Φάνηκε κυρίως η νοοτροπία

O Ολυμπιακός κέρδισε στο ντέρμπι τον ΠΑΟ και εκτός από τρεις βαθμούς κέρδισε και άλλα πολλά και πολύτιμα: πλησίασε στην πρώτη θέση τους Πράσινους, διατηρεί την ηρεμία του για τη συνέχεια, μοιάζει σιγά σιγά να αφήνει πίσω κάποια από τα προβλήματα που τον ταλαιπώρησαν στην αρχή του πρωταθλήματος. Τα έλυσε αυτά τα προβλήματα; Οχι φυσικά.

Θα πούμε ότι τα έχει λύσει όταν τον δούμε να κερδίζει επιτέλους εύκολα στο πρωτάθλημα, όταν διαπιστώσουμε ότι

Ο Βάσκος έπαιξε το ματς για να το κερδίσει ζητώντας πρέσινγκ ψηλά από την αρχή. Και πήρε το ματς χάρη στην εξαιρετική λειτουργία της άμυνάς του, όταν ο Ολυμπιακός έμεινε με παίκτη λιγότερο μετά την αποβολή του Σάλιακα. Ωστόσο, το ντέρμπι ήταν κυρίως υπόθεση παικτών: οι παίκτες του Ολυμπιακού το κέρδισαν με την απόδοσή τους.

Ο Ολυμπιακός έψαχνε μια νίκη στο ντέρμπι όχι μόνο για τους τρεις βαθμούς αλλά και για να δείξει ότι οι παίκτες του δεν είναι μυστήρια, αλλά είναι ικανότατοι επαγγελματίες και με χαρακτήρα πρωταθλητή – αυτό έπρεπε να δείξουν οι νεοφερμένοι: τον Ρέτσο, ηγέτη και σκόρερ, τον Φορτούνη, τον Πιρόλα, τον Τσικίνιο τους γνωρίζουμε.

Το μεγάλο κέρδος του Ολυμπιακού είναι ότι στην κυριακάτικη νίκη του πολλοί έδειξαν τι και πώς μπορεί να προσφέρουν. Ο Φρόιλερ σε ένα ακόμα ματς ήταν αλάνθαστος στη μεσαία γραμμή και έπειτα από τέσσερα ενενηντάλεπτα με την εθνική Ελβετίας έβγαλε ένα ακόμα ματς υψηλής έντασης και την Κυριακή: είναι φανερό ότι όποιος προπονητής τον έχει δεν τον βγάζει από το γήπεδο! Ο Ζότα είναι λίγο πολύπλοκη περίπτωση.

Δεν είναι εξτρέμ, γιατί του αρέσει να πατάει περιοχή και δεν είναι «δεκάρι», γιατί δεν κρατάει μπάλα, δεν ξέρει την τέχνη του περιττού. Αλλά δίνει την ψυχή του, κερδίζει μπάλες και δεν σταματάει να μάχεται. Ο Μάριους στο ντεμπούτο του έδειξε τα κυβικά του: ακόμα δεν ξέρει τους συμπαίκτες του. Αλλά ο παίκτης που στο ντέρμπι δικαιολόγησε την φήμη του είναι ο Πουέρτα.

Για τον Κολομβιανό είχαν αρχίσει να πληθαίνουν οι απορίες. Πολλοί που δεν τον γνώριζαν δεν καταλάβαιναν τι είδους παίκτης είναι. Εφταιγε κι ο τρόπος που χρησιμοποιήθηκε αρχικά. Ο Ιμανόλ του ζητούσε να βγαίνει στην πλάτη του φορ και να φτάνει σε θέση βολής.

Το πρόβλημα που έχει ο Ολυμπιακός στο γκολ οδηγεί τον προπονητή στο να ζητάει από τους μέσους πολλά – ο Πουέρτα στα ματς με τον Λεβαδειακό και τον ΟΦΗ έδειχνε να θέλει να παίξει κι αυτός «δεκάρι». Αλλά δεν είναι «δεκάρι», είναι κάτι καλύτερο: είναι ένας μέσος που τρέχει, κόβει, πασάρει, δημιουργεί, βοηθά τους συμπαίκτες του να παίζουν καλύτερα. Πολλοί αναρωτιούνται ακόμα αν η προσφορά του δικαιολογεί τα 16 εκατ. που ξοδεύτηκαν για αυτόν.

Οποιος δεν το καταλαβαίνει, ας δει το χθεσινό ματς πάλι ήρεμα. Ο Πουέρτα κερδίζει μπάλες, οδηγεί το πρέσινγκ, βγάζει εντελώς από το ματς τον Ουναΐ, τον πιο προικισμένο από τους μέσους του ΠΑΟ. Κι όταν ο Ολυμπιακός μένει με δέκα παίκτες, κόβει όποιον πλησιάζει χωρίς να παραχωρήσει ένα φάουλ, σε ένα ματς που τα νεύρα είναι πολλά. Ο Πουέρτα επιτρέπει στον Ιμανόλ να παίξει χωρίς αμυντικό μέσο αλλά με τρεις χαφ (αυτόν, τον Τσικίνιο και τον Φρόιλερ) που κόβουν και ράβουν.

Οσο βρίσκονταν κοντά σε αυτούς και ο Φορτούνης και ο Ζότα ο Ολυμπιακός έμοιαζε να παίζει με παίκτες παραπάνω, αφήνοντας στον ΠΑΟ μόνο τη δυνατότητα να ψάχνει με βαθιές μπαλιές τον Τεττέη. Αναφέρομαι στο πρώτο ημίχρονο: στο δεύτερο σταμάτησε κι αυτό.

Στον ΠΑΟ υπάρχει μια παγωμάρα για τις επιλογές του δανού κόουτς Τζέικομπ Νίστρουπ, τις αλλαγές του ίσως και για τις δηλώσεις του – ο κόουτς ειλικρινέστατα δήλωσε πως ο Ολυμπιακός ήταν καλύτερος και η ομάδα του πολύ κακή. Ισως να έχει κι αυτός τις ευθύνες του. Ομως αν υπάρχει ένα ανησυχητικό δεδομένο αυτό είναι άλλο: είναι ότι δεν φάνηκαν στο γήπεδο τα χρήματα που έχει ξοδέψει φέτος ο ΠΑΟ για παίκτες που πρέπει να κάνουν τη διαφορά. Οι ολλανδοί κεντρικοί αμυντικοί δεν είχαν ίχνος σιγουριάς.

Ο Καμαρά ήταν πηγή κινδύνων. Ο Λούζα χάθηκε σε σημείο που όλοι αναρωτιόντουσαν γιατί δεν ξεκίνησε ο Κάνγκουα: μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο αλλά δεν τον είδε κανείς. Ο Αντίνο πήρε απλά την κόκκινη του Σάλιακα, αλλά είχε προηγουμένως γλιτώσει μια κόκκινη αυτός. Ο Ταμπόρδα το μόνο που έδειξε είναι ότι δεν έχει πρόβλημα να κάνει θέατρο για να κερδίσει μια αποβολή αλλά κι αυτό το έκανε τόσο άσχημα που απλά προκάλεσε χαμόγελα.

Ο Λιβάι Γκαρσία χάθηκε στα δεξιά και ενώ ο Ουναΐ έμπλεξε με τον Πουέρτα, ο Ντέσερς έμπλεξε τον Τεττέη στερώντας του αυτό που έχει ανάγκη, δηλαδή χώρους. Ο Νίστρουπ δεν είχε ούτε έναν διακριθέντα. Οσο κι αν κάποιες επιλογές του είναι συζητήσιμες, εντούτοις είναι δύσκολο να του χρεώσει κανείς μεγάλες ευθύνες: ίσως η μεγαλύτερη είναι ότι θέλησε να περιμένει τον Ολυμπιακό, νομίζοντας πως τα προβλήματα που έχει απέναντι στις κλειστές άμυνες θα τον γέμιζαν άγχος. Τελικά αγχώθηκαν κι αυτός και οι παίκτες του.

Ο ΠΑΟ, ωστόσο, θα ξεπεράσει την ήττα μάλλον γρήγορα. Εχει δύο εύκολους αντιπάλους μπροστά του και μάλιστα στο ΟΑΚΑ: την Μπάνια Λούκα την Πέμπτη στην πρεμιέρα του στο Conference League και τον Αστέρα Τρίπολης την άλλη Κυριακή.

Κυρίως, όμως, βρήκε έναν ανέλπιστο σύμμαχο: την Καλαμάτα. Η ομάδα του Χριστοφιλέα έκανε τη (μέχρι τώρα) νίκη της χρονιάς στην Τούμπα, κερδίζοντας χθες με 3-1 τον ΠΑΟΚ και κράτησε τον ΠΑΟ μόνο στην πρώτη θέση.

Ο ΠΑΟΚ υποτίμησε τη Θύελλα, ο κόουτς Λίσι θέλησε να αφήσει στον πάγκο τον Ζίφκοβιτς, δεν κατάλαβε ποιον αντίπαλο είχε απέναντί του. Με τον Βάργκας μπροστάρη η Καλαμάτα έκανε πάρτι. Οι υπεύθυνοι της ομάδας πρέπει να κάνουν ό,τι μπορούν για να παίξει η Καλαμάτα με την ΑΕΚ στη φυσική της έδρα. Θα γίνει το αδιαχώρητο: οι εκατό οπαδοί της που ήταν στην Τούμπα κατάφεραν κάποια στιγμή να ακούγονται μόνο αυτοί!