Καλώς ήρθατε στο μικρό μας χωριό

Καλοκαίρι 1976, δύο χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση. Η Μελίνα Μερκούρη με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ κάνουν περιοδεία σε όλη την Ελλάδα με τη «Μήδεια» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Μίνωα Βολανάκη. Τώρα, σε τι κατάσταση ήταν «όλη η Ελλάδα» και τι δομές υπήρχαν στην περιφέρεια πριν από πενήντα χρόνια δεν είναι δύσκολο να το φανταστούμε. Τέλος πάντων, το ξενοδοχείο όπου έμενε ο θίασος σε κάποια κωμόπολη της Μακεδονίας, στο αρχαίο θέατρο της οποίας θα έδιναν παράσταση,

Ολοι οι ηθοποιοί από αυτό επικοινωνούσαν, με ακροατήριο, θέλαν – δεν θέλαν, όσους βρίσκονταν στον χώρο. Αλλά και εκτός χώρου, ειδικά όταν μιλούσε στο τηλέφωνο ο Παπαμιχαήλ με τη Βουγιουκλάκη. Το διαζύγιό τους είχε ήδη βγει, αλλά υπήρχαν κάποιες εκκρεμότητες, κάτι που έκανε τις συζητήσεις τους κάπως έντονες. Στο πεζοδρόμιο λοιπόν ακριβώς μπροστά στην πόρτα του ξενοδοχείου, που ήταν πάντα ανοιχτή, οι κάτοικοι της περιοχής έφερναν τα καρεκλάκια και τα σκαμνάκια τους και, αμίλητοι και προσηλωμένοι σαν να έβλεπαν παράσταση, παρακολουθούσαν απροκάλυπτα τι έλεγε ο Παπαμιχαήλ στη Βουγιουκλάκη, συμπλήρωναν με τη φαντασία τους και τι έλεγε η Βουγιουκλάκη στον Παπαμιχαήλ και έτοιμο το έργο.

Θα πει κάποιος ότι τότε ακόμη υπήρχε ένα δέος προς τα διάσημα πρόσωπα, οι «εθνικοί σταρ» δεν είχαν γίνει άνθρωποι της διπλανής πόρτας όπως τους έκανε η τηλεόραση και, αργότερα, τα σόσιαλ μίντια. Το δε αυτόγραφο, πριν αντικατασταθεί από τις σέλφι, ήταν βαρύ κειμήλιο. Επίσης και το κοινό, ειδικά στην περιφέρεια, ήταν άνθρωποι αποκλεισμένοι, κατά κάποιον τρόπο, δεν είχαν πρόσβαση σε ό,τι φώτιζαν οι προβολείς. Ας πούμε λοιπόν ότι το ενδιαφέρον τους για έναν σταρ μεγέθους Παπαμιχαήλ, ακόμη και ο άκομψος τρόπος με τον οποίο το εκδήλωναν, ήταν δικαιολογημένα.

Σήμερα όμως; Πενήντα χρόνια μετά; Που υποτίθεται ότι γίναμε κοσμοπολίτες; Που οι διασημότητες κυκλοφορούν ανάμεσά μας; Ή που εμείς κυκλοφορούμε ανάμεσά τους; Που ακόμη και τους διεθνείς σταρ τούς βλέπουμε σε ιδιωτικές στιγμές και σε προσωπικά στιγμιότυπα που οι ίδιοι ανεβάζουν στο Διαδίκτυο; Που έχει μικρύνει η απόσταση η οποία καλλιεργεί το δέος; Γιατί υποδεχτήκαμε με τόσο «επαρχιωτισμό» τον Μπραντ Πιτ; Κάπως σαν τη «θεία από το Σικάγο» δηλαδή; Ή σαν εκείνη τη διαφήμιση σαμπουάν, με τον «Γιώργο» που επιστρέφει στα πάτρια εδάφη και οι κουτσομπόλες του χωριού στήνονται κάτω από το παράθυρο του μπάνιου του για να διαπιστώσουν αν έχει πιτυρίδα;

Μέρες τώρα παρακολουθώ αυτή την επικοινωνιακή φρενίτιδα. Τα έργα και οι ημέρες του Μπραντ Πιτ στην Υδρα «παίζουν» στα κεντρικά δελτία ειδήσεων περισσότερη ώρα απ’ όση σοβαρά διεθνή θέματα. «Συγκλονιστικές» μαρτυρίες για το πού πήγε (και ακόμη πιο συγκλονιστικές για το πού δεν πήγε), σε ποιον μίλησε, ποιον κοίταξε, σε ποιον έγνεψε, όχι, τελικά, ο ίδιος αλλά ο σωσίας του.

Και όλα αυτά προς τι; Για μια σέλφι μαζί του που θα πάρει πολλά likes και wow στα σόσιαλ και θα κάνει το παρεάκι της μπιρίμπα να σκάσει απ’ το κακό του; Αντε, καλέ. Αφού τη σέλφι την έχεις και με την τεχνητή νοημοσύνη.

Να ξεκαθαρίσω κάτι. Το ενδιαφέρον μιας τοπικής κοινωνίας για την άφιξη ενός διεθνούς σταρ είναι απολύτως δικαιολογημένο. Το να παίρνει όλο αυτό τις διαστάσεις εθνικού θέματος μου κάνει κάπως αρχοντοχωριάτικο. Ειδικά στην εποχή μας.

Δεν είμαστε και στο 1957. Τότε που είχε έρθει η Σοφία Λόρεν στην Ελλάδα για να γυρίσει, επίσης στην Υδρα, «Το παιδί και το δελφίνι», την πρώτη διεθνή παραγωγή που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στη χώρα μας. Οταν προσγειώθηκε το αεροπλάνο με την ιταλίδα σταρ στο Ελληνικό, ο κόσμος που είχε συγκεντρωθεί στην πίστα του αεροδρομίου «ώρμησαν ευθύς ως η Λόρεν εξήλθε του αεροπλάνου και εδημιούργησαν στενόν κλοιόν πέριξ της καλλιτέχνιδος εν τη προσπαθεία των να την ίδουν από κοντά», έγραφαν οι εφημερίδες της εποχής.