Γυναικολογική κλινική

19:38 5/9/2026 - Πηγή: Τα Νεα

Ολα με τη σειρά όπως υπέπεσαν στην αντίληψή μου. Πρώτα έμαθα για την αμερικανίδα βουλευτή Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ που ανήγγειλε στους λογαριασμούς της στα σόσιαλ ότι αποφάσισε να καταψύξει τα ωάριά της, ανέβασε μάλιστα και βίντεο όπου κάνει η ίδια στον εαυτό της τις ενέσεις που επιβάλλει η σχετική αγωγή. Στη συνέχεια, σε τηλεοπτική συνέντευξή της, μίλησε για το πόσο σημαντικό είναι να μιλάνε ανοιχτά οι γυναίκες που ακολουθούν αναπαραγωγικό πρόγραμμα. (Αλλά μετά, ενημέρωσε τους ακολούθους της ότι, επειδή θα πέσει με τα μούτρα στις εκλογές του Νοεμβρίου, θα τους στερήσει για ένα διάστημα τη χαρά να παρακολουθούν βήμα-βήμα τη διαδικασία).

Στη συνέχεια, ελληνίδα ηθοποιός, με μεγάλη καριέρα στο Metoo, ανακοίνωσε πάρα πολύ επίσημα ότι μπήκε στην εμμηνόπαυση. Και μετά ήρθε η πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Ρένα Δούρου και τα σάρωσε όλα. Με ένα αυγουστιάτικο μανιφέστο ανακοίνωσε τη δική της κλιμακτήριο, αλλά και την απόφασή της να μιλάει ανοιχτά γι’ αυτήν, δημόσια και ιδιωτικά, διότι αυτό αποτελεί πολιτική πράξη και πρέπει όλες οι γυναίκες να δημοσιοποιούν τα γυναικολογικά τους θέματα. Εκλεισε δε τη διακήρυξη με την υποσημείωση «Ε ρε τι έχω να ακούσω από φίλους και “φίλους” για την… εμμηνοπαυσιακή πρόεδρο». Υπέθεσα ότι πρόκειται για μια καινούργια πολιτική μόδα, μετά όμως θυμήθηκα και τη Μαρία Καλογεροπούλου, υποψήφια δημοτική σύμβουλο Αθήνας με τον Παύλο Γερουλάνο, που φωτογραφιζόταν, τουλάχιστον από το 2019, με μια ταμπέλα όπου έγραφε ότι η περίοδος είναι πολιτική πράξη.

Το κακό για την κυρία Δούρου είναι ότι ουδείς την αποκάλεσε «εμμηνοπαυσιακή πρόεδρο», διότι ουδείς ασχολήθηκε με τη συγκεκριμένη ανάρτησή της και ουδεμία συζήτηση προκάλεσε. Γιατί ασχολούμαι εγώ; Διότι είμαι γυναίκα και φορτώνω όταν ακούω διάφορα τσιτάτα για το τι πρέπει να λέω ή να μη λέω σχετικά με τα γυναικολογικά μου θέματα. «Το σώμα μου μού ανήκει» είναι σύνθημα διπλής ανάγνωσης, που σημαίνει, αν θέλω μιλάω, αν δεν θέλω δεν μιλάω γι’ αυτά. Δεν είναι θέμα ταμπού, αλλά απολύτως συνειδητής επιλογής του κατά πόσον θα πρέπει να προβάλλω τα δύσκολα φεγγάρια της γυναικείας μου φύσης, ώστε να απολαμβάνω ειδική μεταχείριση, ειδική υποστήριξη, ειδική κατανόηση. Ζούσα με την περίοδό μου για περισσότερα από σαράντα χρόνια, με τους πόνους και τις ανωμαλίες στον κύκλο μου, ήξερα ότι κάποτε θα σταματούσε και that’s all. Ποτέ δεν τη χρησιμοποίησα, για να αποφύγω μια δουλειά ή μια επαγγελματική υποχρέωση. Αν δεν άντεχα, ένα σκέτο «πονάω» (και υπήρξαν φορές που πονούσα αφόρητα), χωρίς να εξηγήσω τους λόγους, ήταν αρκετό.

Ναι, ακούω τον αντίλογο ότι υπάρχουν γυναίκες που το βιώνουν διαφορετικά, που δεν έχουν υποστήριξη, που φοβούνται ή ντρέπονται να μιλήσουν γι’ αυτά. Αν υπάρχουν στην εποχή μας, πρόκειται για ένα μικρό ποσοστό. Δηλαδή πόσο πιο ανοιχτά να μιλάμε; Η Δήμητρα Παπαδοπούλου δεν έκανε ολόκληρη σχετική καμπάνια; Η κυρία Δούρου δεν την έχει δει; Και στις διαφημίσεις για σερβιέτες όλα πια λέγονται ξεκάθαρα και με ειδικές λεπτομέρειες. Είναι δηλαδή πολιτική να επικαλείσαι ότι η χώρα είναι πενήντα χρόνια πίσω, για να δείξεις ότι είσαι εσύ μπροστά;

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords