Επιστροφή στις ΗΠΑ

Τώρα που πολύ σύντομα, ακόμη και τις επόμενες λίγες ημέρες, στο «Ελ. Βενιζέλος», θα μαζευτεί όλο αυτό το καρασούργελο που πλαισίωνε τη λατρεμένη Κίμπερλι Γκίλφοϊλ προκειμένου να της κουνήσει το μαντίλι του αποχαιρετισμού, είναι ίσως η ώρα να δούμε τα πράγματα με πιο ξεκάθαρη ματιά.

Οι Αμερικανοί μάς έστειλαν εδώ ως πρεσβευτή της χώρας τους, πρόσωπο αντίστοιχο της κατάταξης στον πίνακα ενδιαφέροντος στον οποίο έχουν κατατάξει την Ελλάδα. Οσοι βαυκαλίζονται να πιστεύουν ότι οι Αμερικανοί μάς θεωρούν σοβαρό παίχτη στην

περιοχή αλλά και ευρύτερα, η περίπτωση Γκίλφοϊλ είναι μια θαυμάσια ευκαιρία να αντιληφθούν ότι δεν είμαστε τίποτε περισσότερο απ’ όσα η κυρία αυτή «κατάφερε» στους 11 μήνες που άσκησε ή μάλλον «εκτέλεσε» τα καθήκοντα του επικεφαλής της αμερικανικής πρεσβείας στην Ελλάδα.

Κι απορώ με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία αντί να απαιτήσει την απομάκρυνσή της από την Αθήνα, όταν γνωστοποιήθηκαν οι ανοησίες που έλεγε τον περασμένο Μάρτη σε εκείνο το περίφημο δείπνο (γιατί αποκλείεται να μην ενημερώθηκε το Μέγαρο Μαξίμου από τον παριστάμενο υπουργό κ. Παπασταύρου), ανέχτηκε την παρουσία της, στην Αθήνα. Οταν μάλιστα είναι γνωστές ιστορικά οι οδυνηρές παρεμβάσεις της πρεσβείας στην εσωτερική πολιτική κατάσταση στη χώρα. Ηταν εποχές που ανεβοκατέβαζαν κυβερνήσεις, έστησαν τη χούντα, στήριξαν τους πραξικοπηματίες, ανέχτηκαν δολοφονίες, βασανισμούς αντιστασιακών, δεν έκαναν τίποτε για να αποτρέψουν το πραξικόπημα στην Κύπρο. Εχει παρελθόν αυτή η σχέση…

Πόνταραν σε λάθος χαρτί

Αν η αιτία της ολιγωρίας να ασκήσει ένα συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά της η κυβέρνηση, ήταν γιατί έχει εναποθέσει στην Γκίλφοϊλ τις ελπίδες της, για μια πρόσκληση του προέδρου Τραμπ στον Μητσοτάκη να επισκεφθεί την Ουάσιγκτον, έχω να δηλώσω ότι πόνταραν σε λάθος χαρτί. Τις διακυβερνητικές σχέσεις και κυρίως τις διμερείς σχέσεις τις διαμορφώνουν οι στέρεες πολιτικές και η αξιοπρεπής στάση. Ούτε τα «γκαλά», ούτε τα κοσμικά δείπνα, ούτε τα σούρτα-φέρτα στα σπίτια της καλής Αθήνας. Πολύ περισσότερο οι αποικιοκρατικές λογικές που διέπνεαν τη συμπεριφορά της κυρίας.

Επίσης την πόρτα του Λευκού Οίκου δεν μπορούν να την ανοίξουν «λομπίστες» τριτοτέταρτης κατηγορίας τύπου Μαραφάτσου, που συνόδευε την Κίμπερλι σαν madame de compagnie. Και μην αναφερθώ στις ελπίδες που είχαν εναποτεθεί σε μια μερίδα της επιχειρηματικής ελίτ που διατηρούσε προνομιακές σχέσεις μαζί της…

Εκεί δεν μιλάμε μόνο για ντροπή, αλλά και για ζητήματα που σίγουρα θα μας απασχολήσουν ως κοινωνία και πολιτεία, προσεχώς…

Το ρεκόρ της Κίμπερλι

Φεύγει λοιπόν η κυρία, και να πάει στο καλό. Δεν αφήνει τίποτε περισσότερο πίσω της, παρά μόνο ένα ρεκόρ! Είναι η δεύτερη στην ιστορία των ελληνοαμερικανικών σχέσεων πρεσβευτής με τη μικρότερη θητεία στην αμερικανική πρεσβεία της Αθήνας. Αυτή ορκίστηκε 29 Σεπτεμβρίου 2025 στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και 40 ημέρες αργότερα, στις 4 Νοεμβρίου πέρυσι ανέλαβε και επίσημα τα καθήκοντά της στην Αθήνα, αποτελώντας την πρώτη γυναίκα πρεσβευτή των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελληνική Δημοκρατία. Επιδίδοντας τα διαπιστευτήριά της, στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κων. Τασούλα, είχε έναν χαριτωμένο διάλογο μαζί του, ειδικά όταν ανέφερε στον Πρόεδρο ότι είχε έρθει ξανά στην Ελλάδα στον μήνα του μέλιτος. «Ο μήνας του μέλιτος ήταν υπέροχος, ο γάμος δεν ήταν», ανέφερε στον Προέδρο, με τον κ. Τασούλα να της απαντά αστειευόμενος: «Θα εργαστούμε για έναν νέο σύζυγο».

Τελικά ούτε και σ’ αυτό, είχε επιτυχία…

Παράσταση για έναν ρόλο

Θεατρική παράσταση για έναν ρόλο ήταν η εμφάνιση του «ή εμείς ή κανείς» προέδρου Τσίπρα σε κανάλι της Κρήτης (το ΚΡΗΤΗ TV). Αποθέωση της υποκριτικής τέχνης, όσα είπε όταν ρωτήθηκε για τις βρωμιές του μπαρμπα-Καρτερού σε βάρος του προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Με το ανάλογο ύφος, αρχικά είπε «εγώ δεν τσακώνομαι με κανέναν», ενώ στη συνέχεια αναρωτήθηκε «με έχετε δει να επιτίθεμαι στον Ανδρουλάκη;». Οχι, βρε κουτό, ποιος τα λέει αυτά; Είναι δυνατόν; Εσύ ποτέ! Να, εκείνος ο Καρτερός, ξύπνησε πρωί Παρασκευής, και είπε μέσα του, δεν ανοίγω τον υπόνομο να πετάξω μερικές φτυαριές λάσπες και περιττώματα στο ΠΑΣΟΚ και τον αρχηγό του; Κι επειδή βρήκε εξαιρετική την ιδέα, έκατσε και έγραψε το άρθρο, να το κάνει ο Θεός, του Σαββάτου για την «ΕφΣυν».

Αυτό είναι όλο.

Ψευτιά και υποκρισία

Αλλά ο αρχηγός στην ίδια συνέντευξη είπε κι άλλα ωραία για τον Νίκο Ανδρουλάκη – αυτόν μωρέ, για τον οποίο χαίρεται όταν… παίρνει μισή μονάδα.

«Είμαστε ανταγωνιστές, αλλά δεν πρέπει να αναπαράγουμε μία λογική ότι είμαστε οι βασικοί αντίπαλοι. Πάντως αντίπαλος δικός μου δεν είναι ο Ανδρουλάκης. Αντίπαλος δικός μου είναι ο Μητσοτάκης».

Και παρακάτω, στο ίδιο μοτίβο της ψευτιάς και της υποκρισίας:

«Είμαστε ανταγωνιστές, όχι αντίπαλοι, με τις προοδευτικές δυνάμεις. Εγώ, με βλέπετε ότι δεν απαντάω στις προκλήσεις, δεν επιτίθεμαι στους άλλους, τις προοδευτικές δυνάμεις, τις πολιτικές δυνάμεις που ανήκουν στον προοδευτικό χώρο».

Δεν επιτίθεσαι, όχι. Γιατί να το κάνεις άλλωστε, όταν τη βρώμικη δουλειά σπεύδουν να την κάνουν οι από κάτω. Ο Καμμένος, η Κουφονικολάκου, η Παπαδοπούλου, ο Καρτερός και όσοι άλλοι εκτίθενται στα κανάλια, βρίζοντας το ΠΑΣΟΚ και τον αρχηγό του. Εσύ γιατί να μπεις στον κόπο;

Καμενοένταξη στην ΕΛΑΣ

Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα, πληροφορούμενος ότι ο Βασίλης Κόκκαλης, πρώην υφυπουργός των κυβερνήσεων Τσίπρα και πρώην βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ ανήγγειλε ότι εντάσσεται στο κόμμα που ίδρυσε ο μεγάλος σαμάνος της Αριστεράς, ήταν και «πολύ άργησε»! Επειτα όμως από μια σύντομη ορθότερη σκέψη, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο Κόκκαλης ακολούθησε την ίδια οδό στην οποία πορεύτηκαν, κι άλλοι σαν αυτόν, για το ΕΛΑΣ. Αλλά τη δήλωση τι την ήθελε; Συγκεκριμένα το εξής απόσπασμα:

«Με τον Αλέξη Τσίπρα συνεργαστήκαμε σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο για τη χώρα. Η πολιτική εμπιστοσύνη που αναπτύχθηκε μέσα από εκείνη τη συνεργασία υπήρξε καθοριστική και για την επιλογή μου, το 2019, να συμπορευτώ μαζί του».

Διότι αν θυμάμαι καλά, βουλευτής του καμενοκόμματος ήταν, και στο πλαίσιο της συμφωνίας του Τσίπρα με τον εντελώς καμένο, συνέταιρό του, ανέλαβε υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης. Δεν είναι αριστερός ο άνθρωπος, και ούτε πρόκειται να γίνει. Μη σου πω ότι μπορεί να είναι και προπομπός του πρώην αρχηγού του, για ένταξη στο ΕΛΑΣ…

Σίγουρη επιτυχία

Στο μεταξύ, επειδή γνωρίζω τι μεγάλη… σκορδοκαΐλα είχατε σχετικά με το τι θα πράξει ο Κώστας Ζαχαριάδης, αναφέρω ότι από χθες, είναι κι αυτός μέλος του κόμματος ΕΛΑΣ. Τη χαρμόσυνη είδηση μας την ανήγγειλε ο ίδιος, με βίντεο στα social media, με το οποίο αναγγέλλει ότι κατόπιν ωρίμου σκέψεως αποφάσισε να συνεισφέρει κι αυτός στον αγώνα του μεγάλου σαμάνου για την πολιτική ανατροπή.

Εντάξει, τώρα είμαι σίγουρος, για την… επιτυχία του εγχειρήματος!

Εμφανίστηκε ο… άφαντος

Τέλος, επανεμφανίστηκε χθες ο «δικηγόρος Αρης Παπαδόπουλος». Πάλι με email, πάλι από λογαριασμό-φάντασμα, πάλι ως καταγγέλλων (αυτή τη φορά στον Σύνδεσμο των εταιρειών δημοσκοπήσεων) διαβλητή – κατ’ αυτόν – δημοσκόπηση της εταιρείας Interview. Οχι πανελλαδική, αλλά διαδικτυακή, για τον Βόρειο Τομέα της Αθήνας. Μου την έστειλε εις διπλούν την καταγγελία, 17-18 σελίδες, οι οποίες καταγράφουν υποτίθεται τη διαβλητότητα. Μας ενδιαφέρει ο βόρειος τομέας και ποιος εκ των υπουργών της ΝουΔου προηγείται; Οχι.

Αλλά κάτι μου λέει, ότι ο «Αρης Παπαδόπουλος» ακυρώνοντας αυτή τη δημοσκόπηση, στην πραγματικότητα στοχεύει άλλη, πανελλαδική δημοσκόπηση της Interview που πρόκειται να δημοσιοποιηθεί. Γιατί; Για τον ίδιο λόγο προφανώς για τον οποίο επιτέθηκε στην εταιρεία και την προηγούμενη δημοσκόπησή της: το κλείσιμο της ψαλίδας μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ, με τη διαφορά κάτω από το όριο του στατιστικού λάθους…

Εγώ πάντως, ακολουθώντας την προτροπή Κουρτάκη, θα συνεχίσω να κόβω βόλτες στους διαδρόμους, μήπως και πέσω πάνω στον… άφαντο «Αρη Παπαδόπουλο»…