Κάνεις ό,τι μπορείς και πάλι δεν αρκεί

Πάντα όταν υπάρχουν παιχνίδια όπως αυτό της ΑΕΚ με τη Ρεάλ Μαδρίτης ρίχνω μια ματιά στο τι έχει γραφτεί μετά το ματς στη χώρα από την οποία προέρχεται ο αντίπαλος της ελληνικής ομάδας. Οι Ισπανοί δεν γράφουν για την ΑΕΚ τα συγκινητικά πράγματα που διαβάσαμε στον ελληνικό Τύπο – δεν αναφέρονται σε «ψυχές», «ηρωισμούς», και υπερβάσεις. Γράφουν ότι η ΑΕΚ έπαιξε πολύ καλά, αλλά δεν θεωρούν τη «Βασίλισσα» τυχερή. Απλά ανησυχούν

Η «Marca» στο κεντρικό της σχόλιο υπογράμμισε ότι «με τον Μουρίνιο στον πάγκο κανείς δεν βαριέται» και σημείωσε πως η Ρεάλ «φλέρταρε με την τραγωδία στην Αθήνα». Παράλληλα, στάθηκε στο γεγονός ότι με αυτή τη νίκη η «Βασίλισσα» έσβησε την ΑΕΚ από τη μικρή λίστα των ευρωπαϊκών ομάδων που δεν είχε κερδίσει ποτέ στο παρελθόν. Τονίζει ότι ο Φεντερίκο Βαλβέρδε «επανέλαβε στην Αθήνα αυτό που έκανε και στη Ρώμη», λυτρώνοντας την ομάδα στο φινάλε, αλλά θεωρεί αυτό το γεγονός ανησυχητικό και τονίζει πως η ευκολία με την οποία η «Βασίλισσα» επιτρέπει στους αντιπάλους της να σκοράρουν ίσως πληρωθεί ακριβά. Για την ΑΕΚ αναφέρει πως επιβεβαίωσε το ότι στην έδρα της είναι μια γρήγορη ομάδα που φτάνει εύκολα στο γκολ. Θεωρεί κορυφαίους της ΑΕΚ τον Κοϊτά, τον Μπρινιόλι, τον Μουκουντί και τον Πήλιο και βάζει στους παίκτες της ΑΕΚ καλύτερους βαθμούς από αυτούς που δίνει στους παίκτες της Ρεάλ.

Το Diario της «AS» εστιάζει στην εμφάνιση του Τζουντ Μπέλιγχαμ, τονίζοντας πως το γκολ που πέτυχε με το «τακουνάκι» είναι από τα ωραιότερά του. Ωστόσο, η εφημερίδα ασκεί κριτική για την έλλειψη δημιουργικότητας και την απουσία του Αρντά Γκιουλέρ από την αποστολή, επισημαίνοντας ότι η Ρεάλ είχε υπερβολική αυτοπεποίθηση, υποτίμησε την ΑΕΚ και έφτασε μια ανάσα από το στραβοπάτημα. Η «El País» γράφει ότι η Ρεάλ Μαδρίτης «βρήκε τελικά τη νίκη στο χάος της Αθήνας», αλλά τονίζει πως παρουσίασε σοβαρές αμυντικές αδυναμίες, τις οποίες εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο η ΑΕΚ με την ταχύτητα του Κοϊτά και το θράσος του Πήλιου. Τονίζει ότι η «Βασίλισσα» υπέφερε στην Αθήνα όσο και πέρυσι απέναντι στον Ολυμπιακό και θεωρεί αυτή την εμφάνιση απέναντι σε μια μαχητική ομάδα «κακό σημάδι».

Οι Ισπανοί εστιάζουν στη Ρεάλ χωρίς να γράφουν πολλά για την ΑΕΚ όπως δεν έγραψαν πολλά και πέρυσι για τον Ολυμπιακό όταν η «Βασίλισσα» τον είχε κερδίσει με 4-3. Η Ρεάλ στα δύο τελευταία της περάσματα από τη χώρα μας έκανε τους αντιπάλους της να πιστέψουν πως θα πάρουν αποτέλεσμα: η ΑΕΚ το πλησίασε πιο πολύ αφού λύγισε από το γκολ του Βαλβέρδε στις καθυστερήσεις του παιχνιδιού. Οι δύο αυτές οριακές νίκες της δείχνουν κάτι πολύ απλό: ότι είναι σχεδόν αδύνατο για μια ελληνική ομάδα να πάρει πλέον αποτέλεσμα από τέτοιου τύπου ομάδες αν δεν προσέξει πάρα πολύ τις λεπτομέρειες.

Δεν είναι ζήτημα άμυνας ή επίθεσης. Η επίθεση του Ολυμπιακού πέρυσι σημείωσε τρία γκολ στη Ρεάλ και η ΑΕΚ βρήκε φέτος δύο. Και οι δύο ελληνικές ομάδες προσπάθησαν πάρα πολύ να περιορίσουν τη «Βασίλισσα». Ειδικά η ΑΕΚ έκανε την Τετάρτη το βράδυ στην άμυνα πραγματικούς ηρωισμούς. Ο κόουτς Νίκολιτς (βάζοντας και αρκετό νερό στο κρασί του…) άφησε κατά μέρος στην αρχή ειδικά του παιχνιδιού τα σχήματα με τους δύο επιθετικούς που αγαπάει και παρουσίασε μια ομάδα που έπαιξε ίσως για πρώτη φορά επί των ημερών του για τουλάχιστον μία ώρα με πέντε μέσους, εκ των οποίων οι δύο (ο Καιρίνεν και ο Αριάγκα) έκαναν αποκλειστικά ανασταλτική δουλειά. Θέλω να πω ότι ο προπονητής της ΑΕΚ έκανε ό,τι μπορούσε για να έχει η ομάδα του την καλύτερη συμπεριφορά ανασταλτικά. Αλλά αυτό δεν έφτανε.

Πολλοί αναρωτιούνται γιατί οι ελληνικές ομάδες μέχρι μια δεκαετία – ας πούμε – πριν μπορούσαν απέναντι σε μεγαθήρια όπως η «Βασίλισσα» να κρατάνε το μηδέν στην άμυνα ή έστω να μη δέχονται γκολ στα τελευταία λεπτά. Η Ρεάλ Μαδρίτης έχει φέρει δύο λευκές ισοπαλίες με τον Ολυμπιακό στην Αθήνα προ δεκαετίας και όταν κάποτε (για την ακρίβεια το μακρινό 1985) έχασε από την ΑΕΚ, η Ενωση είχε σημειώσει ένα μόλις γκολ στο ΟΑΚΑ και δεν είχε βάλει τρία ή τέσσερα. Ηταν μάλιστα και εκείνη η Ρεάλ όπως και η τωρινή μια φουλ επιθετική ομάδα: στο Μπερναμπέου από τον Μπουντραγκένιο και την παρέα του είχε δεχτεί πέντε γκολ. Πάντοτε ομάδες όπως η Ρεάλ είχαν σπουδαίους επιθετικούς αλλά και σπουδαίες μονάδες στη μεσαία γραμμή κι όμως οι ελληνικές ομάδες κάπως τις κρατούσαν στην άμυνα – ειδικά εντός έδρας.

Γιατί δεν συμβαίνει τώρα αυτό; Πρώτα απ’ όλα γιατί ο τρόπος που γίνεται πλέον το Τσάμπιονς Λιγκ (με τη League Phase των… ομάδων) επιβάλλεται να έχεις στο μυαλό σου και τη διαφορά των τερμάτων – πράγμα που σημαίνει ότι οφείλεις να αγωνίζεσαι ως μεγάλη ομάδα όχι απλά επιθετικότερα αλλά με στόχο το γκολ. Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει σχεδόν αποκλειστικά με τις λεπτομέρειες της διαχείρισης των παιχνιδιών. Καλές και άγιες οι μεγάλες ελληνικές ομάδες, αλλά στο ελληνικό πρωτάθλημα δίνουν σπανιότατα παιχνίδια στα οποία πιέζονται στο τέλος: συνήθως συμβαίνει το αντίθετο. Σε ένα κακό τους ματς είναι αυτές που πιέζουν προσπαθώντας να πάρουν αποτέλεσμα στη λήξη. Η ΑΕΚ π.χ. το έκανε φέτος στον Βόλο: ήταν αυτή που πίεζε και πήρε τη νίκη με το γκολ του Γιόβιτς στο 85′. Το έκανε επίσης και σε πάρα πολλές περιπτώσεις πέρυσι ειδικά στην αρχή της χρονιάς.

Φυσικά υπάρχουν κι άλλοι λόγοι. Ομάδες όπως η Ρεάλ Μαδρίτης είναι πάρα πολύ συνηθισμένες στο να προσπαθούν να διορθώσουν λάθη τους κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού παίζοντας με τη βεβαιότητα ότι αυτό μπορούν να το κάνουν. Βοηθάνε πολύ και οι περίφημες πέντε αλλαγές. Την Τετάρτη π.χ. ήρθαν από τον πάγκο ο Εντρικ, ο Εσπί, ο Μπραχίμ Ντίαζ και ο σκόρερ Βαλβέρδε: άνετα θα μπορούσαν να έχουν ξεκινήσει βασικοί. Η ΑΕΚ έκανε πραγματικά ό,τι μπορούσε. Ισως βέβαια αντί του Ζούμπκοφ στο τέλος να χρειαζόταν ο Βιτάλις ή ένα μπακ ακόμα. Αλλά δεν μπορούμε να κατηγορούμε τον Νίκολιτς γιατί έπαιξε για να κερδίσει. Καλά έκανε.