Η μεγάλη στροφή

Ο Τζέιμς Ταλαρίκο, που κέρδισε την Πολιτεία του Τέξας για τους Δημοκρατικούς, είναι σπουδαστής σε θρησκευτικό σεμινάριο. Τόσο προσηλωμένος στην πίστη του, ώστε ο ίδιος όριζε την προεκλογική του εκστρατεία ως μία μορφή διακονίας.

Ο Αμπντούλ ελ-Σαγέντ, ο πρώτος μουσουλμάνος που εκλέχθηκε στη Γερουσία, στηρίχθηκε από την αραβοαμερικανική κοινότητα του Μίσιγκαν. Η οποία αριθμεί τετρακόσιες χιλιάδες μέλη, εδρεύει στο Ντίρμπορν – στην κάποτε καρδιά της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας – και χρονολογείται τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1920. Τότε ο μεγιστάνας Χένρι Φορντ έφερνε για τα εργοστάσιά

Στην Ελλάδα, δύσκολα θα μπορούσαμε να φανταστούμε ένα παιδί της εκκλησίας, όσο φωτισμένο κι αν ήταν, να εκφράζει την προοδευτικότερη μερίδα της κοινωνίας. Οταν δε ακούμε μουσουλμανική κοινότητα, ο νους μας πάει είτε στις υποβαθμισμένες γειτονιές της Αθήνας, όπου οι σχετικά φρέσκοι μετανάστες αντιμετωπίζουν – ενίοτε και προκαλούν – τη διαρκή καχυποψία των αυτοχθόνων. Είτε στη Θράκη, όπου η μειονότητα παραμένει, παρά τα ευχολόγια, πεισματικά περίκλειστη.

Τι θέλω να πω; Πως η Αμερική είναι ένας άλλος κόσμος. Κάποιες πτυχές της τις νιώθουμε οικείες, χάρη κυρίως στον κινηματογράφο και στη μουσική. Δυσκολευόμαστε ωστόσο να φανταστούμε ότι δεκάδες εκατομμύρια εκεί έχουν πυξίδα τους τη Βίβλο, δίνοντας μάλιστα έμφαση όχι στα Ευαγγέλια αλλά στην Παλαιά Διαθήκη. Πως πίσω από τις μεγάλες πόλεις, τη βιτρίνα της υπερδύναμης, απλώνονται απέραντες εκτάσεις, με χωριά και πολίχνες, όπου η ζωή κυλάει εντελώς διαφορετικά.

Οι πρώτοι που συνάντησα το 1997 στην Αϊοβα Σίτι ήταν κάτι φοιτητές. Κυκλοφορούσαν στον δρόμο ξεπαπούτσωτοι, με άσπρες – κατάμαυρες στα πέλματα – κάλτσες. Επιναν μπίρες και κάπνιζαν φτηνά πούρα.

Με ρώτησαν γεμάτοι περιέργεια πώς είναι όχι η Αθήνα – καν ακουστά δεν την είχαν την Αθήνα – αλλά η Νέα Υόρκη. Στην οποία ούτε είχαν πάει ούτε έλπιζαν, ίσως και να μην ήθελαν, να πάνε ποτέ. Στις δεκαετίες που κύλησαν έκτοτε, η κοινωνική κινητικότητα έχει απελπιστικά περιοριστεί. Οι «ρέντνεκς», οι «χιλμπίληδες», οι Αφροαμερικάνοι και οι Λατίνοι έχουν δει τους ορίζοντές τους να στενεύουν, συχνά μέχρις απελπισίας. Διατηρούν ωστόσο τη δύναμη της ψήφου τους.

Η ιστορία είναι αρκετά απλή. Ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίστηκε σαν αντισυστημικός. Τους έπεισε – χάρη και στο εντυπωσιακό επικοινωνιακό του χάρισμα – ότι θα συγκρουόταν μετωπικά και θα συνέτριβε το κατεστημένο: τους υπερόπτες, διεφθαρμένους, κηφήνες Δημοκρατικούς. Πως θα ξανάκανε την περιφρονημένη Αμερική μεγάλη. Τους παραμύθιαζε επί δέκα και πλέον χρόνια πως ήταν δικός τους. Ο φυσικός τους ηγέτης. Κι ας εκφραζόταν χυδαία. Κι ας επεδείκνυε κατά βάναυσο τρόπο τον πλούτο του κι ας εκμεταλλευόταν το αξίωμά του για να τον αβγατίσει.

Κάποιοι τους ίσως να κλονίστηκαν βλέποντάς τον στη δεύτερη ορκωμοσία του, τον Ιανουάριο του 2025, περιστοιχισμένο από μια ελίτ ακόμα πιο αδίστακτη και αδηφάγα. Από δισεκατομμυριούχους των νέων τεχνολογιών και των κρυπτονομισμάτων. Τα μάγια ωστόσο λύθηκαν μόλις πρόσφατα.

Οταν το Δημοκρατικό Κόμμα επιτέλους κατάλαβε ότι η βαθιά και πλατιά Αμερική λίγο συγκινείται από τον δικαιωματισμό των διαφορετικοτήτων. Πως στη συνείδηση των πολιτών δεν μετράει τόσο η θρησκεία ή ο ερωτικός προσανατολισμός του υποψηφίου. Οσο η έμπρακτη ενσυναίσθησή του για τα προβλήματα της καθημερινότητας.

Για τις τιμές των βασικών αγαθών που καλπάζουν. Για την πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας που είναι πανάκριβη – άρα απρόσιτη. Για την παιδεία που προσφέρεται σε ολοένα και λιγότερους. Ξεκινώντας από τον Ζόραν Μαμντάνι, ο οποίος κέρδισε πόρτα πόρτα, στις φτωχογειτονιές, τον Δήμο της Νέας Υόρκης, φτάνοντας στους αστέρες που ανέτειλαν στις προχθεσινές εκλογές, οι Δημοκρατικοί έκαναν μια μεγάλη, μια ιστορική στροφή. Που θα τους οδηγήσει πιθανότατα, το 2028, στον Λευκό Οίκο.

Η Αμερική μπορεί να είναι ένας άλλος κόσμος. Οι ανάγκες όμως και τα όνειρα των ανθρώπων είναι παντού και πάντα κοινά.