Η μάχη της Β’ Πειραιά

Μέσα σε λιγότερο από δέκα ημέρες, τρεις πολιτικοί αρχηγοί περιόδευσαν και μίλησαν με επίκεντρο γειτονιές και σημεία της Β’ Πειραιά. Αλέξης Τσίπρας, Νίκος Ανδρουλάκης, Δημήτρης Κουτσούμπας. Νίκαια, Λιπάσματα Δραπετσώνας. Για χρόνια μεταπολιτευτικά, περιοχές που βάφτηκαν κόκκινες, είτε αυτοδιοικητικά είτε με πολύ καλές επιδόσεις για την Αριστερά – και βασικά για το ΚΚΕ

στο κομμάτι των εθνικών εκλογών –, μετά είχαν περάσει στο ΠΑΣΟΚ, ενώ ήδη με τον επιταχυντή του μνημονίου τα πράγματα άλλαξαν και επίσης οι λαϊκές αυτές συνοικίες μετέβαλαν και την εκλογική τους συμπεριφορά. Ο ΣΥΡΙΖΑ αντικατέστησε ως έναν βαθμό το ΠΑΣΟΚ από το 2012 ως το 2023, ενώ οι πολίτες εκεί μέχρι και με την Ακροδεξιά φλέρταραν για ένα διάστημα. Ενδεικτικό όχι μόνον του κενού που άφηνε η Αριστερά αλλά κι ενός πολιτικού αδιεξόδου που σημειωνόταν για τα λαϊκά στρώματα και κατέληγε λανθασμένα στους εγκληματικούς υποδοχείς. Με αποκορύφωμα στην καρδιά της Β’ Πειραιά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τη Χρυσή Αυγή και την επίθεση στο ΠΑΜΕ και σε αιγύπτιους αλιεργάτες στο Πέραμα από φασίστες.

Οταν μιλάμε για λαϊκές γειτονιές στον Πειραιά θέλει βέβαια μια περαιτέρω ανάλυση και επεξεργασία. Κι αυτό τουλάχιστον για σήμερα, αφού δεν καταγράφουμε απλώς και μόνον μονομερώς και ανθρωπογεωγραφικά περιοχές που ταξικά είναι υποβαθμισμένες, αλλά και μέρη που διατηρούν και μεσαία στρώματα, ενώ έχουν αλλάξει και στο κομμάτι της αστικής ανάπλασης ή τον τρόπο που έχουν ρυμοτομηθεί ή ανοικοδομηθεί. Νέοι πληθυσμοί έχουν εισέλθει στις περιοχές αυτές. Μαζί και νέα πολιτιστικά ήθη. Παρ’ όλα αυτά, το λαϊκό στοιχείο παραμένει έντονο εδώ, πράγμα το οποίο αποτελεί και ενόψει των εθνικών καλπών βασικό «τρόπαιο» για τα κόμματα και βεβαίως και για τη Νέα Δημοκρατία που παραμένει με προβάδισμα σταθερό, παρότι τα δικά της προγράμματα και πολιτικές δεν βρίσκονται σε αντιστοίχηση με τις ανάγκες των λαϊκών αυτών περιοχών.

Κοντά και μακριά από το λιμάνι του Πειραιά, γειτονιές φορτισμένες ιστορικά και από την Κατοχή, από τον Εμφύλιο, από τη δεκαετία του ’60 αλλά και από τη Μεταπολίτευση με μεγάλους μαζικούς αγώνες έχουν όλες τις αντιφάσεις, τις αντιθέσεις αλλά και τις δυναμικές των λαϊκών στρωμάτων. Το κλειδί σήμερα είναι αν στις κάλπες που έρχονται οι περιοχές αυτές θα ψηφίσουν με όρους δυσαρέσκειας ή ανοχής. «Να βάλουμε μεγάλους και αισιόδοξους στόχους και στις εκλογές. Στις προηγούμενες είχαμε πάρει σε Α’ και Β’ Πειραιά πάνω από 10%. Φανταστείτε τι δύναμη και εφόδια θα δώσει μια μεγαλύτερη αύξηση», είπε στα Λιπάσματα ο Δημήτρης Κουτσούμπας φωτίζοντας μια ενδιάμεση λογική του ΚΚΕ που συνδυάζει εργατικό κινηματισμό με μια εκλογική διέξοδο. Η μάχη στη Β’ Πειραιά δεν θα είναι απλώς μάχη της ΝΔ με τον εαυτό της αλλά και με τη σοβαρή πιθανότητα να επιστρέψει ο λαϊκός κόσμος σε προοδευτικές λύσεις.

Αυτός, Αυτή, Αυτό: Αντιθέσεις

Το ανφέρ πέσιμο του Δημήτρη Καιρίδη – που δεν είναι ένας ασόβαρος ή ασυγκρότητος βουλευτής – στον Χάρη Δούκα και δη για τις επιδόσεις του δεύτερου στον Δήμο της Αθήνας αλλά και η αντιπαράθεση του δημάρχου με την Αννα Διαμαντοπούλου για το GPS του ΠΑΣΟΚ, θέτει στο κέντρο τον Δούκα και τον καθιστά εξ αριστερών «τασιάρχη» στη Χ. Τρικούπη. Η δυσκολία για τον δήμαρχο είναι να μην είναι ο φορέας εσωστρέφειας του χώρου του, χωρίς να παραιτείται από το προφίλ του. Το ακόμη πιο δύσκολο είναι να μην είναι επιρρεπής σε έναν ιδιότυπο «μαμντανισμό».

#Hashtag: Ανδρέας

Νύχτες ολόκληρες στα ερτζιανά (Παραπολιτικά) με το μοναδικό του ηχόχρωμα που είχε θυμό και τρυφερότητα και συχνά έναν λοξό ελληνοκεντρισμό. Νύχτες επίσης στον αγαπημένο του, Μπάμπη Τσέρτο, να επιμένει στο ελαφρύ αστικό ρεπερτόριο του ’50 και του ’60 τραγουδώντας μαζί του, ενώ πήγαινε ως θαμώνας. Νύχτες και στην Πλατεία Εξαρχείων, στο πάλαι καφενείο του Σάκη ή στο Κολωνάκι στον Πέρο να αγορεύει ανακατεύοντας γοητευτικά ιστορίες του ποδοσφαίρου με αρχαίους φιλοσόφους ή ρεμπέτες. Ο Ανδρέας Μαζαράκης, που έφυγε για πάντα, συνδύαζε τα χαρίσματα του δημοσιογράφου που είχε και βιώματα και το ταλέντο να τα κάνει αφηγήσεις μικρού μήκους. Τον αποχαιρετάμε και από εδώ.