Η ατζέντα της Ρώμης

Στη Ρώμη, για μια συνάντηση κορυφής στο Palazzo Chigi με την αγαπημένη Τζόρτζια Μελόνι, βρίσκεται ήδη ο πρόεδρος Κυριάκος. Θα έχει μια σειρά συζητήσεων με την πρωθυπουργό της Ιταλίας, οι οποίες δεν αφορούν μόνο το Μεταναστευτικό που τους «καίει» και τους δυο. Αφορούν και ζητήματα που «τσουρουφλίζουν» αποκλειστικά εμάς, όπως το πρόσφατο σύμφωνο αμυντικής συνεργασίας που υπέγραψε η Τζόρτζια με τον τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και το οποίο μας προκάλεσε μια σχετική αναταραχή. Το οποίο σύμφωνο έχει υπογραφεί, άρα δεν μπορεί πρακτικά να γίνει τίποτε, πέραν του να καθαρογραφεί η ελληνική αντίδραση,

Κι υπάρχει πάντα και το θέμα της Λιβύης, το οποίο «αγγίζει» και την Ιταλία, και εμείς θα θέλαμε να έχουμε τη στήριξή της, ειδικά τώρα που προγραμματίζεται η εγκατάσταση της Chevron στα «οικόπεδα» νότια της Κρήτης.

Για τρένα θα κουβεντιάσουν; Δεν είμαι πολύ σίγουρος, πρέπει να πω…

Ενδέχεται να το θέσει στη Μελόνι το ζήτημα της Hellenic Train ο δικός μας, ως απόνερο του δυστυχήματος των Τεμπών, αλλά όχι με ιδιαίτερη ζέση.

Ειδικά μετά την τεράστια έμπνευση που είχε (ο πρόεδρος Κυριάκος), να αποστείλει δίκην προπομπού στη Ρώμη αυτό το αστέρι που έχει στην κυβέρνηση, τον αναπληρωτή υπουργό Μεταφορών Κ. Κυρανάκη, να διαπραγματευτεί με τον Ματέο Σαλβίνι, τον γνωστό Σαλβίνι, την υπόθεση της Hellenic Train!

Διότι εξ όσων πληροφορηθήκαμε από το ρεπορτάζ (εξ Ιταλίας, εδώ σιωπή – τι να πουν άλλωστε;), η διαπραγμάτευση πήγε άπατη. Ο Κυρανάκης ζήτησε, λέει, καινούργια τρένα ενώπιον και του CEO της Ferrovie dello Stato Italiane – πρόκειται για την κρατική εταιρεία των ιταλικών σιδηροδρόμων, μητρική της Hellenic Train – κυρίου Ντοναρούμα, μια επένδυση (σε τροχαίο υλικό) στην Ελλάδα, την οποία η Αθήνα προϋπολόγιζε στα 300 εκατομμύρια ευρώ, και ο σκληρός Ιταλός τού είπε, στο περίπου, τι καινούργια τρένα θέλετε με το (σιδηροδρομικό) δίκτυο που έχετε; Επιδιορθώστε το δίκτυό σας, φτιάξτε το να είναι ασφαλές και μετά ελάτε να τα πούμε.

Μετά την κατ’ ιδίαν συνάντηση Μητσοτάκη – Μελόνι, είναι προγραμματισμένο να συνέλθει το ανώτατο συμβούλιο συνεργασίας των δύο χωρών, όπου θα συζητηθούν διεξοδικά θέματα όπως το Προσφυγικό, η ανταγωνιστικότητα, οι επιπτώσεις στην ευρωπαϊκή οικονομία από τους δασμούς του Τραμπ, η άμυνα και η ασφάλεια της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Ιταλίας και άλλα τέτοια ωραία. Για τον λόγο αυτό, ο πρόεδρος Κυριάκος πήρε μαζί του καμιά δεκαριά υπουργούς και μεταξύ τους μερικά «γκεσέμια» του Υπουργικού Συμβουλίου, τύπου Ν. Δένδια, Γ. Γεραπετρίτη, Μ. Χρυσοχοΐδη, αλλά όχι – έκπληξη! – τον υπουργό Μετανάστευσης Μάκη Βορίδη, ο οποίος, όσο να πεις, θα ήταν σε ένα οικείο περιβάλλον. Και, πού ξέρεις, μπορεί και να γίνονταν φιλαράκια με τον ιταλό «αρμόδιο» Σαλβίνι. Απορία λοιπόν το έχω, γιατί τον άφησε εκτός αποστολής ο πρόεδρος Κυριάκος.

Από τους υπόλοιπους θα είναι μαζί του ο Ανάπτυξης (σκέτο) Τ. Θεοδωρικάκος, ο Αγροτικής Ανάπτυξης Κ. Τσιάρας, ο Ψηφιακής Διακυβέρνησης Δ. Παπαστεργίου, ο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας Γ. Κεφαλογιάννης, φυσικά ο Κ. Κυρανάκης (δεν ξέρω καν αν επέστρεψε Αθήνα για να ξαναπάει Ρώμη για το συμβούλιο) και ο υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Ν. Τσάφος.

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι αποτελέσματα θα έχει το συμβούλιο, αλλά η Ρώμη, αυτή την εποχή, είναι μια «κούκλα», ο καιρός είναι καλός και οι βόλτες στη Βία ντέι Κοντότι για έναν εσπρέσο στο Caffe Greco, στη Βία ντελ Κόρσο και στην Πιάτσα ντι Σπάνια είναι must για όποιον επισκέπτεται έστω για λίγες ώρες την Αιώνια Πόλη. Καλά να περάσουν οι άνθρωποι, το εύχομαι από καρδιάς…

Στην καρδιά της Αθήνας, εκεί όπου μετά κόπων και βασάνων (και πολλών χρημάτων) αναπλάστηκε η Πλατεία Ομονοίας, υποτίθεται για να αποπνέει μια σύγχρονη, αστική αισθητική, ο Δήμος Αθηναίων αποφάσισε πρόσφατα να τοποθετήσει ένα σπιτάκι ανακύκλωσης! Ενα κακοσχεδιασμένο και εντελώς ξένο σώμα που διαλύει κάθε έννοια συμμετρίας, σεβασμού στον δημόσιο χώρο και οπτικής αρμονίας με ορισμένα από τα πιο εμβληματικά νεοκλασικά της πόλης και τον ιερό βράχο της Ακρόπολης!!!

Ενα τεράστιο κοντέινερ (πρέπει να έχει πάνω από 10 μέτρα μήκος και 2-3 μέτρα πλάτος) τοποθετήθηκε, έτσι στο άσχετο, στην πιο κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας, για την οποία δαπανήθηκαν δεκάδες εκατομμύρια προκειμένου να αποκτήσει τη σημερινή, αισθητικά αναβαθμισμένη όψη της, με το τεράστιο συντριβάνι, τα μάρμαρα, τα φώτα κ.λπ.

Είναι η δεύτερη φορά που πέφτω πάνω σε κάτι τέτοιο. Την προηγούμενη, υποθέτω οι επιμελείς αναγνώστες μου το ενθυμούνται, με άδεια του Δήμου Αθηναίων είχε τοποθετηθεί σπιτάκι μπροστά στην εκκλησία της Αγίας Φωτεινής του Ιλισού, το οποίο έκρυβε όλη τη θέα των πεζών προς τους Στύλους του Ολυμπίου Διός.

Υστερα από δημοσίευμα της στήλης, το σπιτάκι εκείνο αποκαθηλώθηκε.

Και τώρα, να που ξεφύτρωσε στην Ομόνοια, το δεύτερο ίσως κεντρικότερο τοπόσημο της Αθήνας. Είναι το ίδιο που ήταν στην Αγία Φωτεινή; Είναι άλλο; Αγνοώ. Σημασία έχει ότι εκεί στον Δήμο Αθηναίων έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα – τους απορροφούν, ως φαίνεται, κατ΄ αποκλειστικότητα τα πασοκικά. Αλλιώς δεν μπορώ να φανταστώ πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτή η ασχήμια, διακόσια μέτρα από το γραφείο του δημάρχου Δούκα, και να μην ασχολείται όχι μόνο ο ίδιος, αλλά και ουδείς άλλος από τους παρατρεχάμενούς του.

Ακόμη κι αν κάποιος υποθέσει ότι έστω εξυπηρετεί έναν πρακτικό σκοπό, αυτόν της ανακύκλωσης, εκεί ούτε αυτό ισχύει. Ουδείς από τους περίοικους, εργαζόμενους και ιδιοκτήτες καταστημάτων που βρίσκονται γύρω από την Ομόνοια πρόκειται να διανύσει απόσταση για να κουβαλήσει σακούλες ανακυκλώσιμων υλικών στην κεντρική πλατεία. Είναι παράλογο, αντιλειτουργικό και αποκομμένο από την πραγματικότητα της πόλης. Θα μπορούσε ίσως σπιτάκια όπως το συγκεκριμένο να αποδειχθούν χρήσιμα στις συνοικίες της Αθήνας, αλλά στην Ομόνοια;

Τούτων δοθέντων, και αφού ο Δήμος Αθηναίων που παρείχε την άδεια γι’ αυτή την εκτρωματική κατασκευή δεν κάνει τίποτε για την απομάκρυνσή της, η κεντρική κυβέρνηση πώς το βλέπει; Προτίθεται να κάνει κάτι; Το υπουργείο Πολιτισμού; Το υπουργείο Περιβάλλοντος; Ακόμη και το υπουργείο Μεταφορών (το σπιτάκι έχει τοποθετηθεί μπροστά στις κυλιόμενες σκάλες του μετρό); Αναμένω την αντίδρασή τους…

Οι συναναστροφές με ανθρώπους που σιχαινόσουν και το διαλαλούσες κάποτε σε κάθε ευκαιρία, ένα μόνο πράγμα δείχνουν: πόσο απελπισμένος είσαι. Επίσης αποδεικνύουν ότι είσαι και απρόσεκτος με τις επιλογές σου. Κυρίως όταν αυτοί με τους οποίους επιλέγεις να συναναστρέφεσαι τελευταία έχουν διαχρονικά, εσωτερικά και υπερεθνικά «τραβήγματα» με τη Δικαιοσύνη. Και άντε πες, εδώ καταφέρνεις και τα φέρνεις βόλτα. Εξω από τα σύνορα, πώς; Ειδικά όταν οσονούπω φτάνει η πρώτη «απανταχούσα» στον καινούργιο σου «φίλο»…

Και κάτι ακόμη, προς οίον αφορά: ο νέος σου ομοτράπεζος έχει βγάλει στη γύρα το «καλό» το νέο, της σχέσης που απέκτησε μαζί σου. Τόσο χαρούμενος είναι. Αδιαφορεί παντελώς αν σε εκθέτει. Πιστεύει ο φουκαράς ότι εσύ θα τον σώσεις απ΄ ό,τι – παλιό και νεότερο – τον κατατρύχει τώρα στα γεράματα, και δεν κρατιέται…