Η λάθος ταινία

Επεισόδιο 1ο: Ο Ροζ Πάνθηρας στο Παρίσι

Είναι Σάββατο 17 Οκτωβρίου. Στο Παρίσι, η άσφαλτος γυαλίζει από το νερό που εκτοξεύουν οι αύρες των CRS, των γαλλικών ΜΑΤ. Μέσα σε ένα σύννεφο δακρυγόνων, ανάμεσα σε διαδηλωτές και αστυνομικούς, μια γνώριμη ροζ φιγούρα τρέχει με χαρακτηριστική χάρη. Ο Ροζ

Πάνθηρας βρίσκεται ξαφνικά στο επίκεντρο των ταραχών, ατάραχος μέσα στο χάος. Σε μια άλλη σκηνή, σηκώνει το μεσαίο δάχτυλο στους αστυνομικούς.

Πάντα κομψός παρ’ όλα αυτά, μοιάζει να ακολουθεί τη δική του χορογραφία μέσα σε έναν κόσμο που παίρνει υπερβολικά σοβαρά τον εαυτό του. Λίγο να προσπαθήσει κανείς, μπορεί να ακούσει τη γνωστή μουσική του Χένρι Μαντσίνι στο υπόβαθρο. Το Παρίσι φλέγεται, αλλά ο Ροζ Πάνθηρας μοιάζει να διασκεδάζει. Οι εικόνες κάνουν τον γύρο των κοινωνικών δικτύων. Ο,τι πρέπει για μια πόλη που έχει μετατραπεί σε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης, πολύ πέρα από τα γαλλικά σύνορα.

Επεισόδιο 2ο: Ο επιθεωρητής Κλουζό αναλαμβάνει δράση

Ο Ντόναλντ Τραμπ βλέπει το Παρίσι να καίγεται και αναγνωρίζει αμέσως την αιτία. Δεν χρειάζεται έρευνα, μαρτυρίες ή αυτοψία. Για τον αμερικανό πρόεδρο, οι ταραχές είναι η απόδειξη της «παρακμής» μιας Ευρώπης που πληρώνει το γεγονός ότι άνοιξε διάπλατα τα σύνορά της στους μετανάστες από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Δεν φαίνεται να τον απασχολούν ιδιαίτερα τα αιτήματα των μαθητών και των φοιτητών για περισσότερους πόρους στην εκπαίδευση. Ούτε η οικονομική πίεση, εν μέρει εξαιτίας του πολέμου στο Ιράν τον οποίο ο ίδιος ξεκίνησε, που έχει πυροδοτήσει την οργή στους δρόμους. Οι διαδηλωτές, ή καλύτερα οι ταραξίες γιατί μόνο αυτοί ενδιαφέρουν τον πρόεδρο, χωρούν όλοι στην ίδια εξήγηση: άνθρωποι από έναν διαφορετικό κόσμο, με μίσος για τη χώρα που τους φιλοξενεί. Η υπόθεση κλείνει πριν καν ξεκινήσει.

Επεισόδιο 3ο: Μια τουφεκιά στο σκοτάδι

Από τους δρόμους του Παρισιού, η κάμερα πέρασε στην Ουάσιγκτον, και τώρα κάνει μια στάση στη Μόσχα πριν συνεχίσει προς τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Για τον κόσμο του MAGA, το Κρεμλίνο και την ευρωπαϊκή Ακροδεξιά, οι ταραχές στη Γαλλία είναι η απόδειξη ότι η Ευρώπη παραδίδεται στο χάος, θύμα της μετανάστευσης και της εγκατάλειψης των χριστιανικών της αξιών. Ολοι μοιάζουν να παρακολουθούν την ίδια ταινία και να επαναλαμβάνουν τις ατάκες της, σαν να υπάρχει ένας αόρατος σκηνοθέτης. Ο Τζέι Ντι Βανς προειδοποιεί για τα αποτελέσματα της πολυπολιτισμικότητας. Ο ειδικός απεσταλμένος του Πούτιν, Κίριλ Ντμίτριεφ, διαπιστώνει «αυτοκτονία του δυτικού πολιτισμού». Ο Νάιτζελ Φάρατζ, η Αλις Βάιντελ, ο Σαντιάγο Αμπασκάλ, ο Ματέο Σαλβίνι προσθέτουν τις δικές τους προειδοποιήσεις. Από διαφορετικές πρωτεύουσες, η ίδια διάγνωση. Η Ευρώπη καταρρέει και όλοι έχουν έτοιμη τη θεραπεία.

Επεισόδιο 4ο: Η τελευταία παράσταση

Εδώ αλλάζει ο τόνος. Η κωμωδία σκοτεινιάζει. Πριν από λίγο καιρό, ο Πολ Κρούγκμαν είχε ανεβάσει ένα podcast με τίτλο Der Untergang («Η Πτώση», η γνωστή γερμανική ταινία του Ολιβερ Χιρσμπίγκελ με τον Μπρούνο Γκαντς), όπου παραλλήλιζε τον Ντόναλντ Τραμπ με τον Χίτλερ των τελευταίων ημερών στο καταφύγιο του Βερολίνου. Οχι μόνο για την άρνηση της ήττας, αλλά και για την ανάγκη να αφήσει πίσω το προσωπικό του αποτύπωμα, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει την καταστροφή όσων προϋπήρχαν. Ο Κρούγκμαν θυμίζει το διάταγμα του Νέρωνα, με το οποίο ο Χίτλερ επιχείρησε να καταστρέψει τις γερμανικές υποδομές, καθώς το καθεστώς του κατέρρεε. Η ιστορική αναλογία έχει τα όριά της. Το ερώτημα, ωστόσο, παραμένει: τι μπορεί να κάνει ένας ηγέτης όταν βλέπει την εξουσία του να περιορίζεται και θεωρεί ότι όλοι οι άλλοι τον έχουν προδώσει; Η Ουκρανία, την οποία ο Τραμπ εμφανίζεται πρόθυμος να θυσιάσει για μια συμφωνία με τη Μόσχα, προσφέρει μια πρώτη ένδειξη. Η συνέχεια, μετά τα midterms.

Επεισόδιο 5ο: Το ίχνος του Ροζ Πάνθηρα

Ο Ροζ Πάνθηρας δεν βρέθηκε ποτέ στους δρόμους του Παρισιού. Ηταν μια ψηφιακή φιγούρα, δημιουργημένη με τεχνητή νοημοσύνη. Ο δημιουργός της ήθελε να προσθέσει μια σουρεαλιστική πινελιά στις εικόνες των ταραχών. Μετατρέποντας τη διαμαρτυρία σε ένα viral «meme» με έναν παγκοσμίως αναγνωρίσιμο ήρωα, κατάφερε να κάνει την οργή των γαλλικών δρόμων να «μιλήσει» τη γλώσσα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Ακόμα μια αφορμή να αναρωτηθεί κανείς τι είναι πραγματικό και τι όχι στην εποχή των social media.

Δεν βοηθάει και η ίδια η πραγματικότητα, ούτε οι προβολές που κάνουν τόσοι και τόσοι πάνω της, αποδίδοντας στα γεγονότα τις δικές τους βεβαιότητες και εμμονές – βλέποντας αυτό που έχουν ήδη αποφασίσει ότι συμβαίνει. Στην κωμικοτραγική ταινία που ζούμε, οι πρωταγωνιστές αναζητούν τον ένοχο με εντυπωσιακή αυτοπεποίθηση, ενώ μπορεί να μην έχουν καταλάβει καν ποιο είναι το έγκλημα. Και κάπου εκεί, το γέλιο στερεύει.