Η ωραία πρεμιέρα του άνετου ΟΦΗ

Απόψε κάνει πρεμιέρα εναντίον της γερμανικής Χοφενχάιμ και ο ΟΦΗ στο Europa League και ο προπονητής του Χρήστος Κόντης χαρακτήρισε το ματς ιστορικό, αφού είναι το πρώτο που θα δώσει η ομάδα του Ηρακλείου στην Ευρώπη σε φάση ομίλων.

Ο Κόντης εμφανίστηκε με πολύ καθαρές ιδέες και μου έκανε εντύπωση ότι μίλησε και για τους βαθμούς που χρειάζεται η ομάδα του για να προκριθεί. «Αφού με ρωτάτε θα ήθελα να φτάσουμε στους 9-10-11 πόντους.

Ο στόχος είναι αύριο (σ.σ. σήμερα) να καταφέρουμε να πάρουμε τους πρώτους πόντους και προτιμώ να είναι τρεις. Ο σκοπός είναι βήμα-βήμα να μαζεύουμε πόντους και θα κάνουμε απολογισμό στο τέλος.

Με τον κόσμο μας στο γήπεδο θα προσπαθήσουμε να πάρουμε τους πρώτους βαθμούς» είπε, μεταξύ πολλών άλλων. Αν ο στόχος είναι η πρόκριση από το ματς με τη Χοφενχάιμ, ο ΟΦΗ κάτι πρέπει να πάρει. Γιατί τη βρίσκει σε μια βολική στιγμή.

Η γερμανική ομάδα είχε πέρυσι μια εξαιρετική χρονιά: τερμάτισε πέμπτη στην Μπουντεσλίγκα και έχασε την έξοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ για ένα μόλις βαθμό.

Αναμορφωτής της θεωρείται ο 48χρονος αυστριακός προπονητής Κρίστιαν Ιλτσερ, ο οποίος την ανέλαβε τον Νοέμβριο του 2024 όταν και η ομάδα βρισκόταν στην ζώνη του υποβιβασμού.

Κατάφερε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να αλλάξει την εικόνα της ομάδας και την περασμένη σεζόν έκανε μαζί της υπέροχα πράγματα, αναδεικνύοντας και πολλούς ποδοσφαιριστές.

Φέτος, όμως, τα πράγματα δεν έχουν ξεκινήσει με τον καλύτερο τρόπο, ίσως γιατί υπάρχουν αρκετές απουσίες. Πωλήθηκε ο εξτρέμ Τουρέ (για 50 εκατ. ευρώ στην Νιούκαστλ), αλλά κυρίως λείπουν στην αρχή της σεζόν δύο παίκτες που υπάρχουν στο ρόστερ αλλά ταλαιπωρούνται από τραυματισμούς: ο Ασλάνι και ο Κράμαριτς, που πιθανότατα δεν θα αγωνιστούν και απόψε.

Η απουσία τους φορτώνει με υποχρεώσεις τους κυνηγούς του Ιλτσερ. Ο Τσέχος Ανταμ Χλόζεκ παίζει στην κορυφή της επίθεσης, είναι καλός παίκτης, αλλά προέρχεται από έναν σοβαρό τραυματισμό.

Ο Λέμπερλε έχει τα πάνω του και τα κάτω του. Ο καλύτερος από τους τρεις είναι ο εξτρέμ Νταγκχίμ, ο οποίος αποκτήθηκε από τη Ζάλτσμπουργκ. Αλλά είναι μόλις 19 χρονών.

Η Χοφενχάιμ ξεκίνησε στη Γερμανία με δύο ήττες (από την Μπορούσια Ντόρτμουντ και την Κολωνία) αλλά την περασμένη αγωνιστική βρήκε τη Στουτγκάρδη κουρασμένη από το ματς με την Βίκινγκ για το Τσάμπιονς Λιγκ και την κέρδισε με 2-1.

Εχει απουσίες, αγαπάει την επίθεση πιο πολύ από την άμυνα, είναι νεανική ομάδα αλλά δημιουργεί και παίζει ποδόσφαιρο. Ο ΟΦΗ δεν πρέπει να την αφήσει να τρέξει κι ο Κόντης αυτό φάνηκε να το ξέρει πολύ καλά.

«Είναι ομάδα με κύριο χαρακτηριστικό την ένταση, τα ασταμάτητα τρεξίματα, τις υψηλές πιέσεις και το man to man» τόνισε και την χαρακτήρισε «φαβορί».

Από το πόσους βαθμούς θα μαζέψει ο ΟΦΗ λογικά θα κριθεί κι αν η Ελλάδα θα πετύχει τον στόχο της που είναι η κατάκτηση της δέκατης θέσης. Που εξασφαλίζει στον πρωταθλητή Eλλάδος παρουσία στη league phase του Τσάμπιονς Λιγκ χωρίς προκριματικά.

Ακούω διάφορους που λένε ότι ο ΟΦΗ έπρεπε να προτιμήσει να αγωνιστεί στο Conference League που του είναι πιο βατό: αγανακτώ με αυτήν τη λογική. Οντως, το Europa League είναι πιο δύσκολη διοργάνωση αλλά και πιο λαμπερή.

Μια ομάδα πρέπει να έχει ως στόχο να παίζει σε όσο καλύτερη διοργάνωση μπορεί – κι όχι μόνο για τα χρήματα. Στην Ελλάδα, ειδικά από τότε που ο Ολυμπιακός κέρδισε το Conference League, το θεωρούμε κάτι σαν το Κύπελλο Ελλάδος.

Οποια ομάδα βγαίνει στην Ευρώπη πρέπει να αγωνίζεται ή στο Τσάμπιονς Λιγκ (για να παίρνει τα χρήματα, όπως όλοι λένε) ή στο Conference League «για να διακριθεί».

Οσοι τα λένε αυτά δεν καταλαβαίνουν ότι διάκριση στο Conference League είναι να αγωνιστείς τουλάχιστον στον τελικό, ενώ διάκριση στο Europa League είναι να πάρεις νίκες: οι αντίπαλοι είναι σαφώς πιο δυνατοί.

Στο Europa League σε περιμένουν μεγάλα ματς. Το Conference League, αν δεν φτάσεις στον τελικό, δεν είναι παρά κάτι σαν ραντεβού με μια απογοήτευση.

Επειδή αναφέρθηκα στο Κύπελλο Ελλάδος, χθες είχαμε και ματς για αυτό τον θεσμό. Ο ΠΑΟ κέρδισε στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας την Κηφισιά με 0-2 και δύο γκολ του Ουναΐ, το πρώτο με πέναλτι.

Στο γήπεδο υπήρχαν μόνο οπαδοί του ΠΑΟ που πήγαν για να δουν την ομάδα να αγωνίζεται στο ιστορικό γήπεδο της Λεωφόρου για προτελευταία φορά.

Η τελευταία λένε αυτοί που ξέρουν θα είναι το ματς με την Κηφισιά για το πρωτάθλημα. Θυμίζω ότι τα ίδια ακριβώς κυκλοφορούσαν και πέρυσι στη διάρκεια των play off.

Και τότε ακούγαμε πως τα ματς του ΠΑΟ στη Λεωφόρο είναι τα τελευταία. Ολο αυτό θυμίζει τις περίφημες τελευταίες συναυλίες των Πυξ Λαξ. Γίνονται με σημαντική επιτυχία καμιά δεκαριά χρόνια τώρα.

Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία πως και του χρόνου θα έχουμε πάλι τη δυνατότητα να δούμε τον ΠΑΟ για τελευταία φορά στη Λεωφόρο. Ισως και την επόμενη σεζόν.

Πάντα θα βρίσκεται μια ομάδα της Αθήνας που θα χρησιμοποιεί το γήπεδο για έδρα: ακόμα κι αν υποβιβαστεί η Κηφισιά θα βρεθεί κάποιος άλλος που λογικά θα το έχει ανάγκη.

Ενα πράγμα μόνο μου φαίνεται απίθανο: να γκρεμιστεί το γήπεδο στο πλαίσιο της Διπλής Ανάπλασης. Σήμερα με αυτό αμφιβάλλω αν ασχολείται κανείς. Ολη η προσοχή βρίσκεται στην αποπεράτωση των έργων στον Βοτανικό.

Κάνω μια πρόβλεψη. Θα ολοκληρωθούν τα έργα στον Βοτανικό και ο ΠΑΟ θα μεταφερθεί στο νέο του γήπεδο. Θα μπει στο τραπέζι το ζήτημα της κατεδάφισης και της αξιοποίησης του γηπέδου της Λεωφόρου.

Θα αρχίσει ένας δημόσιος διάλογος για το πώς ο χώρος θα αξιοποιηθεί. Θα κρατήσει κάνα χρόνο και βλέπουμε. Κάποιο σχέδιο θα προκριθεί, αλλά θα υπάρξουν ενστάσεις.

Μετά κάποιος θα πει πως είναι κρίμα να ξοδευτούν χρήματα για την κατεδάφιση ενός γηπέδου, ενώ ο Δήμος Αθηναίων έχει μεγάλες ανάγκες.

Θα ζητηθούν τα σχετικά κονδύλια από το κράτος. Αν ως χώρα δεν έχουμε πτωχεύσει πάλι, θα περιμένουμε κάποιο νέο ταμείο Ανάκαμψης. Κι έχει ο Θεός…