Η αντοχή των υλικών

Αδυνατώ να κατανοήσω το πάθος σε ορισμένους κύκλους στην Ελλάδα και, συνακόλουθα, στην Ευρώπη για την εκλογική αναμέτρηση στο Ισραήλ. Μια ανεξάρτητη χώρα με εμπεδωμένες τις δημοκρατικές διαδικασίες, παρότι βρίσκεται σε κατάσταση πολέμου από τον Οκτώβριο του 2023.

Κατανοώ ότι δεν αρέσουν σε πολλούς ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, η ύπαρξή του και οι πολιτικές του επιλογές κι ότι θα προτιμούσαν στη θέση του να ήταν κάποιος άλλος. Αλλά ποιος αμφιβάλλει ότι αν ήταν οποιοσδήποτε άλλος στη θέση τού Νετανιάχου δεν θα απαντούσε με ανάλογο τρόπο, έπειτα από την τρομερή εκείνη ημέρα που πέρασαν, της αιφνίδιας εισβολής αφηνιασμένων ανδρών της Χαμάς κατά ειρηνικών αμάχων, οι οποίοι σκοτώνοντας, απάγοντας, βιάζοντας διέπραξαν αδιανόητα εγκλήματα για το μέτρο του ανθρώπινου πολιτισμού.

Οταν μάλιστα, εκτός της Χαμάς, στη συνέχεια, άρχισαν πολεμικές ενέργειες οι πληρεξούσιοι του Ιράν – η Χεζμπολάχ στον Λίβανο, οι Χούθι στην Υεμένη, το ίδιο το Ιράν.

Τι έκανε το Ισραήλ; Το αυτονόητο για μια χώρα που έχει ισχύ και βούληση να επιβιώσει. Επιτέθηκε εναντίον της Χαμάς, αφενός στοχεύοντας τους ηγέτες της, τους μαχητές της, τα οπλικά της συστήματα, και πρωτίστως επιδιώκοντας την απελευθέρωση των ομήρων – ή την επιστροφή των σωμάτων όσων στο μεταξύ πέθαναν. Οι επιθέσεις του Ισραήλ κατηγορήθηκαν ως γενοκτονικές. Παραβλέπεται, όμως, ότι η Χαμάς χρησιμοποιούσε ως οχυρά νοσοκομεία ή σχολεία. Παραβλέπεται, επίσης, η λειτουργία δικτύων υπόγειων στοών κάτω από αστικά κέντρα, τα οποία χρησιμοποιούνταν ως οχυρά, ως ορμητήρια και ως χώροι κράτησης, υπό άθλιες συνθήκες και με φοβερά βασανιστήρια, ομήρων. Παραβλέπεται ακόμα η φύση της εξουσίας που ασκεί η Χαμάς – μιας εξουσίας που επιβάλλεται με τη δύναμη των όπλων, η οποία παρότι προέκυψε από μια δημοκρατική διαδικασία, στη συνέχεια φαλκίδευσε κάθε δημοκρατική αρχή, προκειμένου να κυριαρχήσει και να διαιωνιστεί.

Οι διάφορες φάσεις του πολέμου για την εξουδετέρωση της Χαμάς, των πληρεξουσίων του Ιράν αλλά, τελικά, και των κεφαλών του θεοκρατικού καθεστώτος του είχαν, προφανώς, σχεδιαστεί από τη νόμιμη δημοκρατική κυβέρνηση του Ισραήλ. Παράλληλα, στο εσωτερικό της χώρας, τα αντιπολιτευτικά ρεύματα λειτουργούσαν ανεμπόδιστα: κόμματα, ανεξάρτητη δικαιοσύνη, ελεύθερος Τύπος, ανεξάρτητοι καλλιτέχνες εξέφραζαν τις αντιρρήσεις τους. Ηρθε κι η ώρα των εκλογών, την οποία πολλοί περίμεναν εναγωνίως για την ανατροπή του Νετανιάχου, όμως εκείνος δεν ανετράπη. Αντίθετα, το κόμμα του, το Λικούντ, ήρθε πρώτο και, προφανώς, παραμένει στο πολιτικό παιχνίδι. Αξιοσημείωτη η αντοχή των υλικών του.

Δεν αρέσει αυτό σε πολλούς; Θεμιτό. Κατά τα άλλα, βέβαια, η χώρα θα βρει τον δρόμο της μέσω των λύσεων που δίνουν οι ισχύοντες δημοκρατικοί κανόνες. Κατανοώ την πικρία δυνάμεων εκτός του Ισραήλ που θα ήθελαν άλλη λύση – αλλά μια χώρα, καλώς ή κακώς, επιλέγει τις λύσεις που οι πολίτες της αποφασίζουν.

Η νέα εξωγενής διεκδίκηση ενός ευρύτερου προοδευτισμού, σήμερα, είναι η απαίτηση να μπουν τα αραβικά κόμματα στον όποιο συνασπισμό εξουσίας επιτευχθεί – διάβασα ισχυρισμούς ότι κάθε άλλη λύση θεωρείται ρατσιστική. Μειονοτικά κόμματα Αράβων σε κυβέρνηση, σε εμπόλεμη περίοδο με αραβικά κράτη και μορφώματα! Είναι προφανές ότι το πολιτικό σύστημα θα αναζητήσει άλλη λύση – κι αυτό δεν θα είναι λιγότερο δημοκρατικό.

Οσοι αμφιβάλλετε για τη δυναμική της δημοκρατίας μπορείτε, βεβαίως, να συνεχίσετε να επενδύετε στη Χαμάς, στον ισλαμισμό και στα αντιδημοκρατικά (και αντιδυτικά) άκρα. Είναι κι αυτή μια στάσις. Νιώθεται.