Έτσι συμβαίνει πάντα εδώ και χρόνια

Η είδηση του θανάτου του Τάκη Γκώνια ξάφνιασε πολύ εκείνους που δεν ήξεραν τον Γολγοθά που περνούσε τα δύο τελευταία χρόνια. Θέλησε να κρατήσει τα προβλήματα υγείας που τον ταλαιπώρησαν μακριά από τη δημοσιότητα – ήταν γενικά ένας άνθρωπος που δεν ήθελε να μας απασχολεί παρά μόνο για την αγάπη του για το ποδόσφαιρο.

Το αγάπησε πολύ το ποδόσφαιρο ο Γκώνιας: ελάχιστους ποδοσφαιριστές έχω γνωρίσει που να το αγαπούν τόσο. Εντυπωσίασε μικρός στον Λεβαδειακό, βρέθηκε νωρίς στον Ολυμπιακό όπου δεν τα κατάφερε

Εκανε εντυπωσιακά πράγματα στον Ηρακλή, στον Πανηλειακό, στον Πανιώνιο, πήγε στην Ισπανία για να αγωνιστεί στη Χιχόν, πέρασε και από την Ιταλία για λίγο παίζοντας στις μικρότερες κατηγορίες.

Γύρισε στον Ολυμπιακό το 2003-04: τον υποδέχτηκαν με σεβασμό. Οταν αποφάσισε να γίνει προπονητής προσπάθησε να δείξει όλη του την αγάπη για το επιθετικό ποδόσφαιρο αντιγράφοντας πράγματα που έκανε ο Γκουαρντιόλα – δούλεψε στην Καλλιθέα, στον Εργοτέλη και δεν δίστασε να πάει και στην Αίγυπτο! Ηταν μαχητικός, ευθύς, ωραίος.

Βρήκα συμβολικό ότι έφυγε σε μια στιγμή που βλέπουμε το Παγκόσμιο Κύπελλο. Χάρη στην ευκολία του να μιλάει για ποδόσφαιρο ήταν σχολιαστής της ΕΡΤ και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 και σε αυτό του 2010.

Μου έλεγε πόσο δυσκολευόταν να γίνει κατανοητός στα πάνελ – όχι ότι τον ένοιαζε και ιδιαίτερα. Ελεγε λίγο χαριτωμένες υπερβολές: τον αγαπούσα για τον ίδιο λόγο που τον αγαπούσα και ως ποδοσφαιριστή και ως παίκτη – γιατί και ως σχολιαστής δεν ήταν καθόλου ανιαρός, όπως τόσοι και τόσοι.

Τον αποχαιρετώ με τεράστια θλίψη γνωρίζοντας πως αν τώρα έβλεπε το Παγκόσμιο Κύπελλο θα χαιρόταν για τον Μέσι, τους Ισπανούς, τους Ολλανδούς, τους φίλους του τους Αιγύπτιους. Ας είναι ελαφρύ το χώμα.

Ημουν βέβαιος ότι ο Ρονάλντο θα ανταποκρινόταν στην παγκόσμια προσοχή και θα σκόραρε με το Ουζμπεκιστάν: ο Κριστιάνο όχι μόνο δεν φοβάται την κριτική αλλά αντλεί από αυτή δύναμη.

Πιο πολύ και από το πώς θα πανηγύριζε τα γκολ του (οι σημειολογικοί πανηγυρισμοί του είναι πάντα ένα θέαμα προς αποκρυπτογράφηση) είχαν λιγότερο ενδιαφέρον από την παρουσία του στη συνέντευξη Τύπου.

Ολες τις προηγούμενες μέρες μιλούσαν όλοι για αυτόν. Μετά το ματς ήθελα να δω τι θα πει. Ως θριαμβευτής πλέον.

Ο Ρονάλντο παρουσιάστηκε ενώπιον των δημοσιογράφων για να απαντήσει στην κριτική που δέχθηκε τις μέρες μετά την ισοπαλία της Πορτογαλίας με τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό με μια σπάνια για τις συνήθειές του μετριοπάθεια.

«Δεν μπορούμε να ελέγξουμε όλα αυτά που κυκλοφορούν για την ομάδα από ανθρώπους που βρίσκονται μακριά από αυτή.

Ξέρουμε όλοι ότι όταν δεν παίζουμε καλά ή δεν κερδίζουμε, πάντα δεχόμαστε κριτική, ειδικά εγώ. Είναι μέρος του παιχνιδιού και δεν αμφισβητώ τη χρησιμότητα της – τις υπερβολές παλιά δεν τις άντεχα.

Αλλά όπως έχω ξαναπεί τα έχω συνηθίσει τώρα όλα. Προχωράω» είπε. Και πρόσθεσε: «Πιστεύω βαθιά σε αυτό που κάνω, στον τρόπο που το κάνω. Είμαι πεπεισμένος ότι ο Θεός με βοηθάει πολύ σε αυτό το μονοπάτι.

Η καριέρα μου ήταν πάντα γεμάτη από περιπέτειες και δεν θα άλλαζα τίποτα σε αυτήν. Για μένα, το πιο σημαντικό είναι η ομάδα, το να παραμένουμε ενωμένοι και το να κάνουμε μετά κάθε ματς τις οικογένειές μας ευτυχισμένες και περήφανες για μας».

Ο Ρονάλντο έγινε ο παίκτης με τα περισσότερα γκολ στο Παγκόσμιο Κύπελλο στην ιστορία της Πορτογαλίας, με 10 σε 24 αγώνες. Ξεπέρασε τον Εουσέμπιο, που έμεινε στα 9.

Είναι επίσης ο πρώτος στον κόσμο που έχει σκοράρει σε έξι Μουντιάλ! «Το να σπας ρεκόρ είναι πάντα ωραίο, αλλά αυτό που μετράει περισσότερο είναι η ομάδα.

Τώρα είναι η ώρα να σκεφτούμε την πρόκριση στους “32”: με τέσσερις βαθμούς τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα. Πρέπει να κερδίσουμε την Κολομβία για να περάσουμε πρώτοι» τόνισε.

Οταν οι άνθρωποι της πορτογαλικής τηλεόρασης τον ρώτησαν αν τα γκολ του ήταν η καλύτερη απάντηση στην κριτική απάντησε πως «έτσι συμβαίνει πάντα, τα 23 τελευταία χρόνια».

Δεν χωρά αμφιβολία πως δεν ήθελε να υπερβάλει γιατί γνωρίζει πως αν στο επόμενο ματς δεν είναι καλός και πάλι θα υπάρξουν συζητήσεις και ερωτηματικά για τη δυνατότητα να κάνει τη διαφορά.

«Οταν τα πράγματα πάνε καλά, ο Ρονάλντο είναι δυνατός και ικανός. Οταν τα πράγματα πάνε άσχημα, είναι γέρος. Αλλά ο Ρονάλντο είναι πάντα ο ίδιος.

Ο Ρονάλντο είμαι εγώ και είμαι εδώ και σκοράρω» είπε μιλώντας για τον εαυτό του σε τρίτο πρόσωπο. Και πρόσθεσε πως βαρέθηκε να ακούει πως «αυτό είναι ένα τουρνουά αστεριών και μόνο ο Κριστιάνο λείπει».

«Σήμερα απέδειξα ότι είμαι κι εγώ εδώ. Θυμηθείτε ότι πάντα τα καταφέρνω, αργά ή γρήγορα» υπενθύμισε. Με τα δυο γκολ που πέτυχε στη νίκη με 5-0 επί του Ουζμπεκιστάν, έφτασε τα 145 γκολ με τη φανέλα της Πορτογαλίας.

Η Εθνική Ουζμπεκιστάν είναι η τεσσαρακοστή ένατη εθνική ομάδα εναντίον της οποίας έχει σκοράρει στην καριέρα του. Σκόραρε ενώ είναι 41 χρόνων, 4 μηνών και 18 ημερών.

Είναι ο δεύτερος γηραιότερος σκόρερ στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου μετά τον Καμερουνέζο Ροζέ Μιλά, ο οποίος σκόραρε εναντίον της Ρωσίας το 1994: κι αυτός το σπάνιο κατόρθωμά του το είχε κάνει στις ΗΠΑ.

Χώρα που αγαπούν τους σουπερήρωες και η Marvel είναι κάτι σαν επίσημη μυθολογία.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο έχει μπει ήδη στην τρίτη του αγωνιστική. Κάποιοι σήμερα περιμένουν να δουν τι θα κάνουν οι Ολλανδοί με την Τυνησία και αν οι Σουηδοί θα τα καταφέρουν απέναντι στους Γιαπωνέζους.

Για μένα υπάρχει ένα ματς κυρίως: το Κουρασάο – Ακτή Ελεφαντοστού. Το Κουρασάο αν καταφέρει και κερδίσει προκρίνεται γιατί φτάνει τους τέσσερις βαθμούς και καθόλου δεν ενδιαφέρεται για το αν οι Γερμανοί θα είναι όσο σοβαροί χρειάζεται απέναντι στο Εκουαδόρ.

Καταλαβαίνω τη λατρεία για τον Μέσι, το ενδιαφέρον για τον Ρονάλντο, την αγωνία για τους Αγγλους κ.λπ. Αλλά για μένα Παγκόσμιο Κύπελλο είναι το Κουρασάο – Ακτή Ελεφαντοστού.

Είκοσι δύο απίθανοι τύποι γεμάτοι όνειρα. Και δυο χώρες στον δρόμο.