Η πόρτα

Ακόμα και αν μου δώσεις πίσω τα χρόνια, δεν θα ξαναγύριζα στις μέρες που πήγαινε ο γιος μου σχολείο. Εχουν περάσει πάνω από είκοσι χρόνια από τότε που πήγε στην Α’ Δημοτικού. Και εγώ θυμάμαι τον αγιασμό σαν εξορκισμό. Καθόμουν στο βάθος μόνος, κρυμμένος πίσω από τις πλάτες χαρούμενων γονιών που δεν έβλεπαν αυτό που έρχεται. Και όχι, δεν ήμουν διόλου χαρούμενος. Φοβόμουν όπως ο άνθρωπος που μπαίνει για πρώτη φορά σε αεροπλάνο.

Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, όταν βλέπω στην τηλεόραση τα πλάνα από την έναρξη της σχολικής χρονιάς, αναρωτιέμαι αν οι χαμογελαστοί γονείς ξέρουν τι τους περιμένει στον

δρόμο. Οχι μόνο λόγω των εξόδων και των πολλαπλών υποχρεώσεων. Αυτά μπορεί να είναι και τα πιο ανώδυνα. Η ψυχολογική πίεση που θα υφίστανται από εδώ και στο εξής θα τους φέρει σε σημεία που θα αισθάνονται σαν τσαλακωμένο χαρτί.

Θα αναπτύξουν εντελώς αβάσιμους ή και ανόητους φόβους. Διότι θα μεγεθύνουν οτιδήποτε καινούργιο στη συμπεριφορά ή στο περιβάλλον του παιδιού. Μήπως το παιδί αντιμετωπίζει μαθησιακές δυσκολίες; Λες να έχουμε μία διάνοια στο σπίτι μας και δεν το έχουμε καταλάβει; Και αν το παιδί πέσει θύμα ενδοσχολικής κακοποίησης; Αν είναι το ίδιο κακοποιητικό; Το άγχος του γονιού φτιάχνει τέρατα στις σκιές στο παιδικό δωμάτιο.

Ενδεχομένως να κάνει και πράγματα για τα οποία θα ντραπεί στο μέλλον. Θα συγκρίνει το βλαστάρι του με τα άλλα παιδάκια. Θα αναμετρηθεί, νοητά, με τους άλλους γονείς. Διότι πάνω από όλα, το μεγάλωμα ενός παιδιού χρησιμοποιεί τον εγωισμό σου ως καύσιμο.

Ξέρεις ότι η εικόνα σου αντανακλάται πάνω στο παιδί. Θα αξιολογηθείς και εσύ μαζί του. Και μαζί με αυτά τα υπαρξιακά, θα σκάσουν σαν μπόμπες και τα πρακτικά. Να το πας σε δραστηριότητες. Να ανάψεις τα αλάρμ και να διπλοπαρκάρεις για να κατέβει χωρίς να βραχεί. Να περιμένεις έξω από φροντιστήρια και αθλητικούς συλλόγους. Να υποστείς τη συντροφιά των άλλων γονέων σε θορυβώδη πάρτι. Και χωρίς να το καταλάβεις, θα έρθει η μέρα που θα πας να ανοίξεις την πόρτα του δωματίου του και θα τη βρεις κλειδωμένη.

Η χαμένη ανεμελιά

Σήμερα μπαίνεις σε αεροπλάνο, κοιτάζεις προς το πιλοτήριο και αναρωτιέσαι πώς η πόρτα του δεν ήταν θωρακισμένη. Και αν πάρεις τις αποστάσεις σου από τους ανθρώπους, ίσως και να πεις ότι την 11η Σεπτεμβρίου η Ιστορία έκανε τέχνη. Εφτιαξε κάτι τόσο δραματικό, ώστε να γίνει σύμβολο. Δεν θυμάσαι μόνο το βίντεο με το αεροπλάνο να πέφτει στον πύργο. Ανακαλείς ακόμα και τα τρομαγμένα πρόσωπα των ανθρώπων που βρίσκονται από κάτω. Και πάνω από όλα χαράσσεται μία γραμμή που χωρίζει στον κόσμο σε πριν και μετά. Τα καλύτερα, τα πιο ανέμελα χρόνια των καιρών μας ήταν ανάμεσα στις πτώσεις δύο συμβόλων. Του τείχους στο Βερολίνο και των πύργων στη Νέα Υόρκη. Μετά την 11η Σεπτεμβρίου δεν άλλαξε μόνο ο κόσμος. Αλλάξαμε και εμείς. Να, δες μια τσάντα που δείχνει παρατημένη σε ένα αεροδρόμιο. Θα πας να κάτσεις δίπλα της; Μάλλον όχι. Γιατί τώρα θεωρείς τον φόβο ως κάτι φυσιολογικό.

Οι ρυτίδες της εποχής

Με τον Τσίπρα μου συμβαίνει το εξής περίεργο. Τον βλέπω να μιλάει με τις πρώτες ρυτίδες σε ελαφρύ κυματισμό στο πρόσωπό του. Το βλέμμα του εκδηλώνει τα πρώτα σημάδια κόπωσης του μεσήλικα. Η φωνή βάρυνε, απέκτησε γρέζι. Και είναι σαν να βιώνω μία παραίσθηση. Νομίζω ότι παρακολουθώ τον Τσίπρα του 2014 που έχει υποστεί επεξεργασία από ΑΙ. Δεν κουβαλάει τη φρεσκάδα της πρώτης νιότης ούτε την ελπίδα που φέρνει μία νέα παρουσία. Δείχνει πιο ώριμος και πιο μετριοπαθής. Και σωστά μιλάει για αυταπάτες του παρελθόντος. Μόνο που η αυταπάτη τύλιξε μια ολόκληρη χώρα. Και για αυτό δεν φταίει ο Τσίπρας. Ηταν ο εαυτός του. Αλλωστε, η πολιτική αυταπάτη χρειάζεται πάντα δύο. Και αναρωτιέμαι τι σκέφτεται η Ελλάδα όταν στο πρόσωπό του βλέπει τις ρυτίδες μίας εποχής που ήταν λες και της είχαν ρίξει κάτι στο ποτό.

Ο star που έσβησε

Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε από τη ζωή με τον τρόπο που έβγαινε στην πίστα. Απρόβλεπτα, με εκκεντρικότητα, με εκείνη την «τρέλα» που αρέσει στους ανθρώπους επειδή δεν θα τολμούσαν να την υιοθετήσουν και οι ίδιοι. Συμπαθής, ενδιαφέρων ή, αν θέλετε, πρωτότυπος καλλιτεχνικά. Προσιτός. Ενα λαϊκό παιδί που έγινε σταρ λες και βγήκε από εφηβικό όνειρο.