Φαίνεται ότι το κίνητρο λειτουργεί

Χθες είχαμε δύο γεγονότα που έχουν να κάνουν με την αθλητική μας Δικαιοσύνη: την απόφαση της ΔΕΑΒ για τον Ντάνιελ Ποντένσε και τον Ολυμπιακό έπειτα από καταγγελία της ΑΕΚ και το πέρασμα του ιδιοκτήτη της Ενωσης από τον αθλητικό δικαστή. Ο Ηλιόπουλος προσήλθε κατηγορούμενος, θέλησε να γίνει κατήγορος λέγοντας πολλά και διάφορα και αποχώρησε αναμένοντας την απόφαση. Οταν θα βγει θα γράψω κάτι.

Η ΑΕΚ έκανε καταγγελία στον Ποντένσε (και κατ’ επέκταση και στους ανθρώπους του πάγκου του Ολυμπιακού) γιατί κατά τη διάρκεια του πρόσφατου ντέρμπι της Νέας Φιλαδέλφειας ο επιθετικός του Ολυμπιακού πέταξε μια ομπρέλα σε οπαδούς της γηπεδούχου που ήταν πίσω από τον πάγκο.

Η ΔΕΑΒ έκρινε ως ανάρμοστη τη συμπεριφορά και τιμώρησε τον Ποντένσε και τον Ολυμπιακό με χρηματικό πρόστιμο. Το σκεπτικό της απόφασης αναφέρει ότι ο Ποντένσε με την ενέργειά του «παρότρυνε τους ανωτέρω φιλάθλους “εν τοις πράγμασι” σε πρόκληση περαιτέρω επεισοδίου (κατ’ επίταση του ήδη αρξαμένου τοιούτου διά των ανωτέρω ρίψεων), ενώ ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής όφειλε να αποτρέπει με τη συμπεριφορά του φαινόμενα βίας».

Ουδεμία αντίρρηση από τη μεριά μου, τουλάχιστον για την επισήμανση του λάθους του παίκτη. Αλλά το ότι ο ποδοσφαιριστής οφείλει να αποτρέπει με τη συμπεριφορά του φαινόμενα βίας ομολογώ ότι δεν μπορώ να το καταλάβω. Αν θέλουν να πουν ότι ο ποδοσφαιριστής δεν πρέπει να προκαλεί με τη στάση του το δέχομαι ως γενική αρχή.

Αλλά αν του πετάνε ομπρέλες τι πρέπει να κάνει; Να πάει πιο κοντά για να τον πετύχουν; Αν ο Ποντένσε είχε φέρει τις ομπρέλες από το σπίτι με σκοπό να τις πετάξει στους θεατές θα έπρεπε η τιμωρία του να είναι μεγάλη και υποδειγματική. Αλλά δεν είναι η περίπτωση. Στην προκειμένη περίπτωση τον στοχοποίησαν για να τον εκνευρίσουν. Μήπως η τιμωρία του σε τελική ανάλυση αποτελεί δικαίωση όσων έκαναν ό,τι έκαναν;

Στα γήπεδα ως γνωστόν δεν μπορεί πλέον να κάνει κάποιος ό,τι θέλει. Σταματήσανε κάποτε το πρωτάθλημα για να μπουν υπερσύγχρονες κάμερες ώστε όλα να καταγράφονται. Εχουν καταγραφεί αυτοί που πέταξαν τις ομπρέλες; Μου λένε ναι. Εχουν συλληφθεί; Μαθαίνω όχι. Μήπως θα έπρεπε πρώτα να τους συλλάβουν και μετά, αφού οι άνθρωποι περάσουν από την πρέπουσα και επιβαλλόμενη ψυχιατρική εξέταση, να γίνει και η εκδίκαση της κατηγορίας στον Ποντένσε; Διότι νομίζω θα συμφωνούσατε πως αν αποδειχθεί πως έχουμε να κάνουμε με δύο φρενοβλαβείς η όποια ευθύνη του Πορτογάλου είναι μάλλον ελάχιστη. Τι να κάνεις απέναντι σε δύο τύπους που δεν είναι στα καλά τους; Να τους πεις «παιδιά προσπαθήστε λίγο παραπάνω, εδώ είμαι εγώ;».

Στο μεταξύ, περιμένοντας τον δεύτερο ημιτελικό του Κυπέλλου, αυτόν ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και στον ΠΑΟ, ομολογώ ότι χθες θαύμασα τον τρόπο που ο ΟΦΗ κατάφερε να προκριθεί στη Λιβαδειά.

Εμεινε με παίκτη λιγότερο εξαιτίας μιας ανόητης αποβολής του σέντερ φορ Σανσίδο με δεύτερη κίτρινη κάρτα, σκόραρε στο 45′ με τον Λαμπρόπουλο, αμύνθηκε με σθένος, γλίτωσε είναι αλήθεια σε μερικές φάσεις την ισοφάριση χάρη σε επεμβάσεις του τερματοφύλακα Χριστογεώργου, αλλά άντεξε και θα βρεθεί στον δεύτερο στη σειρά τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος.

Είχα γράψει εδώ όταν προέκυψε το ζευγάρι πως μολονότι ο Λεβαδειακός λόγω φόρμας μοιάζει φαβορί, ο ΟΦΗ έχει τεράστιες πιθανότητες γιατί είναι «ομάδα Κυπέλλου». Οι οπαδοί του, ηρωικοί άνθρωποι στη μεγάλη τους πλειοψηφία καθώς για τον ΟΦΗ έχουν περάσει πολλά, είχαν μεγάλη σιγουριά ότι η ομάδα θα τα καταφέρει διότι στο ποδόσφαιρο ό,τι γίνεται μία φορά μπορεί να ξαναγίνει. Κι ο ΟΦΗ τελικούς Κυπέλλου έχει πολλούς. Και σχεδόν πάντα φτάνει σε αυτούς από δρόμους δύσκολους.

Χθες π.χ. προκρίθηκε παίζοντας με δέκα παίκτες. Πέρυσι είχε αποκλείσει τον Αστέρα Τρίπολης με τρόπο ακόμα περισσότερο περιπετειώδη. Στη ρεβάνς κι ενώ ο ΟΦΗ είχε κερδίσει το πρώτο ματς με 0-1, αρχικά είχε αποβλήθηκε ο τερματοφύλακας Χριστογεώργος με παρέμβαση του VAR για σκληρό φάουλ εκτός περιοχής στον Τριανταφυλλόπουλο (που έπαιζε σέντερ φορ!) και επειδή o Ράσταβατς δεν είχε άλλη αλλαγή έπαιξε τερματοφύλακας ο χαφ Μπάκιτς που χρειάστηκε να κάνει επέμβαση καθοριστικότατη (με μανσέτα!) σε φάουλ που εκτέλεσε ο Αλβαρεζ στο 97′. Μπροστά στα περσινά η χθεσινή του πρόκριση ήταν πολύ απλή υπόθεση.

Μου έκανε εντύπωση μια δήλωση που έκανε ο προπονητής και αναμορφωτής του ΟΦΗ Χρήστος Κόντης. «Ηταν τρομερή η υποστήριξη του κόσμου, ήρθαν στο ξενοδοχείο, μας έδωσαν το έναυσμα. Ημασταν υποχρεωμένοι να δείξουμε αυτή την εικόνα, να βγάλουμε αυτό το αγωνιστικό πρόσωπο ακόμη και με δέκα παίκτες. Είχαμε δυσκολίες, τις αντιμετωπίσαμε, και αξίζαμε να πάμε τον τελικό.

Είναι τεράστια υπόθεση στα 100 χρόνια του ΟΦΗ το ότι φτάσαμε στον τελικό του Κυπέλλου. Θέλω να υποσχεθώ στον κόσμο μας ότι θα κάνουμε τα πάντα στον τελικό για να σηκώσουμε την κούπα και να του δώσουμε μια μοναδική χαρά» είπε. Αυτό το κίνητρο που λέγεται κατάκτηση τίτλου λόγω των γενεθλίων των εκατό χρόνων είναι κάτι καινούργιο, αλλά φαίνεται πως αποδίδει.

Το είδαμε πέρυσι στην περίπτωση του Ολυμπιακού π.χ. Είναι κάτι μάλλον καινούργιο και το επικαλούνται πολύ φέτος και στον ΠΑΟΚ: σε κάθε ευκαιρία κάποιος θυμίζει την ανάγκη για χαρούμενα γενέθλια. Θυμάμαι πως όταν ο ΠΑΟ και η ΑΕΚ γιόρτασαν τα εκατό τους χρόνια κανείς δεν είχε πει πως το γεγονός πρέπει να συνδυαστεί με κατάκτηση τίτλου. Λάθος τους. Διότι καθώς φαίνεται το κίνητρο λειτουργεί.

Ο κόσμος του Λεβαδειακού αποθέωσε την ομάδα παρά τον αποκλεισμό. Είδαμε χθες κάτι σπάνιο: το γήπεδο του Λεβαδειακού γεμάτο με οπαδούς (;) της ομάδας. Πιθανότατα οι παίκτες του Παπαδόπουλου εντυπωσιάστηκαν τόσο από το γεγονός, που τους πήρε χρόνο να το συνηθίσουν χάνοντας τη δυνατότητα να αιφνιδιάσουν τον ΟΦΗ.

Η πίκρα για τον αποκλεισμό στο τέλος ανάμεσα σε προπονητές και παίκτες του Λεβαδειακού ήταν μεγάλη. Διαβάζω ότι ο ισχυρός άνδρας της ομάδας (sic) Γιάννης Κομπότης κατά την έξοδό του απ’ το γήπεδο απευθύνθηκε στον κόσμο και τους δημοσιογράφος τονίζοντας πως «τα έχει η μπάλα αυτά». Δεν μας είπε τι είναι η μπάλα. Ως σοφός άνθρωπος το ξέρει.