Κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει

Ο Ολυμπιακός ολοκλήρωσε τη φετινή παρουσία του στο Τσάμπιονς Λιγκ με μια λευκή ισοπαλία στο Λεβερκούζεν. Είναι παράδοξο αλλά ξεκίνησε τη διαδρομή του με μια άλλη λευκή ισοπαλία: εκείνη στο Γ. Καραϊσκάκης με την Πάφο. Τα δύο αποτελέσματα είναι ίδια χωρίς να έχουν καμία ομοιότητα. Ο Ολυμπιακός με την Πάφο ήταν τσαπατσούλης στην τελική ενέργεια, λίγο προβλέψιμος, σίγουρα βιαστικός – και για αυτό δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί

Ο Ολυμπιακός στο Λεβερκούζεν ήταν καλοστημένος, μαχητικός, θαρραλέος και του έλειψε μόνο το γκολ. Για αυτό πήρε το χειροκρότημα τεσσάρων χιλιάδων αληθινά πιστών οπαδών του που βρέθηκαν εκεί. Λέω αληθινά πιστών γιατί είναι άλλο να ακολουθήσεις μια ομάδα στο Αμστερνταμ π.χ. (για να την υποστηρίξεις στο ματς με τον Αγιαξ που πρέπει να πάρει μια νίκη που ισοδυναμεί με πρόκριση) κι άλλο να βρεθείς δίπλα της στο Λεβερκούζεν όταν αυτή μετά την ήττα της στο πρώτο ματς κυνηγάει ένα θαύμα. Ο Ολυμπιακός δεν έκανε ένα θαύμα. Αλλά κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει μια ομάδα για κάτι τέτοιο.

Η όποια πικρία έμεινε μετά το ματς αφορά όχι την εμφάνιση του πρωταθλητή, αλλά την αίσθηση ότι αν υπήρχε λίγο περισσότερη προσοχή στο πρώτο ματς τα πράγματα θα μπορούσαν να εξελιχθούν διαφορετικά. Ανάμεσα στα δύο ματς υπάρχει μια σημαντική διαφορά: στο πρώτο ο κόουτς Μεντιλίμπαρ ασχολήθηκε σχεδόν αποκλειστικά με την ομάδα του (ψάχνοντας μια ενδεκάδα ικανή να βρει γκολ και να κερδίσει το ματς) ενώ στο δεύτερο φάνηκε να έχει αναλύσει τη Λεβερκούζεν και να έχει βρει έναν τρόπο να την απονευρώσει εντελώς.

Από τις πρώτες κιόλας μέρες του Μεντιλίμπαρ στην Ελλάδα έχω καταλήξει σε ένα απλό συμπέρασμα: όταν η ενδεκάδα με την οποία ο Ολυμπιακός εμφανίζεται έχει κάποια παραξενιά, αυτό σημαίνει πως ο Βάσκος έχει μελετήσει τον αντίπαλο. Οταν η ενδεκάδα είναι η προβλεπόμενη, συνήθως ο προπονητής απλά έχει προβληματιστεί για το πώς ο Ολυμπιακός του θα παίξει όσο πιο καλά μπορεί, σαν αντίπαλος να μην υπάρχει.

Την Τετάρτη το βράδυ στο άκουσμα της αρχικής ενδεκάδας πολλοί πάγωσαν. Ειδικά η ιδέα να αγωνιστεί ο Ολυμπιακός χωρίς αριστερό εξτρέμ (ή έστω δημιουργικό χαφ), αλλά να βασιστεί σε τέσσερις μέσους, έμοιαζε περίεργη (για να μην πω εκτός λογικής), ειδικά σε ένα ματς που έπρεπε να κερδίσει. Ο Μεντιλίμπαρ ξεκίνησε με τους Εσε, Μουζακίτη, Τσικίνιο και τον στρατιώτη του Ντάνι Γκαρθία κι αυτοί οι τέσσερις μαζί με τον Ζέλσον ήταν πίσω από τον Ταρέμι – πρέπει να πω ότι και η παρουσία του Ιρανού ήταν μια μίνι έκπληξη καθώς ο Ελ Κααμπί έμεινε στον πάγκο στο ματς με τον Παναιτωλικό και η εντύπωση που υπήρχε είναι πως αυτό συνέβη για να ξεκινήσει κόντρα στη Λεβερκούζεν.

Μολονότι στο παράξενο αυτό σχήμα δεν υπήρχε κάποιος με αγωνιστικά χαρακτηριστικά για να καλύψει την αριστερή πλευρά, η επιλογή των τεσσάρων μέσων αποδείχθηκε μια πολύ καλή λύση – ένα αληθινό αντίδοτο απέναντι στις αντεπιθέσεις της Λεβερκούζεν που είχαν ταλαιπωρήσει την άμυνα του Ολυμπιακού και στα δύο προηγούμενα ματς με τη γερμανική ομάδα στο Γ. Καραϊσκάκης.

Μέχρι να μπει ο Αντρέ Λουίς και να βρει ο Ολυμπιακός ένα κανονικό αριστερό εξτρέμ, την πλευρά κάλυπταν πότε ο Μουζακίτης και πότε ο Τσικίνιο – ο Ορτέγκα, πάνω στον οποίο ο προπονητής της Λεβερκούζεν είχε βάλει τον ξεκούραστο Χόφμαν (μοναδική αλλαγή στην ενδεκάδα του σε σχέση με το ματς στο Γ. Καραϊσκάκης), υπέφερε λίγο στην αρχή αλλά άντεξε. Κι ο Ολυμπιακός κατάφερε και την μπάλα να κρατήσει και να πρεσάρει ψηλά και ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο να δημιουργήσει και ευκαιρίες. Και μέχρι το τέλος μάλιστα: ένα πολύ καλό σουτ του Σιπιόνι, που ήταν κι αυτός μια καλή αλλαγή του Μεντιλίμπαρ, έγινε στο 89′.

Γιατί δεν βρέθηκε αυτό το πολυπόθητο γκολ που θα μεγάλωνε τις πιθανότητες του θαύματος; Γιατί παίζει και ο αντίπαλος. Η γερμανική ομάδα θορυβήθηκε από την απόδοση του Ολυμπιακού και το τι έκανε το εξήγησε στο τέλος του ματς μιλώντας στο Μega ο αρχηγός της Ρόμπερτ Αντριχ: «Οταν είδαμε ότι ο Ολυμπιακός μας πίεζε, αποφασίσαμε να παίξουμε για να κρατήσουμε το αβαντάζ του πρώτου αγώνα – δεν είναι ντροπή να το κάνεις απέναντι σε μια πολύ καλή ομάδα» είπε. Ο δε Κάσπερ Χιούλμαντ, ο δανός προπονητής της Λεβερκούζεν, είπε ότι η ομάδα του έπαιξε «τεμπέλικο ποδόσφαιρο με το μυαλό στην πρόκριση» και ότι «θα θυμάται τον Ολυμπιακό, όχι απλώς ως μια καλή ομάδα, αλλά και ως τον αντίπαλο που υποχρέωσε την Μπάγερ να κάνει το χειρότερο παιχνίδι της στο Τσάμπιονς Λιγκ».

Ο Ολυμπιακός πλήρωσε ακριβά τη δυσκολία που διακρίνεται στο παιχνίδι του Ελ Κααμπί αυτόν τον καιρό: ο Μαροκινός πληρώνει πολύ ακριβά την καταπόνηση στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής – κάποιος από τον Ολυμπιακό, μου έλεγε ότι σε μια άλλη περίπτωση ο καλός σέντερ φορ θα έπρεπε να έχει πάρει έναν μήνα άδεια μετά το τέλος εκείνου του τουρνουά. Στον Ολυμπιακό, που αυτό το φοβόντουσαν, είχαν προνοήσει το καλοκαίρι να υπάρχουν στην ομάδα τρεις φορ, όμως ο Γιάρεμτσουκ δεν δέχτηκε τον ρόλο του τρίτου και ζήτησε να φύγει. Ετσι ο Ταρέμι φορτώθηκε με πολλά ματς και είναι κι αυτός λίγο ντεφορμέ. Στο σχηματικό ποδόσφαιρο του Μεντιλίμπαρ ο ρόλος του φορ είναι καθοριστικός: στο Λεβερκούζεν οι δύο αυτοί σημαντικοί παίκτες δεν βρέθηκαν μεταξύ των πολλών διεκριθέντων. Κι αυτό ήταν το άλυτο πρόβλημα σε μια βραδιά που πολλοί έδωσαν την ψυχή τους. Ο Ρέτσος κι ο Πιρόλα. Ο άψογος Τζολάκης. Ο σοφός Γκαρθία του οποίου δεν θα είναι απλό να βρεθεί διάδοχος το καλοκαίρι. Ο Εσε. Ο Ροντινέι. Ο Ζέλσον. Ολοι σχεδόν συγκινητικοί.

Μέσα σε όλα ο Ολυμπιακός είχε και την ατυχία να του προκύψει στο κρίσιμο αυτό ματς και ο άγγλος διαιτητής Ολιβερ. Δύο φάσεις πολύ σημαντικές σε ένα τόσο κλειστό ματς (ένα σπρώξιμο του Ταμπσόμπα στον Πιρόλα στο πρώτο ημίχρονο κι ένα χέρι του Αντριχ στο 64′ σε σουτ του Γκαρθία) αγνοήθηκαν παντελώς από τον διαιτητή. Αλλά δεν ήταν η έλλειψη αυστηρότερης αξιολόγησης το πρόβλημα αυτών των φάσεων το κακό: το πρόβλημα ήταν πως ο Ολιβερ έμοιαζε να έχει αποφασίσει πως το ματς θα έληγε 0-0. Και δυστυχώς για τον Ολυμπιακό το πέτυχε χωρίς να εκτεθεί παρά μόνο στα μάτια όσων καταλαβαίνουν…