Η επιστροφή

Oι σημερινές ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ έχουν επικεντρωθεί, όπως είναι φυσικό, στον πρόεδρο Τραμπ, σε βαθμό που έχουν χαρακτηριστεί δημοψήφισμα για τον τραμπισμό. Αν οι Ρεπουμπλικανοί χάσουν τον έλεγχο και των δύο σωμάτων, πολλοί ανησυχούν για την αντίδραση του Τραμπ τόσο στο εσωτερικό (απέναντι στους μετανάστες, για παράδειγμα), όσο και στο εξωτερικό

(απέναντι στο Ιράν, την Κούβα, αλλά και το ΝΑΤΟ). Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση αυτών των εκλογών: πώς θα διαχειριστούν οι Δημοκρατικοί την αναμενόμενη νίκη τους.

Ο νομπελίστας Οικονομίας Ντάρον Ατζέμογλου έλεγε τις προάλλες στο Bloomberg ότι, παρόλο που ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ζόραν Μαμντάνι θίγει τα σωστά ζητήματα με σαφή και πειστικό τρόπο, οι Δημοκρατικοί δεν πρέπει να παρασυρθούν από τον νεοϋορκέζικο τρόπο άσκησης πολιτικής. Πρέπει να είναι ριζοσπάστες στον τρόπο που σκέφτονται τις οικονομικές λύσεις, να διευρύνουν για παράδειγμα την οικονομική βάση, να υποστηρίξουν τη φορολόγηση του εισοδήματος στην πηγή ανεξαρτήτως του αν αποκαλείται εισόδημα από κεφάλαιο ή εισόδημα από εργασία. Την ίδια στιγμή, όμως, πρέπει να πάψουν να υποτιμούν όσους έχουν διαφορετικές αξίες από αυτούς.

Γιατί σε εποχές πολέμου οι άνθρωποι πλήρωναν περισσότερους φόρους και δούλευαν πιο σκληρά; Επειδή ένιωθαν ότι βρίσκονταν όλοι στην ίδια βάρκα. Κι αυτό τους έδινε μια αίσθηση δικαιοσύνης και καθήκοντος.

Οι Δημοκρατικοί της Αμερικής, όπως άλλωστε και οι φιλελεύθεροι της Ευρώπης, έχουν πληρώσει ακριβά την αλαζονεία τους και την παγίδευσή τους στην πολιτική των ταυτοτήτων. Υπάρχουν όμως ενδείξεις ότι αρχίζουν να αλλάζουν, να δείχνουν ξανά ενδιαφέρον για τη μαρξιστική σκέψη, να θέτουν εκ νέου τις οικονομικές ανισότητες στον πυρήνα της συζήτησης. «Δεν λέμε πια ότι οι γυναίκες ή οι μαύροι αποτελούν μια ομάδα ειδικού ενδιαφέροντος», λέει στη Monde ο μαρξιστής κοινωνιολόγος Βίβεκ Τσίμπερ. «Είμαστε ικανοί να σκεφτόμαστε με ταξικούς όρους και να προσδιορίζουμε πού βρίσκεται η πραγματική εξουσία. Δεν βρίσκεται στους «άνδρες», δεν βρίσκεται στους «λευκούς»: βρίσκεται στο κεφάλαιο. Στο εξής, μετρούν μόνο το εισόδημα και ο πλούτος».

Βλέπω ήδη τα οργισμένα πρόσωπα των ελλήνων «ακροκεντρώων»: στην πυρά ο «φιλελευθερισμός της εργατικής τάξης», μαζί με τον Μαρξ και τον σοσιαλισμό! Μόνο που όταν αναφέρονται στην «s-word», οι Δημοκρατικοί εννοούν την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Κι όταν ανατρέχουν στον Μαρξ, δεν δικαιολογούν τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν στο όνομά του, αλλά επαναφέρουν στο προσκήνιο ερωτήματα όπως με ποιον τρόπο ορίζεται η εργατική τάξη στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, πώς μπορεί να κινητοποιηθούν οι εργαζόμενοι όταν τα συνδικάτα είναι τόσο αδύναμα, πώς μπορεί να μεταπειστούν οι πολίτες που είναι προσκολλημένοι στην ατομική ιδιοκτησία και βλέπουν με δυσπιστία την αναδιανομή του εισοδήματος.

Αν επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις και οι Δημοκρατικοί κερδίσουν το στοίχημα, οι σεισμικές δονήσεις θα γίνουν αισθητές πολύ πέρα από τα αμερικανικά σύνορα.

Keywords
Τυχαία Θέματα