Καλές σχέσεις και πολύ κακές σχέσεις

Δεν πέρασε, όπως διαβάζω, η πρόταση αναδιάρθρωσης της Σουπερλίγκας που κατέθεσαν ο ΠΑΟΚ, η ΑΕΛ, ο Παναιτωλικός, ο Αστέρας Τρίπολης και ο Πανσερραϊκός.

Οι ομάδες αυτές ζητούσαν αύξηση των ομάδων από 14 σε 16, παραμονή στην κατηγορία της ΑΕΛ και του Πανσερραϊκού, κατάργηση των play

Επί της ουσίας την πρότασή τους υποστήριξαν ο Λεβαδειακός και η ΕΠΟ. Η ΑΕΚ, ο ΠΑΟ, ο Αρης, ο ΟΦΗ, η Κηφισιά, ο Ατρόμητος και ο Βόλος ψήφισαν όχι, ενώ ο Ολυμπιακός ψήφισε λευκό.

Και νομίζω μάλλον καλά έκανε, αφού το θέμα δεν τον αφορά και ιδιαίτερα. Και να ψήφιζε υπέρ ο Ολυμπιακός βέβαια το πράγμα δεν θα προχωρούσε καθώς ήταν απαραίτητο να είναι υπέρ των αλλαγών τα 2/3 των μελών: η πρόταση έπρεπε να πάρει 11 ψήφους.

Γιατί προέκυψε το θέμα της αναδιάρθρωσης; Προφανώς σε όλες αυτές τις περιπτώσεις που προκύπτουν αυτές οι προσπάθειες μετράνε οι καλές σχέσεις μεταξύ των ομάδων.

Η ΑΕΛ και ο Πανσερραϊκός έχουν καλές σχέσεις με τον ΠΑΟΚ και ζήτησαν τη βοήθειά του. Ο Παναιτωλικός και ο Αστέρας Τρίπολης τρόμαξαν φέτος με τη συμμετοχή τους στα play outs και θέλησαν την αλλαγή του συγκεκριμένου συστήματος κατάταξης για να μην μπουν ξανά σε ανάλογες περιπέτειες.

Πρέπει επίσης να πω ότι διακινείται μια θεωρία που έχει ενδιαφέρον: αρκετοί ποδοσφαιροπαράγοντες ισχυρίζονται ότι το σύστημα των play offs με το πολλά ντέρμπι «σκοτώνει» τη θεαματικότητα του πρωταθλήματος.

Λένε πως το πρωτάθλημα είναι σαν να είναι δύο στη συσκευασία του ενός: ένα είναι αυτό το πρωτάθλημα των πολλών ντέρμπι κι ένα με το άλλο με τα ματς των υπόλοιπων και ότι το πρώτο κατά κάποιο τρόπο κάνει το δεύτερο να φαίνεται λιγότερο σημαντικό.

Υπάρχει ένας φόβος ότι κάποια στιγμή τα τηλεοπτικά κανάλια θα σταματήσουν να πληρώνουν για τηλεοπτικά δικαιώματα αγώνων που δεν είναι ντέρμπι. Το ακούω πολύ καιρό.

Είναι μια ανησυχία που βρίσκω λογική. Κι έχει να κάνει με την τεράστια διαίρεση που χαρακτηρίζει το πρωτάθλημά μας. Στο οποίο ένα ντέρμπι Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός δεν συγκρίνεται ως τηλεοπτικό προϊόν με ένα ματς ανάμεσα στον Αστέρα και στον Παναιτωλικό.

Αλλά ο σκοπός θα έπρεπε να είναι να γίνει ενδιαφέρον το Αστέρας – Παναιτωλικός κι όχι να μειωθούν τα όντως πολλά Ολυμπιακός – ΠΑΟ.

Υπάρχει και κάτι άλλο που κυκλοφορεί. Λέγεται ότι τα πολλά ντέρμπι δεν βοηθάνε ώστε να ανέβει ο πήχης της θεαματικότητας του πρωταθλήματος. Κι αυτό είναι αλήθεια.

Τα ντέρμπι (κι όχι μόνο στα play offs) είναι παιχνίδια κατά κανόνα άσχημα αφού ο φόβος της ήττας σκοτώνει κάθε διάθεση ρίσκου.

Αλλά από την άλλη είναι παιχνίδια με ενδιαφέρον για τον κόσμο – πολύ μεγαλύτερο από αυτά που έχουν παιχνίδια στα οποία μια μεγάλη και δυνατή ομάδα φορτώνει με γκολ ένα αντίπαλο που παραδίνεται χωρίς να αγωνιστεί.

Η πρόταση δεν πέρασε, αλλά δεν αποκλείεται να επανέλθει. Στο επόμενο ΔΣ, όταν πλέον σε αυτό θα βρίσκονται οι εκπρόσωποι του Ηρακλή και της Καλαμάτας αντί του Πανσερραϊκού και της ΑΕΛ το θέμα μπορεί πάλι να συζητηθεί και να υπάρξει πάλι ψηφοφορία.

Αυτή τη φορά βέβαια ό,τι αποφασιστεί δεν θα αφορά το τρέχον πρωτάθλημα – αυτό που έχουμε μπροστά μας – αλλά το επόμενο. Αλλά δεν θα χρειάζεται για να περάσει η πρόταση και το 2/3 των μελών του συνεταιρισμού: η διαδικασία μπορεί να μπει μπροστά με σχετική πλειοψηφία.

Γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά για τον καβγά του προέδρου του Ολυμπιακού Ευάγγελου Μαρινάκη με τον ανιψιό του Πρωθυπουργού Γρηγόρη Δημητριάδη στο ΟΑΚΑ πριν από την έναρξη του τελικού της Ευρωλίγκας.

Την αρτιότερη τοποθέτηση έκανε ο δικηγόρος Παναγιώτης Περάκης που έχει υπάρξει και συντάκτης αθλητικών νόμων και σίγουρα δεν είναι φίλος κάποιου από τους δύο εμπλεκόμενους. Ο Περάκης εξηγεί πολύ καλά τι ακριβώς προβλέπει για αυτή την περίπτωση καβγά ο αθλητικός νόμος.

«Το άρθρο 41 ΣΤ του αθλητικού νόμου, όπως ισχύει σήμερα, στην παρ.1 προβλέπει ότι τιμωρούνται αυστηρά διάφορες πράξεις (όπως βιαιοπραγία κατά οποιουδήποτε άλλου προσώπου, απειλή, ρίψη αντικειμένων στον αγωνιστικό χώρο κ.λπ.), οι οποίες συμβαίνουν είτε εντός της αθλητικής εγκατάστασης είτε πέριξ αυτής (στον αμέσως περιβάλλοντα χώρο ή στις βοηθητικές εγκαταστάσεις ή στους χώρους προσέλευσης και στάθμευσης), κατά τη διάρκεια ενός αγώνα.

Στη δε παράγραφο 2 (βλ. περ. β) προβλέπεται επίσης η αυστηρή τιμωρία όποιου τελεί κάποια από τις πράξεις της προηγούμενης παραγράφου (άρα και βιαιοπραγία) όχι μόνο κατά τη διάρκεια αλλά και «με αφορμή μία αθλητική εκδήλωση πριν από την έναρξη ή μετά τη λήξη της ή μακριά από τον χώρο που προορίζεται για την εκδήλωση αυτήν» αναφέρει ο Περάκης και συνεχίζει.

«Το ζήτημα που τίθεται εδώ είναι η ερμηνεία της φράσης «με αφορμή μία αθλητική εκδήλωση». Δηλαδή, με απλά λόγια, αν η αφορμή κάποιας από τις προαναφερθείσες πράξεις ήταν άλλη, άσχετη με τη συγκεκριμένη αθλητική εκδήλωση που επρόκειτο να λάβει χώρα (όπως αυτό αναμφίβολα συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση), (…), η ερώτηση που προκύπτει είναι αν η παραπάνω διάταξη του άρθρου 41ΣΤ του αθλητικού νόμου εφαρμόζεται.

Νομίζω πως όχι. Διότι ο σκοπός του νομοθέτη είναι εντελώς διαφορετικός. Δεν είναι να τιμωρήσει αυστηρά κάθε αξιόποινη πράξη που συμβαίνει σε αθλητικούς χώρους και πέριξ αυτών, με κριτήριο τον χώρο ή τη χρονική συνάφεια της πράξης με μια αθλητική εκδήλωση, ακόμη κι αν η πράξη είναι εντελώς άσχετη, αλλά να τιμωρήσει μια βιοπραγία που προέκυψε εξαιτίας του ίδιου του αθλητικού γεγονότος».

Ο γνωστός δικηγόρος έχει απόλυτο δίκιο: οι δυο εμπλεκόμενοι στον καβγά εν προκειμένω δεν τσακώθηκαν επειδή έχουν διαφορές που έχουν να κάνουν με το παιχνίδι που παρακολουθούσαν, αλλά με πολλά άλλα.

Θα το κάνω ακόμα πιο απλό μπαίνοντας στα χωράφια του Περάκη. Αν στο συγκεκριμένο ματς δυο αδέρφια τσακώνονταν μεταξύ τους για κάτι που έχει να κάνει με μια οικογενειακή υπόθεση (για μια κληρονομιά π.χ.) απλά γιατί βρέθηκαν μαζί στον ίδιο χώρο ύστερα από καιρό δεν θα τους δίκαζαν με βάση τον αθλητικό νόμο.

Ακριβώς γιατί ο συγκεκριμένος καβγάς δεν έχει να κάνει με τα αθλητικά μας δεν ασχολήθηκα καθόλου. Οι εμπλεκόμενοι έχουν διαφορές. Ο Μαρινάκης υπέβαλε μήνυση.

Προφανώς θα υπάρξει συνέχεια στα δικαστήρια. Όχι σε γήπεδο.