Καιρός να μεγαλώσουν

«Ποιοι σπιλώνουν το δημόσιο πανεπιστήμιο;». Αυτός είναι ο τίτλος της ανακοίνωσης των πρυτανικών αρχών του Αριστοτελείου, μετά το «πάρτι» του περασμένου Σαββάτου. Οποιος κάνει τον κόπο να τη διαβάσει (δύο παράγραφοι είναι όλες κι όλες) βρίσκει αμέσως την απάντηση: το σπιλώνουν εκείνοι που υπογράφουν τη συγκεκριμένη ανακοίνωση, δηλαδή οι πρυτανικές αρχές.

Ο λόγος είναι ότι η πρυτανεία υποδύεται την ανήξερη και την ανεύθυνη για τα σοβαρά επεισόδια, ενώ και όφειλε να γνωρίζει και ευθύνες έχει. Ερωτήματα που διατυπώνονται στην ανακοίνωση, όπως «γιατί δεν ελέγχθηκαν οι παρείσακτοι», η πρυτανεία

Δεν γίνεται πια οι πανεπιστημιακές αρχές να κόπτονται για την ιερότητα του αυτοδιοίκητου και, συγχρόνως, να απαιτούν από κάποιους άλλους να τα βγάλουν πέρα με τα δύσκολα. Για να το πω μεταφορικά, δεν γίνεται να μένεις στο δικό σου σπίτι, αλλά όποτε χαλάει το πλυντήριο να καλείς τη μαμά σου. Κάποτε πρέπει και οι πρυτανικές αρχές να μεγαλώσουν επιτέλους!

Η σκοπιμότητα της συγκεκριμένης ανακοίνωσης είναι να αποσείσει τις ευθύνες των πρυτανικών αρχών. Το διαπιστώνουμε σε ένα άλλο ερώτημα που θέτει: «Ποιος ή ποιοι διέδωσαν το άθλιο ψέμα ότι οι πρυτανικές αρχές, ο κοσμήτορας ή οποιοσδήποτε άλλος από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο είχαν δώσει άδεια για την εκδήλωση;». Τελείως αδιάφορο! Εκείνο που ενδιαφέρει είναι πως οι πρυτανικές αρχές δεν πήραν είδηση την κατάληψη του χώρου από καμιά πεντακοσαριά αναρχικούς. Την ευθύνη αυτής της άγνοιας προσπαθεί να συγκαλύψει η ανακοίνωση, που κλείνει με το εξής αμίμητο: «Ισως ήρθε, τελικά, η ώρα για την άμεση ενεργοποίηση της ελεγχόμενης πρόσβασης στους χώρους του πανεπιστημίου». Ισως. Ενδέχεται, μπορεί, δεν αποκλείεται… Σημασία έχει να μη βιαζόμαστε να καταλήξουμε σε συμπεράσματα. Σπεύδε βραδέως! Γι’ αυτό, λοιπόν, ίσως.

Ακόμη και η γενικότητα της δήθεν τεχνοκρατικής διατύπωσης «ελεγχόμενη πρόσβαση στους χώρους του πανεπιστημίου» προδίδει την απροθυμία ή, ενδεχομένως, τη δειλία τους. Με ποιον τρόπο, δηλαδή, φαντάζονται ότι θα ελέγχεται η πρόσβαση; Ακόμη και αν έχουν ένα συγκεκριμένο σύστημα στον νου τους, δεν τολμούν να το πουν. Κάνουν κατευθείαν το άλμα στο αποτέλεσμα: ελεγχόμενη πρόσβαση. Πώς; Κάποιος άλλος, κάποιος καλός άνθρωπος οπωσδήποτε, θα βρεθεί να βάλει το κεφάλι του στον τορβά. Μέχρι τότε, οι πρυτανικές αρχές θα εκφράζουν την αγανάκτησή τους με τον εαυτό τους…

Το πλήγμα για το ΠΑΣΟΚ είναι δεινό από την «περιπέτεια», όπως τη λέει ο ίδιος, του Γιάννη Παναγόπουλου, ο οποίος ελέγχεται από τη Δικαιοσύνη για δύο κακουργήματα. Πέραν των προφανών, είναι πλήγμα και λόγω του μικρομεσαίου χαρακτήρα του σκανδάλου. Αν έχω καταλάβει καλά, ο κ. Παναγόπουλος και άλλα πέντε ή έξι άτομα ελέγχονται επειδή υπάρχουν ενδείξεις ότι τσέπωσαν περί τα δύο εκατομμύρια ευρώ. Μόνο; Τόσα άτομα για να μοιραστούν μόλις δύο εκατομμύρια; Για ένα οικοπεδάκι ο καθένας, δηλαδή, έπαιξαν την υπόληψή τους κορόνα – γράμματα αυτοί οι άνθρωποι; Αν κάποιος κιμπάρης τούς προσέφερε πολύ περισσότερα, ας πούμε από ένα εκατομμύριο στον καθένα τους, τι θα δέχονταν να κάνουν; Ωστόσο, το ΠΑΣΟΚ αντιστάθμισε την απώλεια του κ. Παναγόπουλου με την επιστροφή της Ροδούλας Ζήση! Με μια λέξη, ντισκομπομπιουλέισον, που λέει κι ο Τραμπ.

Ξεχωρίζουν και άλλα ονόματα, βέβαια, στον κατάλογο των προσωπικοτήτων που ουσιαστικά προσχωρούν στο ΠΑΣΟΚ και σχηματίζουν την Επιτροπή Διεύρυνσης, υπό τον Κώστα Σκανδαλίδη. Είναι σαφές όμως ότι το πολιτικό πρόσημο της διεύρυνσης είναι προς τα Αριστερά και αφορά, ως επί το πλείστον, στελέχη που είτε είχαν μετακομίσει στον ΣΥΡΙΖΑ είτε είχαν πάει στο σπίτι τους. Οπως όταν ξεμένεις τελείως κι αρχίζεις να ψάχνεις συρτάρια, τσάντες, τσέπες και τελικά μαζεύεις με το ζόρι ένα εικοσάρικο σε ψιλά.

Θα ακολουθήσουν και άλλες επιστροφές, είναι βέβαιο. Προεξοφλείται, λ.χ., η επιστροφή της Νίνας Κασιμάτη και του Ευάγγελου Αποστολάκη (τέως υπασπιστής του προέδρου Κασσελάκη, για να βοηθήσω τη μνήμη σας). Τον Φαραντούρη τον κρατάνε έκπληξη για το τέλος. Οταν θα έχουν μαζευτεί όλοι και θα τους παρουσιάσει υπερηφάνως ο πρόεδρος, ο Νικόλας θα βγει μέσα από μια τούρτα…