντου στο νομισματοκοπείο. Τώρα θα πεις τι δουλειά έχει ένας λεβέντης που ήταν κατά της χούντας να υποστηρίζει δημοσία και να διαδηλώνει υπέρ ενός αγιατολάχ, εκατό φορές χειρότερο από τον κάθε Παπαδόπουλο, που σκότωσε, προ μηνών, χιλιάδες κόσμο και καταπίεζε οικτρά ενενήντα εκατομμύρια Ιρανούς; Δεν έχει σημασία. Το ότι το Ιράν είναι κατά της Δύσης, αρκεί. Κάθε Πέρσης και καλύτερα, δεν λέει η παροιμία;

Εξάλλου περάσαμε στον σουρεαλισμό προ πολλού και θα δούμε και άλλα νόστιμα διότι έχουμε να κάνουμε με περιπτώσεις κλινικής ροπής προς τους απανταχού λούζερς, είτε είναι ζηλωτές μουσουλμάνοι είτε είναι Κουφοντίνες, Μουφοντίνες, Πούτιν και φύλαρχοι της Αφρικής, Αλβανικά Εμιράτα και Σουηδικές Αραβίες. Η απόγνωση και η μη δημοσκοπική κι εκλογική απόδοση, τόσα χρόνια, η πολιτική αποτυχία και η απόσχιση από την πραγματικότητα οδηγεί σε παρανοϊκούς δρόμους.

Επειτα ο Λαφαζάνης κάνει ό,τι θα ήθελαν να κάνουν δημοσία κι άλλοι απελπισμένοι του ιδεολογικού του χώρου, αλλά κρατιούνται ακόμα, ή το λένε διστακτικά, ενοχικά, έμμεσα και ντροπαλά. Ομως σε λίγο θα απελευθερωθούν κι αυτοί κραυγάζοντας υπέρ των αγιατολάχ, για να φύγουνε από μέσα τους τα κακά δαιμόνια. Να ξαλαφρώσουν, οι άνθρωποι. (Εδώ, όμως, θέλουν χωρισμό εκκλησίας – κράτους).

Καθότι κι επιπλέον και διότι οι ψεκασμοί συνεχίζονται πανταχόθεν με μεγάλη ένταση και με πυκνά εκνεφώματα. Δύσκολο να αντέξει κανείς, να μην υποκύψει στον παραλογισμό, στο πείσμα και στην υπερβολή, δύσκολο να δει καθαρά ακόμα και τα πιο τα προφανή όταν το ιδεολόγημα έχει γίνει ψύχωση και το εγώ βρίσκεται σε απόγνωση, περνάει κρίση ηλικίας και ψάχνει αγωνιωδώς για την πασαρέλα της καταξίωσης, πάση θυσία. Τότε ξεφεύγει, κανείς, εύκολα, κι όχι τα στερνά δεν τιμούν τα πρώτα, αλλά καθώς λέει και η παροιμία, η ιερόδουλη όσο γερνάει τόσο πιο πολύ ξετσιπώνεται.

Δεν μπορούν κάποιοι άνθρωποι να κρατηθούν ούτε στα όρια μιας στοιχειωδώς αξιοπρεπούς πολιτικής λογικής. Κατά κάποιον περίεργο τρόπο ορισμένοι έχουν πια αλλοφρονήσει κι έχουν εξωθηθεί μόνοι τους στα άκρα και στο πολιτικό περιθώριο – λόγω απελπισίας μπορούν πλέον να υποστηρίξουν οτιδήποτε εξωφρενικό κι έξω, πολύ μακριά, από τα όρια ακόμα και της ίδιας της υποτιθέμενης ιδεολογίας τους που τους εξασφάλιζε κάποια αποδοχή.

Εχουν παρασυρθεί λόγω μακροχρόνιας αδυναμίας, παροπλισμού και αλαζονείας, διολισθαίνουν στην ακρότητα και στην υπερβολή. Διότι το να υποστηρίζεις τώρα δημοσίως τους αγιατολάδες, ως προοδευτικός, δεν απέχει και πολύ από το να βάζεις τον Μιχαλολιάκο πρόεδρο στο Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών ή τον Κασιδιάρη επικεφαλής του Ιδρύματος Πουλαντζά. (Ολα μπορούν να συμβούν κάποτε – διότι ποιος περίμενε, σε άλλες εποχές, το σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ;) Δεν μιλάμε για τη φαιδρή υπόθεση Σοφούλη – Σκλάβαινα, αλλά για κάτι πολύ πιο αιματηρό, αν σκεφτείς πως, όπου πήραν την εξουσία οι μουσουλμάνοι σε στυλ Χομεϊνί και Χαμένη, τους πρώτους που κατέσφαξαν ήταν οι αριστεροί και οι κομμουνιστές, τους οποίους κυριολεκτικά εξαφάνισαν.

Αλλά είναι τόσο μεγάλο το πάθος των τελευταίων κατά της Δύσης που ως πρόβατα επιστρέφουν αενάως επί σφαγή, ίσως για να αγιάσουν. (Μάρτυρες κι αυτοί;). Υποστηρίζουν, για άλλη μια φορά, θρησκευτικά καθεστώτα που είναι πέντε φορές πιο ολοκληρωτικά από οποιονδήποτε ολοκληρωτισμό. Αλλά είπαμε: η τύφλωση δεν πάει στα βουνά και είναι μεγάλη η ιδεολογική αμηχανία και ο κυνισμός του εκάστοτε Μελανό, ή Λαφαζάνη που προτιμούν αλαλάζοντας το αποθανώ η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων παρά να ανέχονται τη Δύση. Και τι κακό, άραγε, τους έχει κάνει η Δύση, που τους έφτιαξε ανθρώπους και Ευρωπαίους; Να, ένα δύσκολο ερώτημα για αγνώμονες.

Κάθε πέρσι και καλύτερα, κάθε Πέρσης και χειρότερα. Κι αφού, λοιπόν, υποστήριξαν τους λούζεις της Χαμάμ, τώρα υποστηρίζουν τους χαμένους του Χαμένη, και γενικά οποιαδήποτε αποτυχημένη μιζέρια υπάρχει όπου γης. Κατά βάθος δεν είναι ιδεολογικό, αλλά μάλλον ένας ερεβώδης μιζεραμπιλισμός που εμπνέεται πάντα από το χειρότερο, το πιο χθαμαλό, το πλέον αποτυχημένο, φτωχομπινεδιάρικο και έωλο. Είναι εκείθεν της όποιας ιδεολογίας, έχει ψυχική καταγωγή και τρέχα να βρεις άκρη στην παιδική ηλικία και στα Ιοκάστεια μπερδέματα.

Αλλιώς, πώς να το εξηγήσεις; Δεν ερμηνεύεται με καμιά πολιτική θεωρία και λογική, είναι κάτι σκοτεινότερο, ίσως νοσηρά ναρκισσιστικό, σχεδόν ακατάληπτο: να υποστηρίζεις δημοσία ό,τι σε απομονώνει και δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να βοηθήσει τη χώρα σου. (Θα πεις: και ποιος σου είπε ότι θέλουν να βοηθήσουν την ίδια τους τη χώρα; Μην είσαι αφελής).

Κρατήθηκε, επομένως, τόσον καιρό ο άνθρωπος να μη διαδηλώσει με φωτογραφία του Πούτιν, ή του Μαδούρο, αλλά με τον θάνατο του Χαμενεΐ ξεπεράστηκαν τα όρια. Δικαίωμά του και το χάρηκε. Δημοκρατία έχουμε εξάλλου και ο μπακαλιάρος θέλει ξαρμύρισμα.