«Αντισταθείτε»

Οσες αφορμές έχει για να επιχαίρει κανείς με όσα συμβαίνουν σήμερα στον κόσμο, άλλες τόσες, ή μάλλον πολύ περισσότερες έχει, και σαφέστατα πολύ πιο κρίσιμες, για να νιώθει, αν όχι δυστυχισμένος, αμετάτρεπτα μελαγχολικός και θλιμμένος.

Βέβαια, η εξοικείωσή μας, έως αναισθησίας, με μια σωρεία ανισοτήτων, με τις δύο κυριότερες άλλοι λαοί να δοκιμάζονται μέσα σε αφανιστικούς πολέμους και άλλοι να απολαμβάνουν έστω και μία επισφαλή ειρήνη, ενώ ταυτόχρονα πολυάριθμοι πληθυσμοί στερούνται και τα απαραίτητα, με σαφέστατα πολύ

μικρότερους σε αριθμητικό εύρος να διαβιούν μέσα σε συνθήκες μιας αχρείαστης αφθονίας, μας κάνει τόσο κοντόφθαλμους ώστε να σκεφτόμαστε με ένα τρόπο που μας χαρακτηρίζει ως γελοίους πριν καν τον εκστομίσουμε.

Εναν τρόπο σκέψης που αν και δεν αντέχει ως κρίση και ως εκτίμηση να φθάσει καν ως το επόμενο τετράγωνο του σπιτιού μας, εμείς επιμένουμε να τον ορίζουμε ως «πείρα ζωής», ως «κανόνα», ως «δέον γενέσθαι», δηλαδή μια σκέτη συμφορά.

Δεν είναι λίγοι οι συγγενείς μας, οι φίλοι μας, οι γείτονές μας, που τους ακούμε συχνά να καμαρώνουν γιατί έχουν ασφαλίσει τα σπίτια τους με τα πιο εξελιγμένα συστήματα συναγερμού και ότι τα έχουν εξοπλίσει «σαν αστακούς».

Σε σημείο μάλιστα που θα έλεγες, ότι αν έπαυε να υπάρχει η προοπτική να αποδειχθεί πόσο αποτελεσματικά είναι τα συστήματα αυτά, γιατί κανείς διαρρήκτης δεν θα τους είχε επιλέξει ως στόχο του, θα γίνονταν δυστυχείς. Πέρα από αυτή καθαυτή την ανωμαλία να πιστεύει κανείς πως υπάρχουν τόσοι γύρω του που καραδοκούν να τον βλάψουν, ώστε να γίνονται ύποπτοι ακόμα και άνθρωποι που δεν θα διανοούνταν να του προξενήσουν το παραμικρό κακό και ότι, αντιθέτως, αν δεν υποψιαζόταν τους πάντες, ερχόμενος σε επαφή με αυτούς τους ανθρώπους θα είχε να κερδίσει πάρα πολλά, δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει κανείς την ύπαρξη μιας πολύ σοβαρής παραμέτρου.

Με κανονικές συνθήκες και με την αναγνώριση της αναγκαιότητας να ασφαλίζει κανείς το σπίτι του σαν «αστακό», δεν θα έπρεπε, αντί να επιχαίρει, να μελαγχολεί βαθύτατα με το κατάντημα να λογαριάζει την ανθρωπότητα τόσο ηθικά χρεοκοπημένη, έστω και αν η χρεοκοπία αυτή εκφράζεται χάρη σε ορισμένους μόνον ανθρώπους, ώστε για να σωθεί να χρειάζεται να παίρνει μέτρα σαν να περιβάλλεται μόνο από εχθρούς.

Τι είδους διαστροφή είναι αυτή να χαίρεσαι και να καμαρώνεις μέσα σε έναν κόσμο που, αν και έχει γυρίσει ανάποδα, ο ίδιος δεν διατρέχεις κανέναν κίνδυνο; Δεν σημαίνει, μαζί με κατάπτωση – καθαρά ψυχιατρικό φαινόμενο – ότι ακόμη και αν όλοι οι άλλοι καταποντιστούν, αλλά εσύ ο ίδιος έχεις διασωθεί, η κατάσταση κάθε άλλο παρά ανυπόφορη διαγράφεται; Πόσο πια όχι μικροαστική, αλλά βάρβαρη αντίληψη για τον κόσμο είναι αυτή ώστε μια δραματική της εκδοχή να την αναγνωρίζουμε μόνο στο πρόσωπο του Ιλον Μασκ, όχι όμως και στον ευγενικό και φιλήσυχο νοικοκύρη που συμβαίνει να είναι γείτονάς μας.

Αθάνατε Μιχάλη Κατσαρέ με το θαυμάσιο, προφητικό σου ποίημα «Αντισταθείτε».

«Αντισταθείτε σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι και λέει καλά είμαι εδώ/  αντισταθείτε σ’ αυτόν που πάλι γύριζε στο σπίτι και λέει Δόξα σοι ο Θεός/ στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών τον κοντό άνθρωπο του γραφείου στην εταιρεία εισαγωγαί  εξαγωγαί/ στην κρατική εκπαίδευση και τον φόρο/ αντισταθείτε σε μένα ακόμη που ιστορώ».

Keywords
Τυχαία Θέματα