Η στρατηγική της σχετικοποίησης

Από το «όλες οι κυβερνήσεις ακούγανε» μέχρι το Predator κι από το «όλοι δίνουν παράνομες αγροτικές επιδοτήσεις» μέχρι τον ΟΠΕΚΕΠΕ, μια σχετικοποίηση δρόμος. Είναι η εύκολη οδός που ακολουθεί η σημερινή κυβέρνηση και για τις δύο επίμαχες υποθέσεις που έχουν προφανώς την οσμή μείζονος σκανδάλου. Είναι και ο εύκολος τρόπος για μια κυβέρνηση που όπως φαίνεται απέτυχε σε μία σειρά πεδίων και επιχειρεί απλώς να πει και να δείξει πως τα προβλήματα αυτά είναι συνδεδεμένα με χρόνιες συμπεριφορές ή και παθογένειες από τη σύσταση

Και τα δύο σκάνδαλα όμως απέχουν πολύ από το να περιγραφούν ως απλές ενδείξεις δομικών χαρακτηριστικών της χώρας. Το πρώτο έχει την ποιοτική μεταβολή ενός παράνομου λογισμικού και τον παράξενο φερόμενο συγχρονισμό των παρακολουθήσεων από το λογισμικό αυτό και την ΕΥΠ για συγκεκριμένα πρόσωπα. Η κυβέρνηση έχει επίσης την πολιτική ευθύνη του επιτελικού κράτους αφού εκεί υπαγόταν η ΕΥΠ και εξάλλου είχαμε και παραιτήσεις. Η εξέλιξη με τη δεύτερη αρχειοθέτηση της υπόθεσης απλώς επιτείνει τις γκρίζες ζώνες και διαμορφώνει όρους καχυποψίας στο κοινό. Προσθέτει όχι απλώς προβλήματα στην εν λόγω κυβέρνηση αλλά μία συνολική δυσπιστία απέναντί της ακόμα και στο εσωτερικό της. Στη δεύτερη υπόθεση – ας μην ξεχνούμε πως κεντρικός μοχλός της είναι ο ίδιος ο ΟΠΕΚΕΠΕ – δεν εξετάζονται απλώς συνομιλίες που καταλήγουν σε εξυπηρετήσεις βουλευτών. Ελέγχεται η παράνομη και ανισομερής κατανομή ευρωπαϊκού χρήματος και ταυτόχρονα ένα σκάνδαλο που βαραίνει τον προϋπολογισμό και της χώρας και της Ευρώπης. Επίσης εδώ ερευνάται συγκεκριμένη χρονική περίοδος επί ημερών συγκεκριμένης κυβέρνησης, της παρούσης. Αν κάτι συνδέει και τις δύο υποθέσεις είναι επίσης κάτι ακόμα βαρύτερο. Πως δεν υπάρχει εξέλιξη ως προς τη διαλεύκανσή τους.

Αντίθετα υπάρχει ένα παιχνίδι ολίγον τι τακτικό από τη μεριά της κυβερνώσας πλειοψηφίας. Η μία υπόθεση να πάει εντελώς στον πάγο και η άλλη να μην περάσει καν από τη Βουλή – ούτε καν σε επίπεδο προανακριτικής επιτροπής (ΟΠΕΚΕΠΕ). Το ακόμα πιο εύκολο επιχείρημα που επικαλούνται διάφοροι κυβερνητικοί είναι ότι δεν θα πάμε σε εκλογές σε δικαστικό, προανακριτικό ή νομικό περιβάλλον. Το ταυτίζουν δε με το τοξικό περιβάλλον χωρίς να κατανοούν και οι ίδιοι ότι μια ενίσχυση της δικής τους δυναμικής ή μία ευρύτερη ενίσχυση του πολιτικού συστήματος σήμερα όχι απλώς προϋποθέτει αλλά απαιτεί την περαιτέρω έρευνα και για τις δύο υποθέσεις. Τα ακόμα πιο αστείο επιχείρημα είναι ότι αυτά είναι θεσμικά ζητήματα που δεν αφορούν ακριβώς τον πολύ κόσμο ο οποίος απλώς και μόνον θα πάει να ψηφίσει με την τσέπη και την ακρίβεια. Οι εκλογές θα συναρτηθούν από έναν συγκερασμό παραγόντων.

Οριστικοποιεί τον σχεδιασμό της η Μαρία Καρυστιανού για τον νέο φορέα που τελικά περισσότερο θα έχει τον χαρακτήρα λίστας προσώπων ανά νομούς της χώρας παρά της συγκρότησης ενός παραδοσιακού σχήματος – προς το παρόν. Και η στρατηγική δεν είναι μονομερής, κάτι που σημαίνει πως δεν θα αφήσει καμία υπάρχουσα δύναμη ασυγκίνητη. Ενα κοινό που θέλει απλώς να ψηφίσει «αντί», υπάρχει και πολύ περισσότερο σήμερα. Το Μέγαρο Μαξίμου με προσοχή τη σκανάρει, αν και δεδομένης της δικής του αγωνίας για να μην αφήσει «ψήφο να πέσει κάτω» γρήγορα θα την ταυτίσει με άλλες δυνάμεις.

Επιστροφή στα αναλογικά. Από βινύλια μέχρι βιντεοκασέτες. Ρετρό τάση ή ανάγκη επανάκτησης των όρων του χρόνου και των καθημερινών τελετουργιών; Μια μίνι εξέγερση στην ψηφιακότητα ή μια εναλλακτική όψη του καταναλωτισμού; Δεν είναι λίγοι σήμερα οι άνθρωποι και δημογραφικά οι νεότεροι που βλέπουν και βιώνουν το αδιέξοδο της συνεχούς σύνδεσης με τα πάντα και για τα πάντα. Και αντιλαμβάνονται πως πέραν των ευκολιών και της ταχύτητας που το νέο τοπίο προσφέρει, μια είδους υπεράσπιση της προσήλωσης, της συγκέντρωσης, της στάσης θα έχει τον χώρο της στο μέλλον. Πώς το έλεγε ο Χρήστος Βακαλόπουλος για να αρκεστούμε στα της μουσικής; Ροκ σημαίνει δίσκοι!