Γενική…επιστράτευση

Στο τόπο θριάμβου μας, στη Ρίγα της Λετονίας, εκεί όπου πήραμε το χάλκινο μετάλλιο τον περασμένο Σεπτέμβριο, σχεδόν ένα χρόνο μετά στις 28 Αυγούστου θα ξέρουμε εάν η Εθνική θα έχει μείνει «ζωντανή» στο κυνήγι της πρόκρισης στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του Κατάρ.

Καθώς εκείνη τη μέρα θα ανοίξει το πρώτο παράθυρο της δεύτερης (και πιο κρίσιμης) προκριματικής φάσης και θα παίξουμε με την Ουκρανία σε ουδέτερο έδαφος ως εκτός έδρας υποχρέωση.

Ναι έτσι όπως τα καταφέραμε η Εθνική μας ομάδα θα μπει όχι από θέση ισχύος (όπως έκανε τόσα χρόνια) αλλά από μειονεκτική θέση απέναντι σε

Καταλαβαίνει κανείς λοιπόν πόσο σημαντική είναι μια νίκη επί της Ουκρανίας για να πάμε και εμείς στο 4-3 και να μην μας ξεφύγουν οι Ουκρανοί (και ενδεχομένως και οι Μαυροβούνιοι) με 2 νίκες από την πρεμιέρα. Όταν μάλιστα αμέσως μετά (31 Αυγούστου) θα φιλοξενήσουμε την Ισπανία που θα θέλει να μας «τελειώσει» για να πάρει και τη ρεβάνς από τον αποκλεισμό της πέρυσι στην Κύπρο από την ελληνική ομάδα.

Πώς όμως φτάσαμε σε αυτό το σημείο, και πως μπορούμε (αν μπορούμε…) να σώσουμε την παρτίδα;

Να τα πάρουμε ένα ένα.

Προπονητής, παίκτες και ομοσπονδία πιάστηκαν στον…ύπνο σε αυτό το παράθυρο θεωρώντας ότι ακόμα και με σύνθεση ανάγκης οι δύο νίκες θα έρθουν εύκολα ή δύσκολα και μέχρι το 58-44 με το οποίο προηγηθήκαμε στην Οραντέα της Ρουμανίας έδειχναν να δικαιώνονται. Όμως στην αντεπίθεση των Ρουμάνων, δεν είχαμε απάντηση και από εκεί άρχισε η καθίζηση αγωνιστική και ψυχολογική που μας ακολούθησε και στον αγώνα με την Πορτογαλία.

Και όμως αλήθεια τώρα, χρειαζόταν να παίζει και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, ο Γουόκαπ, ο Καλάθης, ο Ντόρσεϊ, ο Σλούκας, ο Μήτογλου για να νικήσουμε την τελευταία ομάδα του ομίλου μας ; Που τελικά αποκλείστηκε και η οποία η τελευταία διοργάνωση που έχει συμμετάσχει είναι το Ευρωμπάσκετ του 1987!

Οι παίκτες, με εμπειρία όπως οι Παπανικολάου, Τολιόπουλος, Λαρεντζάκης, Μήτρου Λόνγκ ακόμα και ο Μωραϊτης πήγαν εντελώς «άδειοι», ανέτοιμοι, και ήταν:

«Σαν να βρίσκονταν σε διακοπές» όπως είπε εύστοχα ο κόουτς Σπανούλης που έχει επίσης τις δικές του ευθύνες. Και ο ίδιος έτρεχε – λογικά – θέματα με τη νέα του ομάδα, τον Άρη και δεν έδωσε όπως φαίνεται την πρέπουσα σημασία σε αυτά τα δύο θεωρητικά εύκολα αλλά «πονηρά» παιχνίδια με Ρουμανία και Πορτογαλία και τώρα τρέχουμε.

Όμως και η ομοσπονδία δεν έκανε (ή δεν το κατάφερε) τον κόπο να πείσει πρωτοκλασάτα στελέχη ότι καλό είναι αν διακόψουν για 5-6 μέρες τις διακοπές τους για Εθνικό σκοπό να τελειώνουμε και να μην…τρέχουμε τώρα και το επόμενο καλοκαίρι.

Πλέον επιβάλλεται γενική…επιστράτευση όπως ζήτησε ο Βασίλης Σπανούλης, και αρκεί να δούμε εάν ο στρατηγός θα καταφέρει να πείσει και τους «στρατιώτες» του να δώσουν όλοι το παρόν μικροί (κολλεγιόπαιδα που παίζουν στην Αμερική αλλά τότε θα έχουν διακοπές) και βετεράνοι στο γενικό προσκλητήριο.

Εδώ να επισημάνουμε κάτι; Η Εθνική δεν είναι αγγαρεία, ούτε υποχρέωση, είναι η υπέρτατη τιμή για κάθε παίκτη όσες φορές και αν έχει παίξει (ο Παπανικολάου αποτελεί το κλασσικότερο παράδειγμα) όσο προβλήματα και αν έχει, όσο κουρασμένος και αν είναι ψυχικά και σωματικά.

Δεν μπορεί να επιβάλλεται το να παίξεις στην Εθνική ομάδα με απειλές για τιμωρίες, ή από την άλλη παίκτες πχ να ψάχνουν χαρτί…γιατρού για να απουσιάσουν. Θα έπρεπε (και πρέπει) να γίνεται «σκοτωμός» για το ποιος θα πρωτοπαίξει και να δηλώνουν όλοι έσω έτοιμοι σαν τους πρόσκοπους.

Δεν είναι ώρα όμως για εθνικά μαθήματα, αλλά για ώρα περισυλλογής από όλους τους εμπλεκόμενους ώστε να μη χαθεί η ευκαιρία να πάει η Εθνική μας σε μια ακόμα μεγάλη διοργάνωση καθώς έχει να λείψει από Μουντομπάσκετ από το μακρινό 2002 στην Ινδιανάπολη.

Ιδιαίτερα μάλιστα όταν αυτό το Μουντομπάσκετ θα είναι ο τελευταίος χορός για κάποιους πολύ μεγάλους παίκτες που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία με τα γαλανόλευκα. Τώρα για το μέλλον, όταν αποχωρήσει αυτή η γενιά, δεν είναι ώρα να τα πούμε. Προβληματισμός υπάρχει, αλλά στην παρούσα φάση προέχει η πρόκριση και για να είναι 100% σίγουρη μπορεί να απαιτηθούν ακόμα και 5/6 νίκες !

Άρα η γενική επιστράτευση είναι επιβεβλημένη.