Ισλαμιστικός εισοδισμός

Εδώ και πολλά χρόνια, στον ευρωπαϊκό Τύπο εμφανίζεται συχνά μεμονωμένη αρθρογραφία που επισημαίνει ότι η επικράτεια της Ευρωπαϊκής Ενωσης, μια επικράτεια ελευθερίας, υπονομεύεται συστηματικά από θυλάκους του εξτρεμιστικού Ισλάμ. Ανάμεσα στους παρεμβατικούς στοχαστές που θίγουν το πρόβλημα, δεσπόζουσα προσωπικότητα είναι ο γάλλος στοχαστής Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ, ο οποίος συστηματικά υποστηρίζει την επιβολή των δημοκρατικών νόμων απέναντι στον θρησκευτικό φανατισμό που φέρνει η άρνηση πολλών κοινοτήτων στη Γαλλία να αποδεχτούν το θεσμικό πλαίσιο της χώρας που τους υποδέχτηκε, ενώ συνδέει τον σημερινό αντισημιτισμό με τον ριζοσπαστικό ισλαμισμό, και στη Γαλλία και στην Ευρώπη.

Ο καθηγητής Ταγκιέφ, εξηγώντας φαινόμενα βίας και δολοφονίες στο όνομα του Ισλάμ, τρομοκρατικές ενέργειες όπως η δολοφονία των συντακτών και συνεργατών του Charlie Hebdo, ή την επίθεση στο Μπατακλάν και ατομικές εκδηλώσεις φονικής βίας, αντιμετωπίζει τον τζιχαντισμό ως ιδεολογικά συγκροτημένη βία που στοχοποιεί τις δυτικές δημοκρατίες και τους θεσμούς τους. Αναλύει επίσης τις ιδεολογικές διασταυρώσεις παλαιστινιακού εθνικισμού, ισλαμισμού και αντιεβραϊκής τρομοκρατίας που οδηγούν στα χαρακτηριστικά του αντισημιτικού – και ουσιαστικά αντιδυτικού – κινήματος «Free Palestine», το οποίο έχει μεγάλη διάδοση στις χώρες της Δύσης.

Οι θέσεις που υποστηρίζoυν ο Ταγκιέφ, αρκετοί ακόμα στοχαστές και κάποιοι παρεμβατικοί αρθρογράφοι στη Δύση, για πολύ καιρό, ήταν πολιτικά περιθωριακή. Πολύ πρόσφατα φέρεται να ξυπνά η Ευρώπη – ιδίως μετά την κρίση στον Eβρο τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 2020, αλλά και τα τελευταία χρόνια λόγω της αύξησης της Ακροδεξιάς.

Μόλις την τελευταία εβδομάδα έφτασε το θέμα στο Ευρωκοινοβούλιο – και για πρώτη φορά εγκρίθηκε ένα ψήφισμα που μερικά χρόνια πριν ούτε που θα συζητιόταν. Μ’ αυτό, καταδικάζονται οι στρατηγικές του λεγόμενου «ισλαμιστικού εισοδισμού» και διατυπώνεται το αίτημα από τα θεσμικά όργανα και τα κράτη-μέλη της ΕΕ για αυστηρότερους ελέγχους στη χρηματοδότηση, στις συνεργασίες και στα διασυνοριακά δίκτυα που συνδέονται με το πολιτικό Ισλάμ.

Με τον όρο «εισοδισμός», περιγράφεται η σταδιακή διείσδυση οργανωμένων δικτύων σε θεσμούς και φορείς, με σκοπό την άσκηση επιρροής. Το ψήφισμα λέει ότι οι στρατηγικές αυτές στρέφονται κατά των δημοκρατικών θεσμών, του κράτους δικαίου, της ισότητας ανδρών και γυναικών, των θεμελιωδών ελευθεριών και της κοινωνικής συνοχής.

Σημειώνεται ακόμα ότι η Ευρώπη οφείλει να παραμείνει ελεύθερη, ανοικτή και πιστή στις αρχές της, ιδίως από οργανωμένες ομάδες που δρουν στο εσωτερικό της, συχνά μάλιστα χρηματοδοτούμενες από ευρωπαϊκά κονδύλια.  Υπάρχουν δύο ακόμα ενδιαφέροντα σημεία στο ψήφισμα. Το ένα αφορά τη στήριξη κάθε εθνικής απαγόρευσης της δημόσιας κάλυψης προσώπων, με μπούργκα ή όπως αλλιώς, για λόγους κοινωνικής συνοχής και κυρίως για την προστασία των δικαιωμάτων των γυναικών.

Το άλλο είναι το αίτημα από το Συμβούλιο της ΕΕ για την αξιολόγηση οντοτήτων ή προσώπων που συνδέονται με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, που ενδεχομένως θα χρειαστεί να μπουν στον ενωσιακό κατάλογο τρομοκρατικών οργανώσεων.

Παρότι το ψήφισμα δεν είναι νομικά δεσμευτικό (το Ευρωκοινοβούλιο απευθύνεται στην Επιτροπή και στο Συμβούλιο) έχει ιδιαίτερη σημασία. Σημασία έχει κι ότι υποβλήθηκε ως πρόταση των συντηρητικών, του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, που επιτέλους αναγνώρισε τον ρόλο του. Ευλόγως, το καταψήφισαν εκ μέρους της Ελλάδας το ΚΚΕ και η Πλεύση Ελευθερίας, ενώ δεν ψήφισαν όσοι εκλέχτηκαν με το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Μου έκανε εντύπωση ότι δεν ψήφισαν και οι ευρωβουλευτές της ΝΔ Γιώργος Αυτιάς, Ελίζα Βόζεμπεργκ, Ελεονώρα Μελέτη, Φρέντυ Μπελέρης. Πιθανόν να έλειπαν· θα μπορούσαν όμως να έχουν κάνει μια δήλωση – η συντηρητική ταυτότητα δεν είναι για τους τύπους.

Αδιανόητη για τα αξιακά χαρακτηριστικά του δυτικού κόσμου είναι η κίνηση του αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να συνάψει εμπορικές σχέσεις με τον ρώσο πρόεδρο Πούτιν, ο οποίος επί τεσσεράμισι χρόνια επιτίθεται κατά της Ουκρανίας, ενώ τελευταία έχει αυξήσει τις πυραυλικές επιθέσεις κατά αμάχων και στόχων στις πόλεις – συστηματικά εγκλήματα πολέμου.

Δεν ξέρω αν ο Τραμπ προσπαθεί να πιαστεί από τα μαλλιά του ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών. Γελιέται όμως, είτε αν πιστεύει ότι έτσι θα έχουν φτηνότερα καύσιμα οι Αμερικανοί είτε ότι οι ψηφοφόροι θα ξεχάσουν τις επιπολαιότητές του στο Ιράν – όπου η πολεμική δραστηριότητα του, εκτός του τεράστιου ενεργειακού προβλήματος που κατέλιπε, αναζωπυρώνοντας τον πληθωρισμό στον δυτικό κόσμο, δεν κατάφερε ούτε το καθεστώς του Ιράν να κλονίσει.

Αδιανόητη, ακόμα και για έναν εκ των πρωτεργατών της επιστροφής της παγκόσμιας τάξης στο δόγμα της ισχύος, είναι και η παρέμβασή του στα εσωτερικά της Ουκρανίας, ζητώντας ουσιαστικά την αποπομπή του προέδρου Ζελένσκι. Είτε το θέλει είτε όχι, αυτός που νομίζει ότι είναι πανίσχυρος, στην Ουκρανία είναι ανίσχυρος.

Γι’ αυτό άλλωστε, συνεχίζονται οι επιθέσεις κατά στρατηγικών στόχων αποθήκευσης και επεξεργασίας καυσίμων στο εσωτερικό της Ρωσίας· και πάντα υπέρ της υπεράσπισης του πνεύματος της ελευθερίας, βασικής δυτικής αξίας τη σημασία της οποίας ο Τραμπ φαίνεται ότι αδυνατεί να καταλάβει.