Φυλές χωρίς ψευτο-αρχηγούς;

Το πολιτικό και κοινωνικό μας σύστημα έχει πολλές δυσπλασίες και παρουσιάζει χρόνιες παθογένειες. Ανάμεσα σε αυτές και η κομματική παλαιοντολογία. Ορισμένοι πολιτικοί έχουν αρχίσει μάλιστα ένα νέο τροπάριο, θεωρώντας τους εαυτούς τους «Αναντικατάστατους [sic]. Δηλαδή η Ελλάδα επέζησε χωρίς τον Περικλή, τον Καποδίστρια, τον Τρικούπη, τον Ελευθέριο Βενιζέλο, αλλά δεν θα τα καταφέρει αν αυτοί ηττηθούν.

Υψιστη ύβρις, αν όχι ύψιστη αλαζονεία, θηρευτών και συλλεκτών μικροεξουσίας, οι οποίοι όφειλαν να γνωρίζουν [όπως και οι υποστηρικτές τους] το λεχθέν ότι «πίσω από κάθε σωτήρα βαδίζει ένας δήμιος».

Αλλοι διατείνονται ότι «δεν μας αξίζει αυτή η Δημοκρατία», χωρίς να μας εξηγούν με ποιο πολίτευμα θέλουν να την αντικαταστήσουν και γιατί, έτσι που λειτουργούμε άπαντες, μας αξίζει κάτι καλύτερο από αυτό που είμαστε.

Μερικοί καλλιεργούν μία συλλογική συγκίνηση, άλλοι ένα μαζικό θυμό, κάποιοι πιστεύουν «στα κινήματα της [μιας;] ντουφεκιάς στον αέρα» [Αντ. Λεβησιανός, στο «Η Δημοκρατία ως δημιούργημα»].

Εκτός, όμως, από τους [ελέω σπονσόρων;] Αναντικατάστατους έχουμε και τους καθ’ υπόδειξιν Υποκατάστατους. Αυτούς δηλαδή που εκπροσωπούν τον Αρχηγό, τον εκφράζουν, ομιλούν αντ’ αυτού κι εν γένει έχουν ταυτισθεί με αυτόν [προφανώς αγνοώντας ότι οι αρχηγοί δεν έχουν μόνιμους Σωματοφύλακες, καθώς η εμπιστοσύνη τους είναι ορισμένου χρόνου].

Τέλος, εμφανίζονται εσχάτως και οι Ακατάστατοι, δηλαδή Αρχηγοί και Πρόεδροι χωρίς κόμμα, οι οποίοι θα μας «σώσουν» περίπου «προσωπικά»[;]

Προφανώς, ζούμε στην εποχή της εικόνας και του θεάματος, προφανώς, πολλοί ηγέτες αποτελούν μιντιακές «κατασκευές», όμως η ηθικοπολιτική εκτροπή της δημιουργίας μορφωμάτων εκ των άνω με συσσωμάτωση πολιτικά ανόμοιων περιπτώσεων, μόνο σε βραχείας ισχύος μύθους μπορεί να οδηγήσει.

Μία κοινωνία που έχει εθιστεί στο:

ΝΑ μισεί τον πλούτο των «άλλων» [κι όχι τον παράνομα κτηθέντα δικό τους].

ΝΑ επιθυμεί την αποτυχία του πλαϊνού [κι όχι την επιτυχία του συνόλου].

ΝΑ δείχνει πολιτισμική μιζέρια και μικρότητα [κι όχι αξιακή αρχοντιά].

ΝΑ φοβάται το μέλλον [κι όχι να προετοιμάζεται για τις αλλαγές].

ΝΑ εμπιστεύεται τους μάγους και τους δημαγωγούς [κι όχι τους έντιμους και συνεπείς].

ΝΑ παρασύρεται από τις κραυγές των ακραίων [κι όχι από τον ορθό λόγο των συνετών].

Κι ένα πολιτικό σύστημα που:

Προ-τιμάει τη χορηγία των ολίγων από την παρουσία/συμμετοχή των πολλών.

Επενδύει στις μεταγραφές των παλιών κι όχι στις εγγραφές των νέων.

Ψάχνει εταιρείες δημοσκοπήσεων κι όχι κοινωνικούς εταίρους.

Δημιουργεί προσωπικές φατρίες κι όχι συλλογικά ρεύματα ιδεών.

Αναλύει αριθμούς και αλγορίθμους κι όχι την ευημερία των ανθρώπων.

Μία τέτοια κοινωνία κι ένα τέτοιο πολιτικό σύστημα νομίζω ότι πρωτίστως, κι εφόσον δεν βρίσκονται όλοι σε μόνιμη μέθη, έχουν ανάγκη από μία ιδεολογική και ηθική «αιμοκάθαρση».

Μόνο μέσα από την αιμοδοσία από τη νέα γενιά, η οποία δεν εμπιστεύεται τα «ιμιτασιόν Εμείς» [που κρύβουν το υπεραλαζονικό Εγώ], η οποία ξέρει να ξε-χωρίζει τον παλιομοδίτικο κενό λόγο από την ιχνηλάτηση του καινού [και κοινού] τρόπου καλύτερης ζωής, μόνον αυτή μπορεί να μας δείξει τον δρόμο.

Οι άλλοι που «όλα τα σφάζουν, όλα τα μαχαιρώνουν», όμως ουδέποτε λένε ονόματα [από τον φόβο της οικονομικής τους αποκαθήλωσης], οι άλλοι που δεν ρισκάρουν τίποτα το προσωπικό για ν’ αλλάξει η κατηφορική πορεία της χώρας, οι λιμοκοντόροι της επιστήμης, οι αβανταδόροι των αρχηγικών Αυλών και οι μιζαδόροι της κυβέρνησης υπηρετούν τη «γονεοποίηση της εξουσίας και τη βρεφοποίηση της κοινωνίας» [Κλεάνθης Γρίβας] και μόνον Κακό μπορεί να κάνουν σε όλους μας

Αρα, ας εμπιστευθούμε τις αγνές «φυλές της νιότης» κι ας δυσπιστήσουμε στους φιλόδοξους φύλαρχους και μάγ[ιστρ]ους των Αναντικατάστατων.

Ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης είναι πρώην υπουργός