Επιτέλους

Οταν φεύγει ένας άνθρωπος, γνωρίζουμε καλά ότι τα δύσκολα δεν είναι γι’ αυτόν, αλλά για εκείνους που μένουν πίσω. Οταν φεύγει ένας γονιός, η δυσκολία αυτή αυξάνεται. Κι όταν φεύγει ένα παιδί, η δυσκολία γίνεται αφόρητη, γιατί προστίθεται το στοιχείο του παραλογισμού. Ενα πράγμα μπορεί να μεταμορφώσει, ή έστω να αναβάλει, τον πόνο: η ανάγκη για δικαιοσύνη. Αυτό πρέπει να εννοούσε ο Γιάννης Μάγγος όταν, μετά την ανακοίνωση της καταδίκης πέντε αστυνομικών για τον βασανισμό του γιου του, είπε ότι «επιτέλους είναι η στιγμή να κλάψουμε

κι εμείς. Να πάμε σπίτι μας και να κλάψουμε».

Το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Καρδίτσας έκρινε ότι ο Βασίλης Μάγγος ξυλοκοπήθηκε βάναυσα και βασανίστηκε εκείνη τη μοιραία 14η Ιουνίου του 2020 από αστυνομικούς. Το ίδιο το θύμα δεν μπορεί να νιώσει δικαιωμένο, αφού έναν μήνα μετά τα βασανιστήρια εκείνα πέθανε από υπερβολική δόση ναρκωτικών: ήταν 26 ετών. Οι γονείς του, πάλι, νιώθουν σήμερα μια λύτρωση, μια ανακούφιση, από την απόφαση του δικαστηρίου. Και οι αστυνομικοί; Εκείνοι πώς νιώθουν; Εχουν καθόλου τύψεις ή πιστεύουν ότι έκαναν καλά τη δουλειά τους; Τους περνά ποτέ από το μυαλό ότι ο θάνατος του Βασίλη μπορεί να έχει, όχι άμεση, αλλά έστω έμμεση σχέση με τα τραύματα που του προκάλεσαν ή κοιμούνται ήρεμα τα βράδια;

Οπως διαβάζουμε, οι καταδικασθέντες άσκησαν έφεση και θα μείνουν ελεύθεροι μέχρι την απόφαση του Εφετείου. Η έφεση αυτή συνοδεύεται άραγε από κάποια επιχειρήματα; Υποστηρίζεται, ας πούμε, ότι οι αστυνομικοί όχι μόνο δεν άπλωσαν χέρι στον Βασίλη, αλλά του μιλούσαν και στον πληθυντικό; Μήπως αναγκάστηκαν να ασκήσουν λελογισμένη βία επειδή τους επιτέθηκε; Ή μήπως ο ίδιος αυτοτραυματίστηκε επειδή, ως αναρχικός, μισούσε τους αστυνομικούς και ήθελε να τους ενοχοποιήσει;

Κάποιος που κατηγορείται για μια παράνομη πράξη έχει φυσικά το δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό του με όποιον τρόπο θέλει. Ομως η αστυνομική βία δεν αφορά μόνο αυτούς που την ασκούν, αλλά κι εκείνους που τους εκπαιδεύουν, καθώς και τους προϊσταμένους των εκπαιδευτών τους. Και φυσικά δεν την είδαμε μόνο στον Βόλο, αλλά και στο Κουκάκι (υπόθεση Ινδαρέ), στη Νέα Σμύρνη (ξυλοδαρμός του Αλέξανδρου), στο Αργος (θανάσιμος τραυματισμός του Θοδωρή Ζαβραδινού-Καράμπαμπα) και σε πολλές ακόμη περιπτώσεις: 1.200 περιστατικά μέσα σε μια πενταετία κατέγραψε ο Εθνικός Μηχανισμός Διερεύνησης Περιστατικών Αυθαιρεσίας στα σώματα ασφαλείας. Εχει έτσι ιδιαίτερη σημασία ο τρόπος, η αποφασιστικότητα και η ταχύτητα με την οποία αντιμετωπίζεται αυτή η βία, τόσο σε πολιτικό όσο και σε δικαστικό επίπεδο.

Οσο για τους πέντε αστυνομικούς, αφού εκτίσουν την όποια ποινή αποφασίσει και το Εφετείο, υπάρχει κάτι που θα μπορούσαν να κάνουν για να επέλθει πραγματική κάθαρση: να επισκεφθούν τον Γιάννη Μάγγο, να τον κοιτάξουν στα μάτια, να του τείνουν το χέρι και να του ζητήσουν συγγνώμη.

Keywords
Τυχαία Θέματα