Επιθετικές διακοπές

Δεν νομίζω ότι θα ήμουν υπερβολικός αν έλεγα ότι εδώ και μερικά χρόνια – πολύ πιθανόν από την πανδημία του Covid-19 και μετά, ίσως και από πιο πίσω, στα χρόνια της οικονομικής κρίσης – όσο ο καιρός περνά, τόσο δυσκολεύουν οι συνθήκες τουρισμού – και αυτό το  φαινόμενο κατά πάσα πιθανότητα δεν είναι μόνο ελληνικό αλλά παγκόσμιο.

Μιλώντας με γνώμονα τον συγκεκριμένο προορισμό τον οποίο επί σειρά ετών επιλέγω, μπορώ να πω ότι όλα μπορείς πια να τα περιμένεις και σε όλα οφείλεις να διατηρείς την ψυχραιμία σου προκειμένου να μη χαθεί ο έλεγχος γιατί αυτό πλέον δείχνει πολύ εύκολο. Είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι ένα μεγάλο μέρος του κόσμου, τόσο από πλευράς τουριστών όσο και από πλευράς εξυπηρέτησης τουριστών, ζει την καθημερινότητα των διακοπών λες και περνά από μια φάση εκτόνωσης και όχι χαλάρωσης όπως η περίοδος θα μπορούσες να πεις ότι «επιβάλλει». Κατά τη διάρκεια των διακοπών μπορείς να ακούσεις ή να δεις να γίνονται πράγματα που υπό άλλες συνθήκες δεν θα τα έβρισκες φυσιολογικά.

Κάνω εδώ και χρόνια διακοπές στο Τολό, που θεωρείται αν όχι το δημοφιλέστερο, ένα από τα πιο δημοφιλή θέρετρα του νομού Αργολίδας. Αυτό που παρατήρησα φέτος είναι ότι οι χώροι στην τεράστια παραλία του Τολού που έχουν παραχωρηθεί για ενοικιαζόμενες ξαπλώστρες είναι σημαντικά αυξημένοι συγκριτικά με τα τελευταία χρόνια που έρχομαι. Δεν θα αναφερθώ στο κόστος ενοικίασης των ξαπλωστρών που κυμαίνεται (από όσο έμαθα) ανάμεσα στα 20 με 35 ευρώ. Δυστυχώς, στην ελεύθερη αγορά όλα μπορείς να πλέον να τα υποστείς, αν και το αν θα τα δεχτείς είναι δική σου υπόθεση. Θα πω, όμως, ότι τα «ελεύθερα» σημεία στην τεράστια παραλία του Τολού είναι πλέον σημαντικά περιορισμένα. Σε αυτά, λοιπόν, όπου δεν υπάρχουν ενοικιαζόμενες ξαπλώστρες, τα λεγόμενα «ελεύθερα» σημεία της παραλίας, αρκετός κόσμος έχει μπει στη λογική της «καβάτζας».

Τι είναι η καβάτζα; Πηγαίνεις από πολύ νωρίς στην παραλία και δεν στήνεις απλώς την ομπρέλα σου στο σημείο όπου θες αλλά οριοθετείς τον συγκεκριμένο χώρο σου πάνω στην άμμο. Οταν λέω «οριοθετείς», κυριολεκτώ. Πάνω στην άμμο χαράσσεις το δικό σου «οικόπεδο», μια εικόνα «απειλητική» προς τον άλλο γιατί από τη στιγμή που μπουν τα υπόλοιπα πράγματα του λουόμενου στον οριοθετημένο χώρο, είναι σαν να σου λέει ότι είναι «κάτοχος» του σημείου και ότι ουδείς επιτρέπεται να «καταπατήσει» αυτόν τον χώρο, ο οποίος βεβαίως είναι ΔΗΜΟΣΙΟΣ.

Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τι μπορεί να ακολουθήσει αν κάποιος κάνει το σφάλμα και «παραβιάσει» αυτόν τον χώρο, ή απλώς να καθίσει μπροστά του. Επαναλαμβάνω ότι μιλάμε για έναν χώρο που δεν «ανήκει» σε αυτόν που τον περιχαράκωσε. Η εικόνα στη φωτογραφία του ανά χείρας κειμένου τα λέει όλα. Ο χώρος αυτός είχε οριοθετηθεί από μια τετραμελή οικογένεια ξένων τουριστών – όλοι ενήλικες. Προσέξτε δε, πόσο μεγάλο είναι το περιθώριο εντός των ορίων του χαραγμένου τετραγώνου. Φαντάζεστε τι θα μπορούσε να γίνει αν όλοι οι λουόμενοι έκαναν το ίδιο; Εν τω μεταξύ, όπως μαθαίνω επειδή ρώτησα, μια κλήση στο Λιμενικό δεν αποτελεί λύση. Θα γίνει παρατήρηση στον λουόμενο και το σκηνικό θα επαναληφθεί την επομένη από τον ίδιο ή από άλλους.

Μαθαίνω από μια πολύ πιο έμπειρη τουρίστρια από μένα, ότι αυτό το φαινόμενο δεν είναι ακριβώς καινούργιο. Ξεκίνησε στη δεκαετία του 1990 όταν ομάδες λουόμενων μιας  κάποιας συγκεκριμένης πολιτικής νοοτροπίας (ας τους αποκαλέσουμε αναρχοαριστερούς) έκαναν το ίδιο σε διάφορα νησιά του Αιγαίου (μου ανέφερε τα Κουφονήσια). Απαγόρευαν την πρόσβαση σε άλλους λουόμενους στον δικό τους, οριοθετημένο χώρο. Αν όμως αυτό το φαινόμενο γινόταν σε απομονωμένες περιοχές, σήμερα γίνεται μπροστά στα μάτια σου ακόμα και σε πολύ δημοφιλείς παραλίες όπως της Ψιλής Αμμου στο Τολό.

Αυτό το φαινόμενο είναι ένα από τα πολλά παράδοξα που θα δεις να συμβαίνουν στους τουριστικούς προορισμούς τον τελευταίο καιρό. Το θέμα μου βέβαια δεν είναι το ίδιο το φαινόμενο της καβάτζας αλλά το ότι τελικά, τέτοια φαινόμενα σε αναγκάζουν να πηγαίνεις στην παραλία έτοιμος για καβγά. Βρίσκεσαι σε άμυνα και για να βρεις το δίκιο σου, πρέπει να μπεις στην επίθεση. Αυτό όμως δεν είναι διακοπές. Είναι μαρτύριο.